คืนบาปรักในชาตินี้ให้เธอ

บทที่ 1

อาหารค่ำมื้อสุดท้าย

เฌอริน พูดว่าความต้องการของฉันลึกมากเกินไป หากฉันมีชีวิตอยู่ แต่ฉันไม่สามารถโอบกอดนายได้ ฉันจะเป็นบ้า

ทุกคนมีความต้องการ และความต้องการของเฌอริน ก็คือ ธาม

และเฌอรินหลงอยู่ในความต้องการมากเกินไป จนกลายเป็นความหลงใหล และความหลงใหล ทำร้ายคนอื่น และทำร้ายตัวเอง

เฌอริน ไม่สนใจว่าจะทำร้ายตัวเอง แต่เป็นห่วงว่าจะทำร้ายเขา และทำร้ายคนอื่น เมื่อเธอเข้าใจเหตุผลนี้ เธอได้ตัดสินใจปล่อยมือ ที่ใครก็คิดไม่ถึงว่า เธอจะปล่อยเขาให้เป็นอิสระ

และตามที่เธอบอกไว้ว่า หากเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่สามารถโอบกอดธามไว้ได้ เธอก็จะบ้า เมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน แสงสวยงามส่องประกายทั่วท้องฟ้ายามเย็น เฌอรินที่เหนื่อยมากเกินไป นอนอยู่ในอ่างอาบน้ำเลือด ในอพาร์ตเมนต์ของเธอเงียบ ๆ ใบหน้าของเธอสงบสุขเป็นอย่างมาก เธอคิดว่า ในที่สุดเธอก็จบความรักนี้ ที่ไม่สามารถรับมาไว้ในอ้อมกอดได้สักที

ธามได้รับเสรีภาพที่ฝันมานาน แต่ได้ทำเธอหล่นหายไป จึงค่อยพบว่า การดำเนินชีวิต ทำไมถึงกลายเป็นสิ่งที่น่าเบื่อ เหมือนเขาสูญเสียสิ่งที่สำคัญมากที่สุดไป เฌอริน เขาเสียใจแล้ว

เฌอริน อยู่ในครัวทำอาหารมื้อเย็นครั้งสุดท้ายให้กับคนๆนั้น แม้ว่าอาหารที่เธอปรุงคนๆนั้น จะไม่เคยทานเลยสักคำ

เฌอริน กวนโจ๊กร้อนในหม้อ มุมปากของเธอ ยกขึ้นหัวเราะเยาะตัวเอง โจ๊กนี้เธอใช้เวลาต้ม ห้าถึงหกชั่วโมง จึงได้รสชาติอร่อยไม่เลี่ยน แต่ถึงแม้ว่าจะใช้ใจในการปรุงอย่างนี้ แล้วยังไงล่ะ ? "

คนๆนั้นจะไม่ทานอาหารที่เธอทำสักคำ เธอเคยเห็นกับตาว่า คืนหนึ่งคนๆนั้นหิวแล้ว เขาทานมาม่าคัพ จัดการกับความหิว เขายอมทานมาม่า แต่ไม่ทานอาหารที่เธอทำสักคำ

ใต้แสงไฟ สีหน้าของเฌอรีนขาวซีดเล็กน้อยจากการ อยู่ดึก มองเวลา 23นาฬิกา 58นาที อีกสองนาที คนๆนั้นก็ควรกลับมาแล้ว

24:00 นาฬิกาตรง เสียงเปิดประตูใหญ่หน้าบ้านเล็ดลอดเข้ามา เฌอรินมองนาฬิกาข้อมือ จริงๆด้วย 24:00 ตรง ไม่เกินหนึ่งนาที และ ไม่น้อยกว่าหนึ่งนาที ในดวงตาลึกๆของเธอเผยความเยาะเย้ยตัวเองออกมา

เธอบังคับให้คนๆนั้น ต้องกลับมาทุกวัน ค้างข้างนอกไม่ได้ คนๆนั้น จึงเลือกจะกลับมาในเวลา 24:00นาฬิกา ทุกคืน เขาก้าวเข้ามาในบ้าน

“ กลับมาแล้ว ก็ทานข้าวนะ ฉันทำซี่โครงหมูที่นายชอบทานด้วยล่ะ ยังมีข้าวต้มที่ทำจาก ไก่ดำเห็ดหอม “ เฌอรินพูดแล้วหันหลังเดินไปที่โต๊ะอาหาร

อยู่ๆความอุ่นก็ปะทะเข้ากับใบหู ลำคอถูกลมร้อนๆเป่าใส่ “ นายหญิงชัชวาลไพศาล 24:00 พอดีเลย “ ธาม พูดเยาะเย้ยด้วยเสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่ ติดใบหูเธอ

“ ฉันทำตาม สัญญานั้นทุกอย่างเลยนะ ทำตามคำขอของนายหญิงชัชวาลไพศาลทุกอย่าง ด้วยความจริงใจ ทำตามคำสั่งของนายหญิงชัชวาลไพศาล ทุกอย่าง หึ “

คล้าย น้ำแข็งแหลมคม！

ไม่ทันได้ระวังตัว ทิ่มแทงจนหัวใจของเฌอรินเจ็บปวด

เฌอรินกำหมัดแน่น สายตามีความเจ็บปวดให้เห็นเล็กน้อย ปรากฎความเศร้าโศก ออกมา

7 ปีแล้ว จนถึงตอนนี้ เธอนึกว่าเธอควรจะชินตั้งนานแล้ว สายตามีความเยาะเย้ยตัวเองยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

กดความเจ็บปวดในใจไว้ “ ทานโจ๊กหน่อยไหม กลิ่นสุราทั่วกายแบบนี้ วันนี้ดื่มกับลูกค้าไปมากเลยสินะ ทานโจ๊ก ให้กระเพาะสบายหน่อย ” เธอพูดพร้อมตักโจ๊กไก่ดำให้ธามถ้วยหนึ่ง

ธามเดินไปถึงหน้าโต๊ะอาหารอย่างไม่รู้สึกรู้ร้อนรู้หนาว นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะสองครั้ง ท่าทางเหมือนนักเลง ตามด้วยยกช้อนขึ้นมา ดวงตาเฌอรินส่องประกายขึ้นมา ความดีใจปรากฎให้เห็นแล้วสะลายหายไปอย่างรวดเร็ว อาหารที่เธอทำ เขาไม่เคยทานเลยสักครั้งเดียว

ธามจับความดีใจใต้ดวงตาของเฌอรินได้ สายตาเย็นชาเยาะเย้ยถูกส่งไป แล้วหายไปอย่างรวดเร็ว “คร้าง” ช้อนในมือเขาถูกโยนลงไปในถ้วยเล็กๆ มองไปทางเฌอรินอย่างสะใจ

“ นายหญิงชัชวาลไพศาล เธอไม่ขยะแขยงหรอ ? ทุกวัน ทุกวัน จะแกล้งแสดงละครว่ารักกัน ” สายตาเขามองอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วกลับมามองเฌอรินที่สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย คำพูดตรงๆ เผยความฝันเล็กๆของเฌอรินที่เธอสร้างขึ้นมาให้หายไป

“ 7 ปีมานี้ ฉันเคยทานอาหารที่เธอทำสักคำไหม ? ” ธามหันหลังช้าๆ “ ตลก ! ”

เฌอรีนยืนอยู่ใต้แสงไฟ แสงไฟสะท้อนทำให้หน้าของเธอ ยิ่งขาวซีดขึ้นไปอีก