รักของฉันที่เคยยืน

บทที่ 1

ตายดีที่สุด

ปริมได้เกิดอุบัติเหตุระหว่างทางไปโรงพยาบาลเพื่อจะตรวจครรภ์

คนก่อเหตุได้โทรให้จูน แต่จูนกลับพูดอย่างเฉย : “ เขาตายดีที่สุด ถ้าไม่ตายก็อย่ามาลำคานผม

ที่บังเอิญคือคนที่รถชนกับปริมเป็นผู้หญิงที่มีชื่อเสียงในเมืองนี้ ผู้หญิงคนนี้จำปริมได้ พอได้ยินจูนพูดแบบนี้แล้ว เขาก็ได้ใจขึ้นมา “คุณปริมได้ยินไหมค้า? คุณจูนบอกว่าถ้าไม่ตายก็อย่าไปกวนเขา ดีค่ะ งั้นก็ตามนี้แหละค่ะ บายค่ะ”

เพียงผู้หญิงคนนอกแสนธรรมดาคนหนึ่ง ยังสามารถที่จะเหยียบย่ำเขาโดยเพียงคำพูดที่เฉยชาของจูน

“ลูก——“ เขากุมท้องที่เจ็บปวดไว้แน่น มืออีกข้างหนึ่งก็กำลังเตรียมจะโทร 191 แต่ใครก็คาดคิดไม่ถึงว่ารถเขาถูกชนออกไปเป็นหลายเมตร มือถือหล่นลงไป ตัวเขากระแทกไปมา ยังดีที่มีเข็มขัดช่วยคุมตัวเขาไว้

หยุดลงสักที

“ปริม——“ เสียงจูนดังขึ้นมา เสียงที่เย็นชาดังขึ้น

เขาหันหัวกลับไป กระจกรถเปิดออกครึ่งหนึ่ง หน้าที่คมหล่อเข้ม คิวหนาเข้ม ดวงตาที่โตมองผ่านจากกระจก เขากลับขับรถชนเขา?

ทั้งที่เขารู้ว่าตัวเองกำลังโดนชน

“ทรายกลับมาแล้ว ผมมาทักทายให้คุณก่อน ให้คุณได้เตรียมตัวต้อนรับเขาด้วย ถ้าทำให้เขาไม่สบายใจแล้วก็ คุณเจอดีแน่” คำเตือนที่เย็นชา ไม่สนใจความเป็นอยู่ตายของเขา เด็ดขาดกับเขาอย่างแน่วแน่

ปริมกำมือไว้แน่น เหงื่อไหลลงมาเป็นหยดๆ

การทักทายของเขาคือเอารถมาชนเขางั้นหรอ?

ในใจเขาทรายถึงจะเป็นคนที่สำคัญที่สุด

ท้องเจ็บยิ่งขึ้นกว่าเดิม

บริเวณระหว่างขาเริ่มมีความรู้สึกชื้นขึ้นมา

นี่เป็นการท้องครั้งที่สามแล้ว ท้องครั้งแรกเขาเขาบอกกับจูนด้วยความคาดหวัง หวังว่าเด็กคนนี้จะทำให้ความสัมพันธ์เขาสองคนกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่สุดท้ายแล้วเขากลับบอกให้เขาเอาออกอย่างเฉยชา เขาต้านทานแล้วหนีออกจากบ้าน เขาโกรธอย่างเดือด ทั่วเมืองเต็มไปด้วยรูปเขาและคำสั่ง “ ปริม คุณจูนเรียกคุณกลับมาทำแท้ง ถ้าคุณต่อต้านก็ตายเพียงอย่างอย่างเดียว!

เพียงคืนเดียวเท่านั้น เขากลายเป็นตัวตลกของเมืองเอส ใครๆก็รู้ว่าคุณผู้หญิงปริมถูกคุณผู้ชายจูนเหยียบย่ำ ชีวิตหลังแต่งงานของเขาไม่มีความรักความเคารพนิดเดียวจากจูน

ฉะนั้น เพียงแค่ผู้หญิงบริการคนหนึ่งที่ฝ่าไฟแดงชมเขา ยังสามารถเหยียบย่ำเขาอย่างไม่เห็นหัวเขา

“ลูก——“ ท้องครั้งนี้เป็นแฝดสาม เป็นเพราะเขาได้คุกเข่าขอร้องจูนทั้งวันทั้งคืนถึงจะช่วยไว้ได้ เขาอยากจะคลอดออกมามาก แต่จุดๆนี้……

“คุณครับ คุณได้รับบาดเจ็บไหมครับ?”

ตำรวจเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เขามีคนมาช่วยแล้ว

ณ โรงพยาบาล หลังได้ตรวจเช็คร่างกายเสร็จ เพราะเขาเสียเลือดไปมาก มีอาการที่จะคลอดก่อนกำหนด เลยต้องนอนรักษาที่โรงพยาบาล ไม่นั้นอาจจะช่วยเด็กไว้ไม่ได้

เขาต้องดำเนินขั้นตอนต่างๆด้วยตัวเอง นอนพักที่เตียงคนเดียว พอหิวขึ้นมาก็โทรสั่งอาหารมาส่งถึงห้องพัก

หลังจากสองวันที่ได้พักอย่างสงบแล้ว จูนก็เข้ามาด้วยความโกรธเดือด มืองทั้งสองบีบคอเขาไว้แน่น ถามด้วยความหด “ ทั้งๆที่คุณรู้ว่าทรายจะกลับมา แต่กลับหลบซ้อนไม่สนใจ คุณอยากตายหรือไง?”

“ คุณชนฉันจนเกือบแท้ง” ปริมเสียใจ ใจข้างในไม่พอใจแค้นสุดๆ

จูนกลับหัวเราะเฉยชา “ เด็กเวรของคุณ แท้งไปก็ดี คุณคิดว่าผมอยากให้คุณคลอดมันออกมาหรือไง?”

คำพูดเดียว ดึงความโกรธและความแค้นปริมไปหมด ดวงตาที่หมองมัวเหลือแต่เงียบเหงา ไหล่ปลดปล่อยลง จูนเห็นแล้ว ยิ่งพูดเย็นชามากกว่าเดิม “ ในฐานะเป็นลูกที่ถูกข่มขืนออกมา ก็ต้อยต่ำมากพอแล้ว ยังคิดที่อยากจะคลอดลูกออกมาอย่างง่ายดายหรอครับ?”

จูนใช้แรงมากกว่าเดิม บีบคอเขาแล้วลากลงจากเตียง “ กลับไปดูแลทรายเดี๋ยวนี้เลยนะ”

ปริมทนความเจ็บไว้ ทั้งตัวคว่ำอยู่บนโต๊ะ รอจูนจะปล่อยมือ หายใจแรงขึ้น เขาหันหน้าสบตาจูน “ฉันเดินเองได้”