ถูกอัลฟ่าแผดเผา เพลิงแค้นของฉัน วันชำระของเขา

มุมมองของอาริยา:

คำพูดของพ่อดังก้องอยู่ในความทรงจำของฉัน ที่เคยพูดกับคีรินในวัยเยาว์เมื่อหลายปีก่อน "อัลฟ่าที่แท้จริงจะคุกเข่าให้เพียงสองสิ่งเท่านั้น: ลูน่าของเขา และจันทราเทวี" ฉันเฝ้ามองจากระเบียง หัวใจวัยรุ่นของฉันเต้นระรัวกับความหมายที่ซ่อนอยู่ ฉันเห็นภาพตัวเองแก้มแดงในใจ แต่ตอนนี้ ฉันยังจำแววตาที่ต่อต้านและความท้าทายที่ฝังลึกในดวงตาของคีรินได้ เขาไม่ต้องการให้กฎนั้นใช้กับเขา ไม่ใช่เพื่อฉัน

แต่ตอนนี้เขากลับคุกเข่าลงบนพื้นดินเพื่อไลลา ไม่ใช่เพราะคำสั่ง แต่เป็นเพราะความเต็มใจ ความเจ็บปวดนั้นเป็นสิ่งที่จับต้องได้ เป็นความว่างเปล่าที่แผ่ออกมาจากจิตวิญญาณของฉัน

ฉันเบือนหน้าหนีจากพวกเขา ภาพนั้นมันเกินกว่าจะทนไหว ฉันกระพริบตาไล่น้ำตาร้อนๆ ที่กำลังจะไหลออกมา เดินตรงไปยังคอกม้า ฉันต้องการสิ่งที่ทำให้ไขว้เขว สิ่งที่จะระบายพายุแห่งความโกรธและความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นข้างใน ฉันใส่อานให้มิดไนท์ ม้าศึกที่พยศที่สุดในคอกของเรา และขี่มันไปยังลานฝึกเครื่องกีดขวาง

ลมพัดปะทะใบหน้าขณะที่ฉันเร่งความเร็วขึ้น กระตุ้นให้มันกระโจนข้ามเครื่องกีดขวางสูงๆ อากาศ ความเร็ว อันตราย—นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ

ฉันจัดให้มิดไนท์ตรงกับเครื่องกีดขวางสุดท้าย กำแพงไม้ซุงขนาดใหญ่ที่แม้แต่นักรบที่เก่งที่สุดของเรายังต้องทดสอบ เราควบม้าเข้าหามัน การผสมผสานที่ลงตัวระหว่างผู้ขี่และสัตว์ร้าย มันทะยานขึ้นไปในอากาศ กล้ามเนื้อขดตัวอย่างทรงพลังอยู่ใต้ร่างฉัน

แล้วก็มีเสียงดังแฉะ

สายรัดอานม้าขาด โลกเอียงวูบอย่างรุนแรง ชั่ววินาทีที่หัวใจหยุดเต้น ฉันลอยคว้างอยู่กลางอากาศ เป็นผู้ชมที่ทำอะไรไม่ได้กับหายนะของตัวเอง จากนั้นแรงโน้มถ่วงก็ดึงฉันลงมากระแทกพื้นดินอย่างแรงจนกระดูกแทบแหลก

ความเจ็บปวดแสบแปลบแล่นขึ้นมาที่ขา มิดไนท์ที่ตื่นตระหนกและหลุดจากบังเหียน วิ่งเตลิดไป กีบเท้าอันทรงพลังของมันกระทืบพื้นดินใกล้กับที่ฉันนอนอยู่อย่างน่าหวาดเสียว ฉันติดอยู่ ทำอะไรไม่ได้

แล้วคีรินล่ะ? เขาไม่ทันได้สังเกตด้วยซ้ำ โลกทั้งใบของเขามุ่งความสนใจไปที่ไลลาและข้อเท้าที่ไม่เป็นอะไรเลยของเธอ

เสียงร้องโหยหวนที่เหมือนเสียงหมาป่ามากกว่ามนุษย์ดังออกมาจากลำคอฉัน มันเป็นเสียงแห่งความเจ็บปวดและความโกรธแค้นอย่างที่สุด ในที่สุดนั่นก็ดึงความสนใจของเขาได้

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสยดสยอง เขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วปานสายฟ้าที่ฉันเคยเห็นเขาใช้กับไลลา เข้าสกัดม้าที่กำลังคลั่งและควบคุมมันจนหยุดนิ่ง แต่มันสายเกินไปแล้ว ขาของฉันงอผิดรูป กระดูกหักอย่างเห็นได้ชัด

หลายวันต่อมาเป็นภาพเบลอของความเจ็บปวดและการเสแสร้งในศูนย์พยาบาลที่ปลอดเชื้อของฝูง คีรินทำให้ฉันประหลาดใจด้วยการยืนกรานที่จะดูแลฉัน เขานั่งข้างเตียง เปลี่ยนผ้าพันแผล และนำอาหารมาให้ เขาเอาใจใส่ เงียบขรึม และมีประสิทธิภาพ

ชั่วขณะหนึ่งที่โง่เขลา ฉันปล่อยให้ตัวเองสงสัยว่าฉันคิดผิดไปหรือเปล่า บางทีนี่อาจเป็นคำขอโทษของเขา บางทีเขาอาจจะห่วงใยจริงๆ

แต่ฉันรู้ดีกว่านั้น ฉันรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง ความห่วงใยของเขาที่มีต่อไลลาคือไฟที่ลุกโชน เป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากจิตวิญญาณของเขา การดูแลของเขาที่มีต่อฉันรู้สึกเหมือนเป็นงานในรายการตรวจสอบ เป็นหน้าที่ที่ทำอย่างพิถีพิถันแต่ปราศจากความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง มีระยะห่างที่ไม่อาจเชื่อมต่อได้ในการสัมผัสของเขา มีความเย็นชาอย่างสุภาพในดวงตาของเขา

สองสามคืนต่อมา หมอพยาบาลได้ใช้เวทมนตร์ของพวกเขา และกระดูกที่ขาของฉันก็เริ่มสมานกัน ฉันกำลังเคลิ้มหลับอยู่เมื่อได้ยินเสียงคนคุยกันที่โถงทางเดิน ฉันจำเสียงพวกเขาได้ทันที แกมม่าศิลาและคีริน

"ครั้งนี้นายทำเกินไปแล้วนะคีริน" ศิลาพูดเสียงกระซิบ "ขาหักเลยนะ อัศวินเอาตายนายแน่ถ้าเขารู้"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันกลั้นหายใจ พยายามเงี่ยหูฟัง

คำตอบของคีรินเยือกเย็นอย่างน่าขนลุก "ฉันใช้มีดสั้นที่อาบด้วยเศษเสี้ยวของเงินกรีดสายรัด แค่นิดเดียว มันควรจะเป็นบทเรียน เป็นคำเตือนให้เธอคิดให้ดีก่อนที่จะแตะต้องไลลาอีก"

เงิน สารชนิดเดียวที่สามารถทำให้เกิดบาดแผลร้ายแรงและหายช้ากับเผ่าพันธุ์ของเรา เขาใช้มันกับฉัน

"ฉันไม่ได้คาดว่าม้าจะเตลิดไปแบบนั้น" คีรินพูดต่อ น้ำเสียงของเขาปราศจากความสำนึกผิดอย่างแท้จริง "ฉันคำนวณผิดพลาด การดูแลเธอตอนนี้ก็แค่จัดการปัญหาเพื่อไม่ให้เรื่องบานปลาย ฉันต้องการให้เธอหายเร็วๆ เพื่อที่อัลฟ่าอัศวินจะได้ไม่สงสัยอะไร"

โลกดูเหมือนจะเอียงและเลือนหายไป ผู้ชายที่เอาใจใส่และดูแลฉันข้างเตียงเป็นเรื่องโกหก อุบัติเหตุนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือการลงโทษ

เขาไม่ได้มาช่วยฉันเพราะเขาห่วงใย เขามาเพื่อเก็บกวาดความผิดพลาดของตัวเอง

เศษเสี้ยวสุดท้ายของความหวังที่ฉันไม่รู้ตัวว่ายังยึดมั่นอยู่ ขาดสะบั้นลง ความเจ็บปวดที่ขาที่กำลังสมานกันนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเหมือนมีใบมีดเงินบิดอยู่ในหัวใจ