ถูกอัลฟ่าแผดเผา เพลิงแค้นของฉัน วันชำระของเขา

คีรินคือพรหมลิขิตของฉัน อนาคตอัลฟ่าของฝูง รักแรกในวัยเยาว์ และคู่แท้แห่งโชคชะตาของฉัน

แต่คืนหนึ่ง ฉันได้กลิ่นผู้หญิงคนอื่นบนตัวเขา กลิ่นโอเมก้าที่หอมหวานจนน่าคลื่นไส้ซึ่งฉันรู้จักดีเกินไป ฉันตามเขาไปและพบพวกเขาสองคนใต้ต้นไทรใหญ่ กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม

การทรยศของเขาเปรียบเสมือนยาพิษที่ค่อยๆ ซึมลึกอย่างเชื่องช้า เมื่อไลลา โอเมก้าคนโปรดของเขาแกล้งทำเป็นหกล้ม เขาก็ประคองเธอราวกับว่าเธอทำจากแก้วเจียระไน

แต่ตอนที่เขาแอบตัดสายรัดอานม้าของฉันระหว่างการกระโดดข้ามเครื่องกีดขวางสุดอันตราย จนทำให้ม้าสะบัดฉันตกลงมาขาหัก เขากลับเรียกมันว่า "คำเตือน" ที่ห้ามไปแตะต้องเธอ การดูแลฉันหลังจากนั้นเป็นเพียงการสร้างภาพเพื่อไม่ให้พ่อของฉันสงสัย

ในงานประมูลสาธารณะ เขาใช้เงินของครอบครัวฉันเพื่อซื้อเพชรล้ำค่าให้เธอ ทิ้งให้ฉันต้องอับอายและไม่มีเงินจ่าย

ในที่สุดฉันก็เข้าใจสิ่งที่ได้ยินผ่านจิตสื่อสารของฝูงเมื่อหลายวันก่อน สำหรับเขาและพี่น้องร่วมสาบานของเขา ฉันเป็นเพียง "คุณหนูเอาแต่ใจ" เป็นรางวัลที่ต้องไขว่คว้ามาเพื่ออำนาจ ส่วนไลลาคือคนที่พวกเขาปรารถนาอย่างแท้จริง

เขาคิดว่าจะทำลายฉันได้ บังคับให้ฉันยอมรับการเป็นที่สอง เขาคิดผิด ในคืนวันเกิดครบรอบ 20 ปีของฉัน คืนที่ฉันควรจะผูกพันธะกับเขา ฉันกลับยืนอยู่ต่อหน้าสองฝูงและเลือกทางที่แตกต่างออกไป ฉันปฏิเสธเขาและประกาศการแต่งงานกับอัลฟ่าคู่แข่ง ชายผู้มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่ของรางวัลปลอบใจ

บทที่ 1

มุมมองของอาริยา:

อากาศยามค่ำคืนในอาณาเขตของตระกูลจันทราที่เชียงใหม่นั้นสดชื่นและบริสุทธิ์ หอบเอากลิ่นของต้นสนและไอดินชื้นมาด้วย ที่นี่คืออาณาเขตของฉัน บ้านของฉัน และวันหนึ่งมันจะเป็นความรับผิดชอบของฉันในฐานะลูน่า แต่คืนนี้ สิ่งเดียวที่ฉันสนใจคือผู้ชายที่เดินอยู่ข้างๆ

คีริน

การมีอยู่ของเขาเปรียบเสมือนแรงดึงดูดมหาศาลที่ควบคุมโลกทั้งใบของฉันมาตั้งแต่เรายังเด็ก เขาคืออัลฟ่าในอนาคตที่พ่อของฉันเลือกจากความแข็งแกร่งที่ไม่มีใครเทียบและสติปัญญาด้านกลยุทธ์ และอย่างที่ทุกคนในฝูงกระซิบกัน เขาคือพรหมลิขิตของฉัน

หัวใจฉันเต้นระรัวอย่างคุ้นเคยเมื่อแขนของเขาสัมผัสกับแขนของฉัน ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ คาดหวังว่าจะได้กลิ่นประจำตัวของเขา กลิ่นที่ทำให้หมาป่าในตัวฉันสงบลงเสมอ กลิ่นหอมสดชื่นของพายุหิมะที่พัดผ่านป่าซีดาร์ มันเป็นกลิ่นที่ฉันฝันถึง กลิ่นของคู่แท้ของฉัน

แต่คืนนี้ มีบางอย่างผิดปกติ

ภายใต้กลิ่นซีดาร์และลมหนาวที่คุ้นเคย มีกลิ่นอื่นติดอยู่บนตัวเขา มันหอมหวานจนน่าคลื่นไส้ เหมือนลูกอมราคาถูกกับดอกมะลิที่ฉุนจนเวียนหัว กลิ่นของโอเมก้า กลิ่นที่ฉันรู้จักดีเกินไป

ไลลา

ท้องของฉันบิดเป็นเกลียวเย็นเยียบ ไลลา โอเมก้าผู้อ่อนแอที่เขาและนักรบคนอื่นๆ ถูกรับเข้ามาด้วยกัน คนที่เขายืนกรานว่าจะดูแลเหมือนน้องสาว

"คุณอยู่กับไลลามา" ฉันพูดเสียงเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกปั่นป่วนในใจออกมา

คีรินยังคงก้าวเดินต่อไปไม่สะดุด "เธอไม่ค่อยสบายน่ะ ฉันเอาสมุนไพรไปให้"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่คำโกหกนั้นดังราวกับเสียงกรีดร้องในโสตประสาทของฉัน กลิ่นนี้ไม่ได้มาจากการไปเยี่ยมธรรมดาๆ มันฝังลึกอยู่ในใยผ้าของเสื้อแจ็กเก็ตหนังของเขา เป็นเครื่องหมายของการสัมผัสใกล้ชิดเป็นเวลานาน

เราเดินตรวจการณ์ต่อไปในความเงียบ ความสนิทสนมที่เป็นกันเองที่เราเคยมี บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่หนาหนักจนน่าอึดอัด เมื่อเรามาถึงชายป่าโบราณที่ติดกับคฤหาสน์หลัก เขาก็หยุด "เดี๋ยวฉันไปตรวจแนวเขตด้านใต้ต่อเอง คุณกลับไปก่อนเถอะ"

ฉันแค่พยักหน้า ไม่สามารถมองหน้าเขาได้

แต่ฉันไม่ได้กลับไป ลางสังหรณ์อันดำมืดวนเวียนอยู่ในท้อง ฉันอ้อมไปอีกทาง ใช้ความหนาทึบของป่าเป็นที่กำบังเพื่อแอบตามเขาไป ประสาทสัมผัสของหมาป่าที่เฉียบคมขึ้นจากความสงสัย ทำให้ฉันเคลื่อนไหวได้อย่างเงียบเชียบราวกับภูตผีในพงไพร

และแล้วฉันก็เห็นพวกเขา

ใต้กิ่งก้านที่บิดเบี้ยวของต้นไทรใหญ่ ที่ซึ่งสมาชิกในฝูงมักจะให้คำสัตย์สาบานแห่งความรัก คีรินยืนอยู่กับไลลา แขนของเธอโอบรอบคอเขา ร่างกายแนบชิดกับเขา แสงจันทร์ส่องกระทบภาพนั้นอย่างชัดเจนจนโหดร้าย เขาโน้มตัวลง และริมฝีปากของพวกเขาก็ประกบกันในจูบที่เร่าร้อนและแสดงความเป็นเจ้าของจนทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้

มันไม่ใช่จูบของพี่ชาย มันคือจูบของคนรัก

โลกของฉันที่เคยสดใสและเต็มไปด้วยความหวังโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง แตกสลายเป็นล้านชิ้นส่วนที่เย็นเยียบ ฉันไม่ส่งเสียงใดๆ ฉันแค่หันหลังและเดินจากไป โดยที่ภาพนั้นยังคงเผาไหม้อยู่ในใจ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์หลัก โถงทางเดินที่หรูหราของสำนักงานใหญ่จันทรา กรุ๊ป รู้สึกเหมือนกรงขัง ฉันเดินตรงไปที่ห้องทำงานของพ่อ

อัลฟ่าอัศวินเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาอ่อนลงเมื่อเห็นฉัน "อาริยา ลูกกลับมาเร็วนี่"

"พ่อคะ" ฉันพูด น้ำเสียงสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด "หนูอยากยกเลิกงานฉลองวันเกิด"

เขาขมวดคิ้ว "วันเกิดครบรอบ 20 ปีของลูกมันเป็นมากกว่างานเลี้ยงนะอาริยา มันเป็นวันที่ลูกจะได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการกับคู่ของลูก"

"หนูรู้ค่ะ" ฉันพูด "นั่นคือเหตุผลที่หนูมาที่นี่ หนูต้องการสร้างพันธมิตรกับกลุ่มเขี้ยวรัตติกาล หนูจะแต่งงานกับอัลฟ่าธาม"

ความตกใจบนใบหน้าของพ่อเด่นชัดอย่างที่สุด เขาลุกขึ้นยืน บารมีอัลฟ่าอันทรงพลังของเขาแผ่กระจายไปทั่วห้อง "ธามรึ? เขาเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่ง แต่คีริน... ลูกกับคีรินตัวติดกันมาตั้งแต่เด็ก เขาคืออนาคตของฝูงนี้ เขาคือ...หลักยึดทางใจของลูก"

เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากฉัน "สมอเรือมีไว้เพื่อยึดให้เรามั่นคงค่ะพ่อ ไม่ใช่ดึงให้เราจมน้ำ"

มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ปุบปับ รอยร้าวปรากฏให้เห็นมาหลายสัปดาห์แล้ว แต่ฉันตาบอดเกินไป รักเกินไปที่จะมองเห็น จนกระทั่งเมื่อวานนี้

ฉันอยู่ในห้องฝึกซ้อมตอนที่จิตสื่อสาร ซึ่งเป็นสายใยทางจิตที่สมาชิกฝูงทุกคนมีร่วมกัน สว่างวาบขึ้นมา ปกติฉันจะสามารถตัดเสียงพูดคุยเบื้องหลังออกไปได้ แต่บทสนทนานี้เป็นของแกนนำหลักของฝูง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเมินเฉย

ศิลา อนาคตลูน่าของเรานับวันยิ่งทำตัวน่ารำคาญขึ้นทุกที คีรินคงจะเบื่อเธอเต็มทนแล้วล่ะ โรจน์ เบต้าของเราบ่นพึมพำ

ฉันตัวแข็งทื่อ มือที่กำลังจะยกดัมเบลค้างอยู่กลางอากาศ

หุบปากของแกไปเลยโรจน์ เสียงที่ราบเรียบและเยือกเย็นของศิลา แกมม่าของเราดังขึ้นมา เธอก็เป็นลูกสาวของอัลฟ่านะ แต่ฉันยอมรับเลยว่าผู้หญิงอย่างไลลา... ทำให้ผู้ชายรู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการ เป็นผู้พิทักษ์ที่แท้จริง

ใช่เลย นักรบอีกคนพูดแทรกขึ้นมา พวกเราทุกคนกำลังแย่งชิงตำแหน่งของคีริน แต่ก็เพื่อไลลาทั้งนั้น ใครกันอยากจะผูกติดอยู่กับคุณหนูเอาแต่ใจคนนั้นกัน? อีกอย่าง ไลลาก็ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของเขา มีแค่พวกเราที่รู้ความลับนี้

คำพูดเหล่านั้นเหมือนหมัดที่ชกเข้าที่หน้า ทำให้ฉันหายใจไม่ออกและหนาวเหน็บไปทั้งตัว พวกเขาไม่ใช่พี่น้องร่วมสาบานของเขา พวกเขาคือคู่แข่ง และฉัน... ฉันเป็นเพียงรางวัลที่พวกเขาต้องชนะเพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเอง เป็นเครื่องมือที่ถูกใช้ ส่วนไลลาคือคนที่พวกเขาปรารถนาอย่างแท้จริง

ฉันนึกถึงวันที่พ่อพาพวกเขามาที่นี่ เด็กชายกำพร้าผู้มีพรสวรรค์เจ็ดคน โดยมีคีรินเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด เขามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว: คือให้ไลลา เด็กสาวโอเมก้าผู้อ่อนแอจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดียวกันมากับเขาด้วย พ่อของฉันเห็นว่าความภักดีอันแรงกล้าของเขาเป็นคุณธรรม จึงตกลง

หลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ไลลากับฉันมีความขัดแย้งกันแม้เพียงเล็กน้อย คีรินและคนอื่นๆ ก็จะรีบไปเข้าข้างเธอ ฉันมักจะเป็นคนที่รุนแรงเกินไป เรียกร้องมากเกินไปเสมอ เธอคือโอเมก้าที่เปราะบาง ส่วนฉันคือลูกสาวของอัลฟ่าที่ควรจะรู้ดีกว่านี้

ตอนนี้ เมื่อเห็นจูบนั้น ได้ยินเสียงกระซิบในใจเหล่านั้นดังก้องอยู่ในความทรงจำ ทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทาง ความรู้สึกของคีรินที่มีต่อไลลาไม่ใช่แบบพี่น้อง มันคือความหึงหวง เขาจะมาเป็นคู่ของฉัน เป็นอัลฟ่าของฉัน เพื่อตอบแทนความเมตตาของพ่อฉัน เขาจะให้ความภักดี การปกป้อง และนามสกุลของเขาแก่ฉัน

แต่เขาจะไม่มีวันให้หัวใจของเขาแก่ฉัน สิ่งนั้นเขาได้มอบให้คนอื่นไปแล้ว และฉันจะไม่ยอมเป็นที่สอง