สวัสดี ท่านประธาน（ภาคที่1）

บทที่ 1

เซี่ยซิงเฉินท้องแล้ว

ค่ำคืน ดึกสงัด

ภายในบ้านสไตล์ตะวันตกที่ออกแบบอย่างหรูหรา เครื่องตกแต่งล้วนมีมูลค่ามหาศาล

เซี่ยซิงเฉินนอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียง นี่คือเตียงโบราณขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยลวดลายสลักจากช่างฝีมือชั้นดี

ประตูถูกผลักออกอย่างรวดเร็ว ผู้คนจำนวนหนึ่งทยอยกันเข้ามา ทั้งหมดยืนตรงอย่างนอบน้อมอยู่หน้าประตูเพื่อต้อนรับผู้ชายที่ก้าวเหยียบบนพื้นพรมเข้ามาเป็นคนสุดท้าย

ทั้งห้องมืดสนิท เซี่ยซิงเฉินพยายามอย่างยิ่งที่จะลืมตามองผู้มาเยือน แต่ได้เห็นเพียงเงารางๆ ของร่างสูงตระหง่าน ภายใต้แสงจันทร์รู้สึกถึงรังสีบางอย่างของชายคนที่ผู้อื่นต้องยอมสยบให้อย่างเลือนราง

“เธอใช่มั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำ

“ใช่ครับท่าน เธอก็คือตัวเลือกเพียงหนึ่งเดียวในคลังเลือด”

ชายผู้นั้นโบกมือเล็กน้อย คนที่เพิ่งเข้ามาทั้งหมดก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อนในทันที

……………………

อ๊า! เสียงร้องอย่างตกใจดังขึ้น เซี่ยซิงเฉินลืมตาขึ้นทันที ภายนอกแสงแดดสว่างสดใสแล้ว แผ่นหลังบอบบางของเธอยังคงมีเหงื่อแตกพลั่ก

อยู่ๆ เธอก็ฝัน! ฝันลามก! ในฝันเจอผู้ชายคนหนึ่ง แต่กลับเห็นหน้าเขาไม่ชัด ชายคนนั้นเป็นใคร?

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กอดผ้าห่มไว้ ค่อยๆ หยัดกายขึ้นนั่ง ทว่าร่างกายของเธอกลับปวดเมื่อยไปหมดเหมือนถูกรถบรรทุกบดทับ

เธอขมวดคิ้ว

ถ้าเป็นความฝันจริงๆ ฝันนี้...ก็เหมือนจริงเหลือเกิน!

เธออึ้งจนพูดไม่ออกจริงๆ!

เธอบ้าผู้ชายถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่! มีแฟนอยู่แล้วแท้ๆ ไม่คิดเลยว่ายังจะฝันเห็นชายแปลกหน้าทำเรื่องอย่างว่ากับตัวเอง ที่ตลกกว่านั้นคือ...เธอจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า ชายคนนั้นบอกให้เธอมีลูกกับเขา?

น่าขำ! ตอนนี้เธออายุแค่ 18 เรื่องอะไรจะต้องมีลูกกับเขา! เขาคิดว่าเขาเป็นใคร?

ทว่าไม่นึกเลยว่าความฝันประหลาดแสนสวยงามครั้งนี้จะตามรบกวนจิตใจเซี่ยซิงเฉินอยู่ถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ เธอถึงกับเคยสงสัยว่าแท้จริงแล้วเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝัน เพราะมันเหมือนจริงเหลือเกิน...

เหมือนถึงขั้นที่เธอจำฮอร์โมนเพศชายที่เปี่ยมด้วยการรุกรานได้ ถึงขั้นที่...เธอยังจำดวงตาคู่ที่เย็นชาไร้ความอบอุ่นได้

ดวงตาสีนิลคู่นั้น สูงส่ง สงบ และลึกลับเกินคาดเดา...

เขาสูงส่งถึงเพียงนั้น ไม่เห็นใครในสายตา ราวกับอยู่คนละโลกกับเธอ ในความเป็นจริงไม่น่าจะมีผู้ชายแบบนี้อยู่หรอก!

ดังนั้นเซี่ยซิงเฉินก็ยิ่งรู้ตัวว่านี่เป็นความฝัน เป็นเพียงความฝันเท่านั้นเอง!

……………………

สองเดือนผ่านไป

เซี่ยซิงเฉินกำลังอ่านภาษาอังกฤษอยู่ในห้อง พออ่านถึงวรรณกรรมเชคสเปียร์ ท้องไส้ก็ปั่นป่วนขึ้นมาอย่างฉับพลัน

“อุบ!” ทนไม่ไหวแล้ว เธอเอามือปิดปาก ผลักประตูออกแล้วถลาเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝาชักโครก นั่งยองๆลงอาเจียนออกมาจนหมด

“คุณหนูใหญ่ ไหวหรือเปล่าคะ” คนใช้ได้ยินเสียงจึงรีบตามเข้ามาลูบหลังให้เธอ

เหตุการณ์วุ่นวายทำให้เซี่ยซิงคงที่อยู่อีกห้องผลักประตูออกมาดู เมื่อเห็นสภาพเธอก็รีบย่อตัวลงถามด้วยความห่วงใย “พี่ กินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า?”

เซี่ยซิงเฉินไม่มีแรงตอบคำถามของน้องสาวต่างมารดา ทำได้เพียงเอื้อมมือไปกดชักโครก ลุกขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ขณะกำลังจะออกไปก็รู้สึกไม่สบายท้องขึ้นมาอีกแล้ว

ตัวเองเป็นอะไรไป? หรือว่าจะกินอาหารบูดมาจริงๆ?

วันรุ่งขึ้น

เซี่ยซิงเฉินไปตรวจที่โรงพยาบาลโดยมีแฟนหนุ่มสวี่เหยียนไปเป็นเพื่อน

พวกเขาลงทะเบียนเข้าคิวแผนกสำไส้และกระเพาะอาหารก่อน ผลก็คือ หมอกลับให้เธอย้ายไปแผนกสูตินรีเวชแทน

“หมอว่าอะไรนะ? ตรวจผิดหรือเปล่า?!”

ผลการตรวจทำให้เซี่ยซิงเฉินและสวี่เหยียนตกใจจนหน้าถอดสี

“ตรวจผิดที่ไหนกัน? วัยรุ่นสมัยนี้แบบพวกเธอไม่รู้จักระวัง อายุนิดเดียวก็ท้องซะแล้ว ตอนทำไม่กลัว ตอนนี้กลับมากลัวซะงั้น”

“ผม...ผมกับแฟนยังไม่เคยถึงขั้นนั้น!” สวี่เหยียนอธิบาย อัดอั้นจนใบหน้าแดงเถือกไปหมด

หมอดันแว่นบนจมูกเบาๆ มองดูสวี่เหยียนแล้วเหลือบมองเซี่ยซิงเฉินที่มีสีหน้าตกตะลึงอยู่ข้างกัน เอ่ยแฝงความนัยบางอย่าง “ถ้างั้นเรื่องนี้ก็ต้องลองถามแฟนคุณว่าเกิดอะไรขึ้น พวกคุณยังไม่ถึงขั้นนั้น เธออาจจะถึงขั้นนั้นกับคนอื่นแล้ว?”

สวี่เหยียนตะลึงงัน

คำพูดของหมอเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงมา

เขาหันหน้าไปทางเซี่ยซิงเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ

เซี่ยซิงเฉินส่ายศีรษะ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย “ฉัน...ฉันไม่เคยมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนไหน...”

คำพูดนี้เป็นประโยคยืนยันชัดเจน แต่ในใจกลับไม่มั่นใจ ตัวเองย่อมรู้ดีกว่าใคร ถ้าเธอมีลูกแล้วจริงๆ อธิบายได้อย่างเดียวก็คือ ค่ำคืนเหล่านั้น...

ไม่ได้ฝันไป!

“พอแล้วๆ คุณก็ไม่ใช่พระแม่มารี ถ้าไม่หว่านเมล็ดมันจะงอกได้ยังไง? คุณเองลองคิดดูดีๆ ประจำเดือนคุณไม่มานานแล้วใช่ไหม พักนี้นอนขี้เซาหรือเปล่า รู้สึกเวียนหัวบ่อยๆ ไหม”

“...” เซี่ยซิงเฉินถูกหมอยิงคำถามรัวใส่จนใบ้กิน

……………………

ต่อให้ฟ้าผ่าตายก็ไม่รู้สึกแย่กว่านี้แล้ว

หลังกลับจากโรงพยาบาล ทั้งเซี่ยซิงเฉินและสวี่เหยียนหน้าซีดเผือด

ภายในห้องโถงตระกูลเซี่ย เธอคุกเข่าบนพื้น เซี่ยกั๋วเผิงผู้เป็นบิดานั่งที่หัวโต๊ะด้วยสีหน้าเย็นชา

“ในเมื่อแกบอกว่าเด็กไม่ใช่ลูกของสวี่เหยียน งั้นบอกมาสิว่าเด็กคนนี้เป็นลูกใครกันแน่?” เขาซักถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“...หนูไม่รู้” เสียงของเซี่ยซิงเฉินลอยอยู่ในอากาศ คำถามนี้เธอเองก็อยากให้มีคนบอกคำตอบเธอเช่นกัน

“ไม่รู้?! นี่แกยังกล้าโกหกอีก!” กั๋วเผิงโกรธจนระงับไว้ไม่อยู่ ฝ่ามือตบลงบนที่เท้าแขนเก้าอี้เสียงดังปัง “ฉันถามอีกครั้ง เด็กคนนี้เป็นลูกใครกันแน่!”

“พ่อไม่ต้องถามแล้ว ไม่ว่าจะถามยังไงหนูก็ไม่รู้อยู่ดี”