แสงสว่าง ณ ทางแยกใหม่

ความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวของเจียงซิงเหยา กลายเป็นการทำลายล้างครั้งใหญ่สำหรับเธอ และในเรื่องนี้เสิ่นตู้ก็มีส่วนสำคัญอย่างยิ่ง

ทุกครั้งก็ล้วนใช้คำพูดเดิมๆ มาจัดการกับเธอ แม้แต่ข้ออ้างง่ายๆ ก็ยังขี้เกียจที่จะสรรหา ไม่ว่าเธอจะใช้ความพยายามมากแค่ไหนกว่าจะได้โอกาสนั้นมา แต่เสิ่นตู้ก็จะหยิบยกโอกาสของเธอให้กับเจียงซิงเหยาได้อย่างง่ายดายด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว

ตั้งแต่เล็กจนโต อะไรก็ตามที่เจียงซิงเหยาหมายตาไว้ ต่อให้แต่เดิมทีมันเป็นของเธอ เธอก็ต้องยอมมอบทั้งหมดให้กับอีกฝ่ายแต่โดยดี

เหตุผลไม่มีอะไรมาก

ก็เพราะว่าเจียงซิงเหยาคือลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเจียง เป็นคนที่เสิ่นตู้รักใคร่และใส่ใจมากที่สุดนั่นเอง

ส่วนเธอเจียงหยวน ก็เป็นแค่หนูตัวเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในท่อระบายน้ำ ต้องพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

“อืม พี่ตู้ว่าไงฉันก็ว่างั้นค่ะ” น้ำเสียงของเจียงหยวนแผ่วเบา ยอมประนีประนอมอย่างง่ายดาย

เสิ่นตู้วางสายไปด้วยความพึงพอใจ

สายตาของเจียงหยวนกลับกลายเป็นเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที นิ้วเรียวสวยเคลื่อนไหวอย่างสง่างามบนหน้าจอ เธอลบคำที่เมมไว้ว่า “พี่ตู้” ออก แล้วเปลี่ยนเป็น “เสิ่นตู้”แทน แต่แล้วก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี สุดท้ายจึงเมมว่า “ไอ้โง่” ไปเลย

เธอค่อยๆ ถอนหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา คนขับรถของตระกูลเสิ่นได้โทรมาหาเธอ

เจียงหยวนเปิดประตูรับเสื้อผ้าที่ถูกจัดเตรียมไว้ แม้ว่าจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเมื่อเห็นผ้าไหมที่น้อยชิ้นเช่นนี้

เธอขยับริมฝีปากเล็กน้อย อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็รู้สึกว่าไม่จำเป็น

สุดท้ายก็เดินเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนชุด

เจียงหยวนเป็นคนสวยมาก สวยแบบที่ใครๆ เห็นแล้วก็ต้องตกตะลึง ผิวเนียนขาวผ่องราวหิมะ ดวงตางามเป็นประกายดุจดวงดาว ดวงตาหงส์คู่นั้นยามมองใครก็ดูเย้ายวนอย่างยิ่ง

บวกกับไฝแดงเม็ดหนึ่งที่หางตา ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ดึงดูดใจจนหาที่เปรียบไม่ได้

รูปร่างก็สมส่วนอย่างที่สุด ไม่มากไป ไม่น้อยไป เป็นยอดพธูมาแต่กำเนิดโดยแท้

ตอนที่เธอออกมา คนขับรถอดไม่ได้ที่จะมองค้างเล็กน้อย แต่แล้วก็รู้สึกตัวอย่างรวดเร็วว่าเสียมารยาท จึงรีบหันหน้ามองไปอีกทาง “เราไปกันได้หรือยังครับ คุณเจียง？”

เจียงหยวนพยักหน้า

รัตติกาลคือแหล่งรวมเงินของเมืองหรงเฉิงที่มีชื่อเสียง คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ดีมีตระกูลและมีอิทธิพล

เจียงหยวนมาที่นี่เป็นครั้งแรก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงกวาดมองไปรอบๆ

คนขับรถพาเธอไปทางช่องทางพิเศษสำหรับวีไอพี ซึ่งตรงไปยังชั้นบนสุดเลย

ภายในห้องส่วนตัว ควันบุหรี่ฟุ้งกระจาย

พอเจียงหยวนผลักประตูเข้าไปก็สำลักควันจนไอไม่หยุด ขอบตาพลันร้อนผ่าว ทัศนวิสัยแห่งการมองเห็นถูกความชื้นที่เอ่อขึ้นมาอย่างรวดเร็วเข้าครอบครอง

เธออดกลั้นความอยากที่จะสบถออกมา และมองหาเสิ่นตู้ท่ามกลางบรรยากาศคลุ้งไปด้วยควันบุหรี่ ก่อนจะยิ้มและทักทายด้วยเสียงสดใส “พี่เสิ่นตู้”

เสิ่นตู้เหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง เมื่อเห็นผ้าไหมที่แทบจะปกปิดร่างกายของเธอไม่มิด เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย เพียงครู่เดียวก็กลับมาเป็นปกติ แล้วกวักมือเรียกเธอ “หยวนหยวน มานี่สิ”

เจียงหยวนตอบด้วยท่าทีอ่อนน้อม “ค่ะ”

ผ้าไหมแทบจะปกปิดได้เพียงบั้นท้ายที่โค้งมน เผยให้เห็นผิวอ่อนนุ่มที่ส่วนล่างของต้นขาอย่างชัดเจน ท่วงท่าการเดินอันสง่างามกลายเป็นเย้ายวนใจอย่างยิ่ง

แผ่นหลังบางถูกเผยให้เห็นผิวกายเนียนเป็นบริเวณกว้าง หัวไหล่มนขยับขึ้นลงตามการเคลื่อนไหว ผิวขาวเรียบเนียน ดูมีชีวิตชีวาและดึงดูดใจสุดขีด

เธอเมินเฉยต่อสายตาที่มองมาอย่างไม่เป็นมิตรจากทุกทิศทางราวกับจ้องเหยื่ออย่างใจเย็น แล้วแอบชำเลืองหาใครบางคน

สายตาของเจียงหยวนจับจ้องไปที่มุมทิศตะวันตกเฉียงใต้

ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้าง ท่าทางสบายๆ หากแต่แฝงความหยิ่งผยอง เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องเข้ามาจากด้านหลัง บรรยากาศรอบตัวเขาพลันเย็นชาและดุดันยิ่งกว่าเดิม แววตาก็ดูสงบนิ่งอย่างยิ่ง

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเจียงหยวน เขาเงยหน้าขึ้นและปรายตามองเธออย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง

เจียงหยวนสะดุ้งกายเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อนึกถึงวัตถุประสงค์ของตัวเองในวันนี้ เลือดในกายก็พลุ่งพล่าน ทำให้เธอตื่นตัวขึ้นมาทันที