ไม่จํานนใจ

เซิ่งหนิงขานรับอื้มเพียงสั้น ๆ รอยเล็บประทับฝังลึกอยู่บนร่างกายของฮั่วหลินเป็นทางยาว คนทั้งคนราวกับถูกตักออกมาจากบ่อเหงื่อ ทั้งเนื้อทั้งตัวเปียกชุ่มไปหมด

เธออ้าปากกัดไปที่ไหล่ของฮั่วหลิน ขนตางอน ๆ สั่นกระเพื่อมสองครั้ง เนื่องจากหมดแรง จึงผละฟันออกอย่างไม่รู้ตัว แล้วหลับตาม้วนตัวพักอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วหลิ่น

เซิ่งหนิงรู้สึกร้อนเล็กน้อย แต่เธอกลับถวิลหาไออุ่นของฮั่วหลิน ไม่อยากผละออกไป

ไม่นานหลังจากนั้น ฮั่วหลินก็ผละออกจากเธอ พลางลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมชุดนอนสีเทาที่อยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาสวมใส่ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชาและแหบแห้งเล็กน้อย

“เซิ่งหนิง ฉันจะแต่งงานแล้ว”

รุนแรงราวกับน้ำเย็นหนึ่งกะละมังราดลงมาบนหัวเธอไม่มีผิด เซิ่งหนิงที่กำลังจมอยู่กับความอบอุ่นนั้นหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที

“เราเลิกกันเถอะ”

ยังไม่ทันที่เซิ่งหนิงจะเอ่ยปาก คำพูดสองสามคำก็ตัดสินประหารชีวิตเธอไปแล้ว ตอนนี้ใบหน้าที่อ่อนโยนและงดงามนั้นดูเศร้าขึ้นมาทันที

เธออดไม่ได้ที่จะกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น รอยช้ำบนตัวนั้นยังเห็นได้ชัดเจน ฮั่วหลินเพิ่งจะมีอะไรกับเธอก็มาบอกเลิกกับเธอแล้ว

สมกับเป็นสไตล์ของเขาจริง ๆ เย็นชาและไร้หัวใจ

เธอน่าจะรู้มาตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่รึไง？

อยู่ด้วยกันมาสามปี ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่สามารถทำให้ใจที่แข็งดังหินของเขาอบอุ่นขึ้นมาได้

ก็นั่นสินะ เธอเป็นคนเสนอตัวเอง เธอไม่สามารถโทษใครได้

จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลพรากออกมา เธอเงยหน้าพลางเก็บความปวดใจ และความเสียใจทั้งหมดไว้ และตอบเขาด้วยน้ำเสียงปกติ

“ใช่คุณหนูของตระกูลไป๋คนนั้นรึป่าวคะ？”

ฮั่วหลินจุดบุหรี่มวนนึง พลางพ่นควัน แล้วพูดขึ้นมาช้า ๆ ว่า “อืม ตระกูลไป๋กับตระกูลฮั่วเป็นเพื่อนกัน แต่งงานกับเธอไม่มีผลเสียอะไรกับฉัน”

เซิ่งหนิงกัดริมฝีปาก หันหน้าหนี ไหล่ที่เปลือยเปล่ามีรอยดูดสีแดงประทับอยู่หลายจุด

“เธออยู่กับฉันมาสามปี แน่นแนว่าฉันไม่มีทางเอาเปรียบเธอ เธออยากได้อะไรสามารถเสนอมาได้ทั้งนั้น เงินและบ้านฉันสามารถให้เธอได้ทั้งนั้น”

“ฮั่วหลิน ฉันไม่ได้มาขายนะ！”

ฮั่วหลินดีดขี้บุหรี่ “ฉันรู้ เพราะนี่คือสิ่งที่ฉันตอบแทนให้เธอ รับไว้แล้วถือว่าเราสองคนก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว”

เซิ่งหนิงพูดขึ้นมาอย่างดื้อรั้น “ฉันก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้มาขาย ฉันไม่ต้องการของตอบแทนอะไรทั้งนั้น！”

ฮั่วหลินถอนหายใจ “เซิ่งหนิง ฟังกันหน่อยสิ”

เซิ่งหนิงอยากจะโต้กลับ แต่นี่คือผู้ชายที่เธอเลือก

มีข่าวลือมานานแล้วว่า ฮั่วหลินแห่งเมืองออร์ลีนส์นั้นเป็นคนเย็นชา ไม่หลงผู้หญิง แต่เธอก็ไม่เชื่อ เธอมีอะไรกับฮั่วหลินตั้งแต่คืนแรกที่เจอกับเขา ถึงแม้ว่าจะไม่รับปากว่าจะเป็นแฟนกับเธอ แต่กลับไม่ปฏิเสธ จากนั้นทั้งสองคนก็อยู่ด้วยกัน”

เธอคิดว่าเธอเป็นข้อยกเว้น ไม่คิดเลยว่าเธอจะคิดเองเออเอง

เซิ่งหนิงมองแผ่นหลังของฮั่วหลิน ตอนนี้กลับไม่แม้แต่จะมองเธองั้นเหรอ？

เธอรู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุด เช็ดน้ำตา จู่ ๆ ก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน รีบวิ่งไปอ้วกที่ห้องน้ำทันที

ฮั่วหลินขมวดคิ้ว แล้วเดินตามไป

“เธอท้องเหรอ？”

เซิ่งหนิงแค่อยากอาเจียน เฉย ๆ แต่จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้อาเจียนอะไรออกมาเลย เธอมีอาการนี้มาสองวันแล้ว แต่ตอนนั้นเธอคิดว่าเธอกินอะไรผิดเลยไม่ได้สนใจอะไร ตอนนี้พอได้ยินฮั่วหลินพูดมาแบบนี้ เธอก็ใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

ถ้าเธอท้องจริง ๆ งั้นเธออาจจะ...

วินาทีต่อมา เสียงที่อยู่ข้างหลังเธอก็ทำลายความหวังของเธอไปทันที

“ไปตรวจดูเถอะ ฉันไม่อยากมีลูกนอกสมรส”

เขายังคงโหดร้ายกับเธอ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ไม่จำเป็นหรอก เมื่อวานฉันไปตรวจที่โรงพยาบาลมาแล้ว ก็เป็นโรคเดิม ๆ แหละค่ะ”

ฮั่วหลินยังคงขมวดคิ้ว “ไม่ไปหาหมอหน่อยเหรอ？”

“ฉันรู้จักร่างกายของตัวเองดี ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อการแต่งงานของคุณ ฉัน เซิ่งหนิง ไม่ใช่คนไม่กล้ายอมรับความจริง”