รักร้ายยัย trainee
ตอน 3
ติ๊ดๆๆ ติ๊ดๆๆๆ
"อื้ออออ "
เสียงนาฬิกาปลุกในตอนเช้าบ่งบอกให้รับรู้ว่าฉันควรจะตื่นและเข้างานในอีก1ชั่วโมง แต่ทำไมวันนี้ขี้เกียจ อยากจะนอนจมเตียงไปเลย วิวทะเลสีสวยนอกระเบียงทำให้ฉันรู้ว่า..
"นี่มันไม่ใช่ห้องกูโว้ยย!!!!!"
ฉันดีดตัวขึ้นจากที่นอนด้วยสภาพเปลือยกายฉันก้มมองสภาพตัวเอง หวนให้นึกถึงเรื่องเมื่อวานนี้ก่อนที่ฉันจะจำอะไรไม่ได้เลยฉันอยู่กับ..คุณธีร์...สภาพฉันตอนนี้ไม่ต่างกับคนโดนรุมโทรมรอยแดงจ่ำๆนั่น ไอบ้าเอ้ยยยยยยย ปวดท่อนล่างไปหมด และตาก็เหลือบไปเห็นชุดของตัวเองที่แขวนไว้อย่างเรียบร้อยพร้อมกับโน็ตบางอย่าง
'แต่งตัวซะเดี๋ยวจะมีคนมารับ'
เอ้อ!!! ไม่ต้องสั่งก็ไปเองอยู่แล้ว!
ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่าเรียกว่าอาบเรียกว่าวิ่งผ่านดีกว่า ฉันไม่อยากจะอยู่ในห้องนี้นานๆสักเท่าไหร่ ยิ่งนึกถึงหน้าไอบ้ากามนั่นกับสภาพตัวเองฉันก็แทบจะกระอักเลือดตาย
"ผมก็ไม่ได้ทำฟันก็ไม่ได้แปรง ครบสูตรความสกปรกนี้ อย่าได้พบได้เจอคุณธีร์อีกเล้ยยย เพี้ยง"
ก๊อกๆๆ
สวรรค์ไม่เข้าข้างฉัน.. ใครกัน
{คุณธีร์ให้ผมมารับครับ}
อ้ออ ฉันรีบออกไปเปิดประตูอย่างไว
"สวัสดีค่ะ"
"เดี๋ยวผมจะไปส่งที่หลังหอพักนะครับ"
"ไปค่ะๆ ไปเดี๋ยวนี้เลย"
หนีก็จะหนีงานก็จะสายฟันก็ไม่ได้แปรงข้าวก็ไม่ได้กิน แม่งเอ้ยยยย อีกครึ่งชม. ขอให้เข้างานทันเถอะไม่อยากโดนฝ่ายบุคคลเรียกไปต่อว่า ว่า `มาฝึกงานไม่ถึงอาทิตย์ก็สายเลยนะ ส่งกลับเลยดีมั้ย` ฉันคงช็อคตายแน่
คนของคุณธีร์พาฉันออกทางลิฟท์ส่วนตัวไปทางโรงรถส่วนตัวและออกจากตัวโรงแรมอย่างรวดเร็ว แหม่ คนรวยซ่อนหญิงงี้นี่เอง
ไม่นานก็ถึงที่หมายฉันรีบลงจากรถไม่ลืมมารยาทขอบคุณการ์ดของคุณธีร์ที่พามาส่งก่อนจะรีบวิ่งเข้าหอไป...
.
.
" สาย10นาทีเลยนะวันนี้" พี่บีทักขึ้น
" แหะๆ พอดี..นาฬิกามันไม่ปลุกหนูอ่าา ขอโทษนะคะ"
แหงล่ะสปีดในการแปรงฟันแต่งหน้าทำผมและวิ่งมาที่โรงแรม ได้แค่นี้ก็ดีแค่ไหน
"ไม่เป็นไรๆทีหลังอย่าสายนะ เดี๋ยวฝ่ายบุคคลเรียกเอา ถ้าจะสายก็มาสแกนนิ้วก่อนแล้วค่อยอู้เอานะ"พี่มลกล่าว
"มึงก็สอนน้อง โว้ะ"พี่บี
"555555 หนูจะเชื่อฟังค่ะ"
"สวัสดีค่ะผู้จัดการ "
"สวัสดีค่ะ"
ฉันและพี่บีกล่าวทักทายคุณผู้จัดการธันก่อนที่จะก้มหน้างุดลงไป โว้ยยยทำไมต้องมาเจอตอนนี้ ฉันไม่ได้อยากจะเจอหน้าเขาตอนนี้นะเว้ย
"สวัสดีสาวๆ สวัสดี..พาย" เขาส่งยิ้มร้ายๆมาให้ฉัน
"เอ่อ...สวัสดีค่ะผู้จัดการ"
"เรียกว่าพี่ธันเถอะ พี่ไม่อยากกดดันเด็กฝึกงาน อย่าซีๆ อ้อ เดี๋ยวเอากาแฟไปให้ประธานด้วยนะ"
"!!!!!!"
ไม่..ไม่ไปแล้วอ้ากกก ไม่ไปเด็ดขาด!!! ไอบ้านั่น..ไอบ้านั่นมัน ฮึ้ย!
"ทำไม กลัวหรอ 55555"
"เอ่อ...ไม่ได้กลัวอะไรนี่คะ"
พูดจบไอประธานเจ้าเลห์นั่นก็เดินเข้ามาก่อนที่พี่ๆและผู้จัดการจะกล่าวคำทักทาย เขามองหน้าฉันก่อนที่เขาจะผุดยิ้มออกมา
"กำลังคุยอะไรที่น่าสนุกกันอยู่หรอ? ผมขอคุยด้วยคนได้มั้ย? ไงนักศึกษาฝึกงาน ทำงานวันนี้เป็นยังไงบ้างสดชื่นดีใช่มั้ยล่ะ"
"..."
สดชื่นกับผีน่ะสิ...ไอคนบ้าเอ้ย ยังจะมีหน้ามาทำหน้าทำตาเจ้าเลห์ใส่อีกนะ ฉันล่อยากจะฆ่าคุณจริงๆไอคุณธีร์
"หึ ไปเถอะธันมีงานต้องทำ หรือแกจะไม่เอาเงินเดือน"
"ครับท่านประธานน"
"อ้อ เกือบลืม ..เธอ อย่าลืมกาแฟล่ะชากุกลาบเมื่อวานนี้ อร่อยมาก มันทำให้ฉันสดชื่นดีจริงๆ ถ้าจะให้ดีเอาชากุหลาบมาให้อีกก็ดีนะ
"...."
อ้ากกกกกพูดเหี้ยไรเนี้ยยย ย้ำทำไม ย้ำเพื่ออะไร!ไอคนบ้าเอ้ยยย กะจะให้ฉันเอาหน้ามุดดินไปเลยใช่มั้ยห้ะ! อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ ด่าเธอไปไม่ได้สักคำ
"ไปเถอะ อย่าลืมกาแฟนะ"
ฉันมองชายสองคนที่กำลังเดินเข้าลิฟท์ไป ให้ตายสิฉันละอยากจะตายวันละร้อยรอบ ฉันแสดงสีหน้าโอดครวญออกไปแต่พี่ๆก็ไม่ได้เห็นอกเห็นใจฉันสักนิด
ฉันยืนนิ่งท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไป ภาพในหัวฉันค่อยๆไหลเวียนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ ชากุหลาบ 'เรียกชื่อฉันสิ..' 'เด็กดี' อ้ากกกก ไอคำบ้านี้เวียนอยู่ในหัวอีกแล้ววว ฉันสะบัดหัวไล่ความคิดอย่างบ้าคลั่งก่อนจะได้สติเพราะพี่บีเรียกเอาไว้
"พาย พาย เป็นอะไรรึเปล่า?"
"พี่คะ หนูปวดท้องกระทันหัน พี่ให้คนอื่นไปแทนนะคะ"
"แต่ผู้จัดการ.."
"นะพี่ ช่วยหนูหน่อย หนูขอ หนูอยากเข้าห้องน้ำมากๆนะๆๆ "
"ไม่ดะ... อ่าว เดี๋ยววว!!"
พี่บีตะโกนไล่หลังฉันไปในขณะที่ฉันวิ่งไปเข้าห้องน้ำ ขอโทษนะคะพี่ แต่หนูไม่อยากเจอเขาจริงๆ
.
.
.
.
.
"เห้อออกกว่าจะเลิกงานก็เย็น หิวก็หิว เหนื่อยก็เหนื่อย ชีวิต ฮื้อออ"
หลังจากเลิกงานฉันก็ไปเดินเล่นริมหาดดับความคิดและความเหนื่อยของตัวเอง ฉันเดินเตะทรายไปตามหาดและเดินไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะผ่อนคลายจากการเหนื่อยล้าของร่างกายที่เหนื่อยกับงานมาทั้งวัน หวังว่าตอนนี้จะไม่มีอะไรมารบกวนฉันอีกนะ
ไลน์!
เสียงแจ้งเตือนของแอปไลน์ในมือถือทำให้ฉันหลุดจากภวัง แต่แชทที่แสดงขึ้นมาทำให้ฉันตกใจมากกว่า
"คุณธีร์... มีไลน์กูได้ไงวะเนี้ย!"
ฉันสบถขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะกดเข้าไปอ่านข้อความที่เขาส่งมา
( ThreeB : เธอจงใจจะหลบหน้าฉันใช่มั้ย)
แค่ประโยคเดียวก็ทำให้ขนลุกได้ ฉันเดาได้เลยว่าป่านี้เขาคงจะโกรธจนแทบจะกินหัวแมวได้เลยแต่ชีวิตเราต้องการความอยู่รอด ฉันต้องโกหกเขา
_________________________________________
+ไลน์+
ThreeB. : จะตอบมั้ย อ่านไม่ตอบ แป้นเสียรึไงต้องให้ซื้อใหม่ให้มั้ย
Pie.p : เปล่าค่ะไม่ได้หลบฉันแค่ติดงานที่พี่ๆสั่ง
ThreeB : ฉันสั่งกาแฟทำไมเธอไม่เอามาให้
หึ หรือว่ากลัวโดนวางยาอีกกันแน่
Pie.p : อะไรของคุณ
ThreeB. : พรุ่งนี้มีประชุมใหญ่ ก่อนการประชุมเธอต้องขึ้นมาหาฉันที่ห้อง คงไม่ต้องให้เตือนหลายครั้งใช่มั้ย คุณนักศึกษาฝึกงาน อย่าลืมกาแฟล่ะ
______________________________________
"ไอคนเผด็จการ ไอบ้าอำนาจ ไอบ้ากาม ไอโรคจิต ไอบ้าคุณธีร์ โว้ยยยยยย!!!!!!"
ฉันตะโกนด่าคนคนนั้นอย่างสุดเสียงและหวังว่าจะไม่มีใครได้ยินนะ --' ด่าเจ้านาย โทศสถานเดียวคือไล่ออก นักศึกษาฝึกงานก็คือไม่จบเช่นกัน โถ่ชีวิตอีพาย
"สรุปคือต้องไปสินะ อ้ากกก กรี๊ดดดด"
.
.
.
.
[ธีร์พาร์ท]
ผมยืนมองเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มของสถาบันการศึกษากำลังยืนโวยวายกับโทรศัพท์ที่อยู่ในมือตรงหาดข้างล่างนั่นจากห้องของผม ซึ่งคนที่เธอหงุดหงิดจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากตัวผมเอง
"สนุกมากมั้งไอธีร์ แกล้งน้องเขาเนี้ย แล้วไปเอาไลน์น้องมาจากไหน "
"กูได้มาตอนกูเอาเขานั่นแหละแอบหยิบโทรศัพท์เขามาโทรเบอร์กูเลยได้ไลน์มา"
ธันเดอร์มองผมอย่างไม่วางตา เอาจริงๆมันคงจะกำลังด่าผมในใจอยู่นั่นแหละ ไอเพื่อนผมคนนี้มันถนัดเรื่องการด่าคนในใจเป็นที่สุด
"มึงมันชั่ว"
"อะไรก็เด็กมันน่าแกล้งนี่หว่า อีกอย่างผู้หญิงเป็นสิบเป็นร้อยต้องการจะเข้าหากูแต่พายกลับหลบหน้า ดูดิ"
"เออ ถูกของมึงนะ เด็กมันน่าจะมีของดี"
"แบบนี้เก็บไว้เล่นในระยะยาวน่าจะดีกว่า อีกอย่าง กลิ่นชากุหลาบจากปากของพาย มันหอมหวานมากจนอยากจะกินทุกวัน"
"ไอธีร์ ไม่ต้องบรรยายขนาดนั้น มึงพูดงี้กับหญิงทุกคน เดี๋ยวมึงได้ใหม่มึงก็ทิ้งเขา"
มันว่าก่อนจะหยิบปากกามาควงเล่น มึงมันเป็นเพื่อนที่รู้ใจจริงๆ เพราะแบบนี้ไงผมกับมันถึงได้เป็นเพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้
"อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน ใครจะไปรู้ บางทีกูอาจจะหยุดอยู่ที่พายก็ได้"
"แน่นอนสิกูฟันธงด้วยตัวกูเองเลย ถ้ามึงยอมสยบต่อน้องกูจะไปกราบอุ้งตีนหมาที่บ้านมึง"
"มึงพูดเองนะ"
"เออ กูเอง ธันเดอร์ เป็นคนพูดคำไหนคำนั้นและไม่คืนคำ และอีกอย่าง มึงอย่าลืม ว่ามึงยังมีเจ้ากรรมนายเวรอยู่ และแรงด้วย"
เมื่อพูดถึงเจ้ากรรมนายเวร ก็ทำให้อารมณ์ผมสลดอย่างเห็นได้ชัด ผมล่ะเบื่อจริงๆ
"ก็แค่คนควงจะหวงทำไมนักหนา ไม่อยากคิดถึงว่ะ เออพรุ่งนี้กูมีแผนอะไรนิดหน่อย มึงค่อยขึ้นมาที่ห้องกูพร้อมกับลูกค้านะ กูต้องการความเป็นส่วนตัว"
"แหนะ แหนะ แหนะ รู้นะ ฉันรู้นะ ว่าเธอคิดอะไรอยู่" ทำท่ากวนตีน
"ห่าไรล่ะ หยุดเลยนะมึง..เดี๋ยวเหอะๆ"
ผมอยากจะกระโดดถีบเพื่อนข้อหาแสนรู้จนเกินเหตุจริงๆ
พาย ดูเหมือนว่า เธอจะต้องโดนลงโทษบ้างแล้วนะ เด็กดื้อ...
คุณอาจจะชอบ
