รักร้ายยัย trainee

B THREE Grand Hotel.

"กว่าจะได้พัก เห้ออออ"

"เห่ยยพาย ทำงานเขาไม่ให้บ่นนะ โบราณเขาถือ" พี่มลพนักงานที่คอยสอนฉันในทุกๆเรื่องกล่าวตักเตือนขึ้นมา

"มลให้น้องมันบ่นเถอะ ฝึกงานวันแรกเลือดตาแทบกระเด็นแล้ว" พี่บีพนักงานอีกคนกล่าวขึ้นมาเพื่อที่จะปกป้องฉัน

ใช่ เลือดตาแทบกระเด็นจริงๆ นี่ฉันมาฝึกงานวันแรกก็เจองานหนักขนาดนี่ ก่อนเข้าเรื่องเข้าราวไปมากกว่านี้ขอแนะนำตัวก่อน ฉันชื่อพาย นักศึกษาฝึกงานวิชาการโรงแรมระดับปวส.1 ฉันอยากจะฝึกงานให้ได้ประสบการณ์ด้านภาษามากๆเลยมาฝึกงานต้อนรับของโรงแรม ทางภาคใต้ที่จังหวัดภูเก็ต โรงแรมนี้เป็นโรงแรมที่ค่อนข้างดังและใหญ่พอตัวเลยทำให้มีนักท่องเที่ยวแห่กันมาพักอย่างไม่ขาดสาย และทำให้ฉันเหนื่อยปางตายจนถึงตอนนี้...

" สวัสดีครับทุกคน"

"สวัสดีค่ะคุณผู้จัดการ"

ผู้ชายคนนี้ดูมีภูมิฐาน หน้าตายังดูวัยรุ่นอยู่เลยน่าจะอายุห่างจากฉันไม่เท่าไหร่ แต่ดูทั้งการแต่งตัวและรัศมีต่างๆที่แผดพุ่งรอบๆกายของเขาแล้ว เขาคือผู้ชายที่ดูดีคนนึงเลยล่ะ

"นี่เด็กฝึกงานมาใหม่หรอ"

"..อ้อ สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ หนูพึ่งมาฝึกวันนี้วันแรก ฝากตัวด้วยนะคะ"

"อืมม..."

มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าและเท้าจรดหัวอีกที

จะมาอืมทำไม คะ!? แล้วนี่มองทำไม เฮ่นโล่ว

"เอ่ออออ..."

"..อือดีแล้วตั้งใจฝึกไม่รู้อะไรก็ถามพี่เขาได้ ขอตัวนะ"

เอาล่ะฉันไม่ชอบหมอนี่ อะไรวะ..งงกับเขาจริงๆ มาอืมใส่ แถมยังมามองจากตีนยันหัวอีก ไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ

"อย่าตกใจเลย เขาใจดีนะแต่ขรึมๆไว้ขู่แค่นั้นแหละ"

"โอ้ยยอยากจะได้ผู้จัดการมาเป็นผัววววว"

"เดี๋ยวผัวจริงๆมึงก็ด่าเอานะบี"

"5555พี่มลกับพี่บีนี่ชอบคุณผู้จัดการหรอคะ"

ฉันถามพลางหลุดขำขึ้นมา

"ใช่..อีบีอะชอบผู้จัดการ ของพี่อะต้องท่านประธานนน วี้ดดด"

"อีหวังสูง เขาไม่ชายตามองมึงร้อกกก ผู้หญิงแต่ละคนของเขาสะบึ้มสะบั้มเดินเขาเดินออกไม่ขาดสาย เขาไม่ชายตาแลหญิงหน้าแก่แม้หม้ายอย่างมึงหรอก"

"แหม่อีบี....อย่าปลุกกู!"

และแล้วการฝึกงานวันแรกก็ผ่านไปได้ด้วยดี โดยมี พี่มล พี่บี ช่วยสอนงาน เว้นผู้จัดการไว้ละกันนะ

.

.

.

ฉันเดินมาที่หน้าฟร้อน วันนี้เป็นวันที่สองของการฝึกงาน ไม่เข้าใจว่าทำไมที่นี่ถึงดูสะอาดสะอ้านและพี่ๆพนักงานดูเรียบร้อยเป็นพิเศษ นายกมาหรอ? คุกๆๆๆ

"พี่มล ทำไม...เรียบร้อยกันจังอะคะ?ใครจะมาหรอ?"

"ผัวพี่มา"

"ห้ะ ผัวพี่เป็นใครอะจัดอะไรเว่อร์วังขนาดนี้..."

"มึงก็ไปแกล้งน้องเขาอีนี่ ท่านประธานพึ่งกลับมาจากดูงานที่สิงค์โปร์ เลยต้องเรียบร้อยนิดนึงเพราะแกเป็นคนเนี้ยบมากกกก "

"จริงหรอ หนูไม่เจอได้มั้ยอะกลัว"

"ไม่ทันล่ะหนู"

แล้วทันใดนั้นก็มีรถมาลีมูซีนเข้ามาจอดหน้าประตูมีพนักงานลงไปเปิดประตูรถ ขาเรียวยาวก้าวออกมานอกรถรองเท้าหนังสุดหรู ชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม กับทางผมที่เซ็ตไว้อย่างดี ชายร่างสูงก้าวออกจากรถแล้วถอดแว่นกันแดดราคาแพงออกเผยให้เห็นหน้าตาลูกครึ่งฝรั่งที่ชัดเจนยิ่งขึ้น

"จมูกเป็นสันเลยอะ"ฉัน

"อย่างกะเทพบุตร"พี่บี

"ลูกแม่อย่าดิ้นนะลูก" พี่มลพูดพลางเอามือลูบท้องที่ไม่ได้มีเด็กอยู่ข้างในปอยๆก่อนพี่บีจะตีเข้าไปที่มือพี่มลเชิงสะกิดว่า ท่านประธานคนนั้นกำลังเดินมาทางนี้แล้ว

เชี้ย...ใจเต้นรัวเป็นกลองเลยโว้ย สเปคเราชัดๆ แต่ไม่ว่ะ ไม่ไร ไม่รู้ หล่อชิบ

ฉันมองตามชายร่างสูงที่กำลังจะเดินผ่านฉันไปและฉันก็ตกใจแบบสุดๆเมื่อสายตาเขามาสบตาฉันพอดี

"เชี้ย" ฉันอุทานขึ้นมาเบาๆก่อนที่จะรีบก้มหน้าลง

"ไม่เจอกันไม่กี่อาทิตย์เป็นยังไงบ้างครับฝ่ายการขาย"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ การคอนแทคกับเครือในสิงค์โปร์และเครือในนิวซีแลนด์เราดีมากๆ เขามักจะส่งลูกค้าให้เราบ่อยๆ และช่วงนี้ได้กำไรเยอะมากเพราะทัวร์ที่คอนแทคไว้ลงเยอะค่ะ"

"ดีมาก ผมไม่ต้องการให้มีอะไรผิดพลาด ผมขอเอกสารรายงานประจำสัปดาห์ของทุกแผนกด้วยนะครับฝากเลขาของผมไปได้เลยผมต้องการเดี๋ยวนี้ ผู้จัดการธัน เดี๋ยวไปพบผมที่ห้องด้วยนะ"

"ได้ครับ"

"ผมของกาแฟและของว่างด้วย"

"ได้ครับ เดี๋ยวผมให้เด็กเอาไปให้"

ประธานและเลขาของเขาขึ้นไปบนห้องที่ชั้นคาดว่าน่าจะเป็นชั้นบนสุดของโรงแรม แหงล่ะ ก็เขาเป็นเจ้าของนี่หว่า

"นี่เรา"

"ห้ะ!.. คะ!?"

"ชื่อพายใช่มั้ย เดี๋ยวเอากาแฟกับของว่างขึ้นไปให้ประธานที่ห้องด้วยนะ เดี๋ยวจะมีพนักงานเอามาให้ ฝากด้วย "

"...ค่ะ ได้ค่ะ"

เอ้าไหงให้ฉันขึ้นไปล่ะให้ตายสิ ฉันจะไม่เกร็งจนเผลอกลั้นหายใจจนตายรึไง โว้ยยยย บอกว่าไม่อยากเจอไงเล่าาา!!!ไม่เข้าใจรึไงว้าาา

และฉันก็ยืนอยู่ในลิฟท์พร้อมกับถาดกาแฟและของว่าง ชีวิต! โหะ ทำไมกูต้องมาเจอประธานด้วยวะ คือ ใจเต้นตุบตับ อย่าส่งหนูกลับวิทยาลัยเลยนะค้าาา

ติ้ง!

"เอาวะ! จะตายก็ค่อยให้แม่เผาเอา"

"เชิญทางนี้ครับ"

" ค่ะ"

แม่งเอ้ยย ทั้งชั้นมีประตูบานเดียวแถวการ์ดเพียบ ใจเจ้จะวาย

"ขออนุญาติค่ะ กาแฟได้แล้วค่ะ"

"เชิญเข้ามาได้ ยังไงก็อย่าลืมที่ผมบอกนะครับคุณธีร์ ผมขอตัวก่อน"

ฉันมองตามผู้จัดการออกไป ธีร์ ประธานชื่อธีร์นี่เองแต่ชื่อจริงเขาชื่ออะไรนะ ให้ตายอุส่าท่องมาทั้งคืนดันลืมเฉยเลย พี่วดีฝ่ายHRMต้องจ้องฆ่าปาดคอฉันแน่ๆ

"วันนี้มีอะไรกิน"

"ขออนุญาติเสิร์ฟนะคะ เอสเปรสโซ่ร้อนกับดาร์คช็อคโกแลตชิบค่ะ แล้วก็มี ชากุหลาบร้อนค่ะ"

"ชากุหลาบงั้นหรอ ... อืม"

"ใช่ค่ะ ผู้จัดการบอกว่าพึ่งสูตรมาใหม่ มันจะทำให้สดชื่นค่ะ"

"อือ นั่งลงสิ"

"คะ? เอ่ออ คือ"

"เธอชื่อพาย อยู่ปวส. ตอนนี้อายุ19รึเปล่า?"

"อายุ19ค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?"

"หึ ดี หมายถึงโตพอที่จะแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ดี เข้าใจใช่มั้ยแวดวงการทำงานเราต้องเจอคนมากหน้าหลายตา ร้อยพ่อพันแม่ ฝึกงานที่นี่หวังว่าเธอจะได้รับประสบการณ์ไปเป็นอย่างดี"

"ค่ะ...ดิฉันก็หวังว่าคุณธีร์และพี่ๆพนักงานทุกคนจะเมตตาช่วยสอนงานให้ ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจใฝ่รู้ให้มากๆและขยันให้มากๆเลยค่ะ"

อึดอัด อึดอัดเกินไป เขาถามฉันแบบนั้นแล้วก็ดื่มกาแฟในแก้วต่อไม่ยอมปล่อยให้ฉันออกไปสักที ให้ตายเถอะ เหมือนนั่งสอบชีวะโพยเต็มขาแต่ดูไม่ได้นี่แหละ

" ช่วยหยิบหนังสือเล่มบนสุดที่ชั้นวางตรงนั้นให้ทีสิ"

"ได้ค่ะ"

"ได้รึเปล่า"

"ได้ค่ะ นี่ค่ะ"

ฉันส่งหนังสือที่หยิบมาให้คุณธีร์ก่อนจะกลับไปนั่งตามเดิม สักพักคุณธีร์ก็ค่อยๆเลื่อนแก้วชากุหลาบมาตรงหน้าฉัน

"ธันบอกให้เอาชากุหลาบนี่มาให้หรอ ฉันไม่ค่อยชอบกลิ่นมันเท่าไหร่ ชานี่เหมาะกับเธอมากกว่า คิดว่าเธอน่าจะชอบ แล้วก็กินขนมนี่ด้วย กินให้หมดเลยนะ"

"เอ่ออ แต่..หนูไม่"

"กิน ปฏิเสธผู้ใหญ่มันไม่ดีนะพาย "

บังคับงี้ก็ต้องกินสินะ แต่แม่สอนว่าอย่ารับของจากคนแปลกหน้า เอาเถอะ นานๆที่ได้กินของแพง แต่ทำไมขนมมันโคตรจะขม ดาร์กเกิ้นแดกได้มั้ยกูเนี้ย

ฉันทำหน้าแหย่กับขนมแล้วก็ยกชาซดจนหมดแก้ว

"ทำไมล่ะ ไม่อร่อยหรอ? เชฟที่นี่ฝีมือตกรึไงสงสัยต้องสอบถามผู้จัดการหน่อยแล้ว"

"ชารสชาติดีใช้ได้เลยนะคะแต่ขนมนี่ขอไม่ทานต่อเพราะมันขมมาก มันอร่อยนะคะ แต่มันแค่ขม ให้ฉันเก็บแก้วกับจานลงไปเลยมั้ยคะ"

"ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธออีกเยอะ เดี๋ยวค่อยไป"

"เอ่อ..ค่ะ"

"บ้านอยู่ต่างจังหวัดหรอ? พักอยู่ที่ไหนล่ะตอนนี้"

"พักอยู่ที่หอพักพนักงานค่ะ"

"หอพักสบายดีมั้น..เดินทางมาถึงโรงแรมยังไง ขับรถมาหรอหรือเดินมา"

"เปล่าค่ะ มากับรถพี่ๆพนักงานคนอื่นๆค่ะ เพราะยังไม่ค่อยชินเส้นทาง อีกอย่างมันอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไหร่ เลยติดสอยห้อยตามพี่ๆเขามาได้ค่ะ"

"ดี...แล้ว...เธอมีแฟนรึยังล่ะ"

"ห้ะ..ไม่มีหรอกค่ะ"

"หึ...ดี ดีแล้ว การมีแฟนบางครั้งอาจจะทำให้เสียการเสียงานได้นะรู้มั้ย"

คำถามของเขาถูกซัดมาอย่างไม่หยุดหย่อนจนสมองฉัรแทบจะสั่งการไม่ได้..ฉันเริ่มเช็ดเหงื่อตามหน้าสงสัยเพราะจะกดดันมากเกินไปหน่อย แต่ ทำไมเหงื่อออกเยอะจัง หรือว่าแอร์เสียกันนะ

"ร้อนหรอ"

"ค่ะ ร้อนมากด้วย ไม่ทราบว่าแอร์ในห้องนี้เสียรึเปล่าคะ?"

"ไม่..แอร์20องศา แต่เธอร้อน?"

"สงสัยเพราะ ดื่มชาร้อนๆเข้าไป เลยทำให้เหงื่อออกค่ะ... "

หมดแรง ทำไมเหมือนไม่มีแรง ทำไมมัน...มันเหนื่อยขนาดนี้ เหมือนจะเป็นลมเลยแฮะ ฉันแพ้ชาหรอ ไม่นะปกติฉันไม่เคยแพ้อะไรด้วยซ้ำ บ้าจริง มันเกิดบ้าอะไรขึ้น

"เธออยากจะล้างหน้ามั้ย? ในห้องฉัน ประตูซ้ายมือ เข้าไปสิ"

ฉันพยักหน้าตอบรับคุณธีร์เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเกาะตามผนังผลักประตูเข้าไปในห้องอีกห้อง แล้วรีบเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยไม่ลืมล็อคประตู ฉันรีบถอดเน็คไทค์ของดัวเองออกและปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก เอาน้ำลูบตัวคงหายแหละ แต่...มัน ฉันทรุดนั่งลงกับพื้น มันไม่ดีขึ้นเลย ขามันสั่นไปหมด..

แกร๊ก..

"เป็นไง"

"ไม่ไหว...มัน..มึนหัว..ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ฉันอาจจะแพ้ชานั่นก็ได้ ช่วยเรียกรถพยาบาลให้หน่อยได้มั้ย.."

"ได้ผลสินะ"

"ได้ผลอะไร...คุณพูดถึงอะไร.."

เขาชูหลอดใสเล็กๆที่มีน้ำอยู่ครึ่งหลอดขึ้นมาก่อนจะเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทราคาแพง

"เธอไม่ได้แพ้ชาหรอกไม่ต้องห่วง"

"ยา...ยาอะไร ทำไม.. คุณทำทำไม"

"ถ้าเธอเป็นเด็กดีฉันจะช่วยเธอเอง"

"ออกไป อย่าเข้ามา " ฉันผลักเขาด้วยมือที่ไร้เรี่ยวแรงก่อนจะพยายามลุกขึ้นยืนแต่ไม่เป็นผล

"ถ้าอยากดีขึ้นก็ไปอาบน้ำสิ"

"ไม่..ฉันจะกลับหอ ขอร้องงง...ช่วยพาฉันกลับไปที่หอ"

"หึ..ฉันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆหรอกสาวน้อยเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยกลับ มานี่ลุกขึ้น"

เขายกฉันขึ้นมานั่งบนเคาท์เตอร์อ่างล้างหน้าก่อนจะถอดสูทฉันออกแล้ววางไว้

"จะทำอะไร...อย่า..."ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหือดแห้ง

"ถ้าเธอเป็นเด็กดี ฉันจะช่วยเธอ อยู่นิ่งๆ ฟังคำสั่งของฉัน"

"อือออ.. "

อือในลำคออย่างว่าง่าย แล้วสติของฉัน ก็ค่อยๆหายไป

.

.

.

.

.