เจ้าสาวชั่วคราว

นวลฉวีเงยหน้าขึ้นจากงานเอกสารตรงหน้าเมื่อมีเงาผ่านทาบมาบนแผ่นพาร์ติชั่นที่กั้นอยู่ตรงหน้าเธอ...มันสูงประมาณระดับอกของคนยืนและเธอได้เห็นพนักงานทำงานร่วมแผนก

เธอไม่เรียกคนคนนี้ด้วยคำว่าเพื่อน

แค่คนทำงานด้วยกัน

และรับรู้ว่านี่คงจะเป็นเรื่องจุกจิกกวนใจแต่เช้าของวันแรกของสัปดาห์

เธอไม่ได้อยู่ออฟฟิศเลยในช่วงเดือนที่ผ่านมา ต้องติดตามเพ็ญพิมพ์ไปทำงานเก็บข้อมูลในพื้นที่ กลับเข้ามาในออฟฟิศก็ไม่ถึงวัน และวันนี้เธอเข้ามาแต่เช้า วันนี้จะได้นั่งทำงานทั้งวัน ทั้งสัปดาห์ยังไม่มีกำหนดการเดินทาง

เธอจะต้องทำรายงานเสนอให้ท่านประธานผู้ยังไม่ปรากฏตัว ยังเป็นบุคคลลึกลับ พูดกันว่าท่านประธานไม่อยากมารับงาน เขาจึงไม่ออกมาปรากฏตัว เขาบ่ายเบี่ยงและเรียกหาข้อมูลของงานจนกว่าเขาจะพอใจและอยากจะทำงาน

เพราะฉะนั้นรายงานของเธอจะต้องกระตุ้นให้เกิดแรงจูงใจสูงสุดให้ได้

แต่ตอนนี้ เธอคิดว่าการเริ่มต้นวันเริ่มแย่เพราะเพื่อนร่วมงานคนนี้

ดาราราย...

สาวสวยที่สุด เปรี้ยวสุด ร้ายสุด เชื่อมั่นสุดในตัวเองอย่างครบรสของแผนก...

มีคนพูดเสมอว่าดารารายนั้นสวยแบบนางร้ายที่หลุดจากจอละครทีวีออกมามีตัวตนอยู่จริง

ดารารายคนงามที่ งามแต่รูป ไม่งามใจ

รอยยิ้มบนหน้าดารารายตอนนี้ดูมากมาย และเหมือนมีรอยยิ้มเยาะอยู่ด้วยจางๆ

แต่เพราะเห็นกันมานาน ไม่ใช่ได้เห็นกันแค่ที่นี่ เพราะที่จริงดารารายเพิ่งจะเข้ามาทำงานไม่เกินหกเดือน ไม่อยากประหลาดใจอีก เธอเลยมองข้าม

เรื่องเธอกับดารารายรู้จักกันมาก่อนนี้ เธอไม่เคยพูด จะพูดไปไย ดารารายเองเป็นคนประกาศตั้งแต่แรกเข้ามาทำงานที่นี่ด้วยการมีเส้นสายฝากเข้ามา

...อย่าบอกใครว่าเราเคยเรียนหนังสือมาด้วยกันนะ นวล

ถึงไม่ได้โดนกำชับเช่นนั้น ดารารายคิดได้อย่างไรกันว่าเธออยากจะบอกคนอื่นๆ ถึงความสัมพันธ์ดังว่านั้น

ไม่น่าจะบอก เพราะบอกไปก็น่าอาย...เพื่อนแบบดารารายมีไปก็ใช่จะดี ไม่น่าเอามาอวด แม้แต่ในความสัมพันธ์ที่ต้องใส่ไว้ในโลกไซเบอร์ที่เป็นโลกเสมือน เธอยังไม่เคยคิดจะใส่

เพื่อนหรือ...ไม่เคยอยากคิดว่าดารารายคือเพื่อน แม้จะเรียนด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม ตอนมอหนึ่งถึงมอสามเรียนห้องเดียวกัน แต่นวลฉวีได้ประจักษ์ความร้ายกาจของดารารายตั้งแต่หล่อนยังอายุสิบต้นๆ เท่านั้น

แต่ทุกอย่างก็เป็นการแข่งขันกันแบบเด็กๆ ไม่มีการคิดมากอะไร นวลฉวีเป็นคนที่ไม่มีการแข่งขัน ไม่ทะเยอทะยานมาแต่ไหนแต่ไร เธอถูกสอนให้รู้จักเพียงพอเรียบง่าย คนในบ้านยังพูดกันเลยว่ายากนักจะผลักดันเธอให้ไปตะกายฟ้าคว้าดาวหากเธอไม่อยากได้เอง

การแข่งขันมาสูงมากตอนเรียนมอปลาย เมื่อต้องอยู่ห้องเรียนเดียวกัน ดารารายทำตัวเป็นอริกับเธอมากกว่าจะเป็นเพื่อน ไม่ได้แข่งเรื่องการเรียนอย่างเดียว แต่แข่งเรื่องกิจกรรม การเป็นเชียร์ลีดเดอร์

ที่จริงดารารายลงแข่งแต่นวลฉวีถอนตัว

และดารารายเรียกนวลฉวีว่า ‘นังขี้แพ้’ พร้อมกับเอ่ยเย้ยหยันไปทั่วว่าเพราะนวลฉวีสวยสู้หล่อนไม่ได้ เก่งสู้หล่อนไม่ได้ หารู้ไม่ว่าหากความสวยที่จะต้องได้มาด้วยการแก่งแย่งแข่งขันใดๆ นวลฉวีตั้งปณิธานเอาไว้แล้วว่าเธอจะไม่ทำเป็นอันขาด

เธอไม่ขอแก่งแย่งแข่งขันใดๆ เพื่อให้ได้มาในทุกเรื่อง

และอีกเรื่องที่ดารารายได้ขอเอาไว้วันที่เดินเหน้าเข้ามาทำงานที่นี่

...และเธอห้ามบอกใครด้วยว่าเราเป็นญาติกัน...

เรื่องนี้สาบานได้กับวัดทั่วประเทศ นวลฉวีคิดตลอดมา เธอไม่อยากให้ดารารายเป็นญาติของเธอเลย

เธอเคยถามแม่...

...เขามาเป็นญาติของเราได้อย่างไร และอย่างที่เขาเข้ามากับแม่ของเขานั่นเรียกว่าเป็นญาติหรือ...

แม่โมโหมากกับคำอ้างตัวเช่นนั้นของดาราราย คำว่าญาติ และเธอถึงได้รู้ว่าลุงเขยของเธอทรยศต่อป้าด้วยการมีเมียน้อยและรับเลี้ยงดู

ดารารายคือลูกติดมากับเมียผู้หญิงคนนั้น มาเสพสุขกับสมบัติของครอบครัวป้า ที่ไม่ใช่สมบัติของลุง...ลุงเขยร่ำรวยเพราะสมบัติของป้า

และสุดท้ายป้าก็ทนไม่ได้ ป้าขอหย่า แม่ของดารารายจึงได้รู้ว่าผู้ชายที่นางคิดว่ามั่งคั่งร่ำรวยนั้น ที่แท้เขาไม่ได้มีอะไรมากมายดังที่นางเข้าใจแม้แต่น้อย นอกจากทรัพย์สินเศษๆ ที่เมียหยิบยื่นให้เหมือนให้ทานทิ้งไว้ดูแลนางกับลูก แต่นางก็ตามมาด่าทอประจานป้าของนวลฉวีสาดเสียเทเสีย ทั้งที่นางมาทีหลังและอยู่ในฐานะเมียน้อย แต่นางก็ไม่ได้ละเว้น สิ่งที่นางทำนั้นเลวร้ายจนป้าต้องเรียกตำรวจมายุติเรื่องและบอกกับลุงว่าหากยังไม่คุมกันให้ดี แม้แต่บ้านที่ได้ให้อยู่กันฟรีๆ ก็จะเรียกคืน นั่นแหละถึงได้เงียบกันไป