ลูน่าคนใหม่ของอัลฟ่าฉัน – ชีวิตที่ถูกช่วงชิง และ คู่แท้ที่ถูกทอดทิ้ง
ตอน 3
มุมมองของไลลา:
ห้องโถงใหญ่ของฝูงจันทราสีนิลเต็มไปด้วยผู้คน คีรินจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับมาของฉัน เป็นงานที่หรูหราฟุ่มเฟือยเพื่อแสดงให้ทั้งฝูงเห็นว่าลูน่าตัวจริงของพวกเขากลับมาแล้ว แก้วคริสตัลกระทบกัน และอากาศก็อบอวลไปด้วยเสียงสนทนาและกลิ่นเนื้อย่างกับไวน์ราคาแพง
แต่ที่นั่งเกียรติยศข้างๆ ฉันกลับว่างเปล่า อัลฟ่าคีรินมาสาย
“เขาทุ่มเทมากเลยนะ” หมาป่าสาวจากฝูงข้างๆ ถอนหายใจ มองฉันด้วยความอิจฉา “การรอคอยถึงห้าปี...มันเป็นเรื่องราวในตำนานเลยนะ ฉันได้ยินมาว่าเขาทรมานพวกนอกคอกที่ทำร้ายเธอด้วยตัวเองเลยนะ ให้พวกมันมีชีวิตอยู่เป็นอาทิตย์ๆ”
ฉันยิ้มเล็กน้อยอย่างฝืนๆ เรื่องราวนั้นเป็นเรื่องโกหก เป็นโฆษณาชวนเชื่อที่สร้างขึ้นอย่างประณีตเพื่อวาดภาพเขาให้เป็นคู่แท้ที่โศกเศร้าและซื่อสัตย์ ความจริงคือ เขาประกาศว่าฉันตายแล้วและมีคนรักใหม่
ทันใดนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องโถง ประตูใหญ่เปิดออก
คีรินก้าวเข้ามา ดูสง่างามสมกับเป็นอัลฟ่าผู้ทรงพลังในชุดทางการสีดำ แต่เขาไม่ได้มาคนเดียว ข้างๆ เขาคือพ่อแม่ของฉัน ด้านหลังเขา คือศรัณยาที่จูงมือคีตะ ลูกชายของฉันอยู่
เสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง ศรัณยาสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย ก้มหน้าลง เล่นบทโอเมก้าที่อ่อนน้อมถ่อมตนและน่าสงสาร
หล่อนเดินมาข้างๆ ฉัน กลิ่นหวานๆ ของหล่อนทำให้ฉันอยากจะอาเจียน “คีตะกลัวว่าฉันจะเหงา” หล่อนกระซิบ เสียงสั่นเครือและเปราะบาง หล่อนยื่นของขวัญห่อเล็กๆ ให้ฉัน “ของขวัญต้อนรับการกลับมาค่ะ ท่านลูน่า”
แม่วางมือบนแขนฉัน จับแน่น “มีเมตตาหน่อยสิ ไลลา หล่อนดูแลคีตะมานะ แสดงให้ฝูงเห็นความสง่างามของลูก”
ความสง่างามของฉัน? พวกเขาพาตัวแทนของฉันมาที่งานเลี้ยงต้อนรับของฉันเองแล้วขอให้ฉันมีเมตตา? ความอัปยศอดสูเป็นเหมือนน้ำหนักที่กดทับฉันอยู่ แต่ฉันก็บังคับตัวเองให้รับของขวัญ “ขอบคุณนะ ศรัณยา”
คีรินเห็นความตึงเครียด จึงรีบแก้ไขความผิดพลาดมหันต์ของเขา เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าฉัน ทำให้เสียงกระซิบในห้องโถงเงียบลง เขายกกล่องอีกใบขึ้นมา
ข้างในเป็นสร้อยคอ “สัตย์จันทรา” อีกเส้นหนึ่ง เส้นนี้สมบูรณ์แบบ ความยาวของสร้อยพอดี ตะขอเป็นแบบที่ฉันจำได้
“ฉันให้ช่างฝีมือก็อบลินทำงานทั้งคืนเพื่อทำมันขึ้นมาใหม่” เขาประกาศ เสียงดังกังวานด้วยความจริงใจให้ทุกคนได้ยิน “เส้นแรกไม่คู่ควรกับเธอ ความรักที่ฉันมีให้เธอต้องสมบูรณ์แบบ”
ฝูงชนพากันส่งเสียงพึมพำด้วยความทึ่ง ช่างโรแมนติกอะไรอย่างนี้! ช่างทุ่มเทอะไรอย่างนี้! สร้อยคอสองเส้น! ความรักของเขายิ่งใหญ่มากจนต้องแสดงออกถึงสองครั้ง!
เขาสวมมันรอบคอฉัน โลหะเย็นเฉียบสัมผัสผิวฉัน ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
“ถ้ามี ‘สัตย์จันทรา’ สองเส้น” ฉันคิดกับตัวเอง “มันยังหมายถึง ‘หนึ่งเดียวคนเดียว’ อยู่หรือเปล่า?”
ต่อมา ตามธรรมเนียม ฉันยืนอยู่หน้ารูปปั้นเทพีจันทราเพื่อสวดภาวนาขอบคุณสำหรับการกลับมาของฉัน คีรินอยู่ข้างๆ ฉัน มือของเขาวางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของบนเอวฉัน
ฉันหลับตาลง “ข้าขอขอบคุณเทพีที่นำข้ากลับมาสู่ฝูงของข้า” ฉันพูด เสียงชัดเจนและดังพอให้คนใกล้ๆ ได้ยิน จากนั้น ฉันก็เพิ่มความปรารถนาของตัวเองเข้าไป “และข้าขอภาวนาว่าภายใต้แสงจันทร์ ขอให้มีข้าเพียงคนเดียว”
ความหมายนั้นชัดเจน เสียงสูดหายใจดังมาจากข้างหลังฉัน เป็นศรัณยา
หล่อนร้องไห้โฮ ไหล่สั่นเทา แล้ววิ่งหนีออกจากห้องโถงใหญ่ เป็นการจากไปที่ dramatic มาก
คีรินแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ฉัน ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร พ่อแม่ของฉันก็พุ่งเข้ามาหาฉัน
“ทำไมทำแบบนี้?” พ่อฉันคำราม ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ลูกทำให้หล่อนอับอาย! ลูกทำให้พวกเราทุกคนอับอาย!”
แม่ฉันคว้าแขนคีริน เสียงร้อนรน “ตามหล่อนไปสิ คีริน! หล่อนเปราะบางนะ! หล่อนอาจจะทำอะไรโง่ๆ ก็ได้! ไปตามหาหล่อน!”
พวกเขาทุกคนมองมาที่เขา รอคอย พ่อแม่ของฉัน อ้อนวอนให้เขาไปปลอบผู้หญิงอีกคน ส่วนฉัน ยืนนิ่งเงียบ เป็นรูปปั้นน้ำแข็ง รอคอยที่จะดูว่าเขาจะเลือกลูน่าคนไหน
---
คุณอาจจะชอบ
