คำโกหกของอัลฟ่า การลุกฮือของโอเมก้า

หลังจากเข้าเวรยาวนาน 36 ชั่วโมงที่ศูนย์บำบัด ฉันนำอาหารจานโปรดไปให้คู่ชีวิตของฉัน อัลฟ่าภาคิน หวังว่าเราจะได้ใช้เวลาเงียบๆ ด้วยกัน

แต่ฉันกลับพบเขาอยู่ในคฤหาสน์ลับที่ชายขอบอาณาเขตของเรา กำลังหัวเราะอยู่กับผู้หญิงอีกคนและเด็กชายตัวเล็กๆ ที่ฉันไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่

ฉันซ่อนตัวอยู่ในเงามืด และได้ยินเขาเรียกฉันว่า "โอเมก้าตัวคั่นเวลา" เป็นแค่เครื่องมือทางการเมืองที่เขาจะเขี่ยทิ้งทันทีที่สนธิสัญญาฉบับใหม่ถูกลงนาม พ่อแม่บุญธรรมของฉัน ซึ่งก็คืออัลฟ่าและลูน่าของฝูง ก็รู้เห็นเป็นใจด้วย ทั้งชีวิตของฉัน สายใยแห่งโชคชะตาของฉัน มันคือเรื่องโกหกที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างประณีต

และในตอนนั้นเอง เขาก็ส่งกระแสจิตมาหาฉัน "คิดถึงนะ ที่รัก"

ความโหดร้ายที่แสนธรรมดานั้นแผดเผาหยาดน้ำตาของฉันจนเหือดแห้ง เหลือทิ้งไว้เพียงความแค้นที่เย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

พวกเขากำลังวางแผนจะทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนในงานเลี้ยงอาหารค่ำสุดหรู แต่ฉันก็ได้เตรียมของขวัญสำหรับงานวันเกิดลูกชายของเขาไว้แล้ว และมันจะถูกส่งไปในเวลาเดียวกันพอดี

ข้างในนั้นคือคริสตัลบันทึกข้อมูลที่เก็บความลับทุกอย่างของพวกเขาเอาไว้

บทที่ 1

มุมมองของศศิ:

กลิ่นยาฆ่าเชื้อและสมุนไพรอบแห้งที่คุ้นเคยติดอยู่บนเสื้อผ้าของฉัน มันคือน้ำหอมประจำตัวหลังจากการเข้าเวรยาวนานสามสิบหกชั่วโมงที่ศูนย์บำบัดของตระกูล กล้ามเนื้อของฉันปวดร้าว เป็นความเจ็บปวดลึกๆ ที่น่าพึงพอใจจากการซ่อมแซมเส้นเอ็นที่ฉีกขาดและจัดกระดูกที่หักหลังจากการปะทะกันของหน่วยลาดตระเวนชายแดน แต่ความเหนื่อยล้าเป็นราคาที่เล็กน้อยเหลือเกิน เพราะทั้งหมดที่ฉันคิดถึงได้ในตอนนี้คือเขา

ภาคิน คู่ชีวิตของฉัน อัลฟ่าของฉัน

สเต๊กเนื้อสันในอย่างดี ย่างแบบแรร์ ทานคู่กับเห็ดป่า อาหารจานโปรดของเขา ยังคงอุ่นอยู่ในภาชนะเก็บความร้อนที่ฉันถืออยู่ เขาติดประชุมสภาระดับสูงมาทั้งวัน เพื่อวางแผนการขยายธุรกิจครั้งต่อไปของตระกูล ฉันจินตนาการถึงรอยยิ้มชื่นชมที่จะปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขาเมื่อฉันเดินเข้าไป มันเป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆ เป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขสำหรับเราสองคน

ทหารยามที่ยืนอยู่หน้าประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ของห้องประชุมสภายืนตัวตรง ใบหน้าเรียบเฉย

"ฉันมาพบอัลฟ่าภาคินค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับส่งยิ้มที่เหนื่อยล้าแต่เต็มไปด้วยความหวัง

ทหารยามคนหนึ่งชื่อมาร์ค หลบสายตาฉัน "อัลฟ่าออกไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วครับ คุณศศิ"

"ออกไปแล้วเหรอ?" ความร้อนจากกล่องอาหารในมือพลันรู้สึกเหมือนเป็นภาระที่หนักอึ้ง "แต่กำหนดการประชุมจะลากยาวไปจนถึงหลังเที่ยงคืนไม่ใช่เหรอ"

"ท่านบอกว่ามีเรื่องด่วนเข้ามาครับ" มาร์คพึมพำ สายตาของเขามองข้ามไหล่ฉันไป

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในท้องของฉัน เรื่องด่วนเหรอ? เขาต้องบอกฉันสิ เขาบอกฉันเสมอ

เรามีสายใยแห่งจิต ซึ่งเป็นสายสัมพันธ์ศักดิ์สิทธิ์ที่พระแม่จันทรามอบให้แก่คู่แท้แห่งโชคชะตา มันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเรา เป็นกระแสความคิดและอารมณ์ที่ควรจะไหลเวียนอยู่ระหว่างเราสองคนเท่านั้น ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันรู้สึกถึงความรักของเขาเหมือนกระแสน้ำที่มั่นคงและสม่ำเสมออยู่ภายใต้ความคิดของฉันเอง

ฉันหลับตาลง ถอยกลับเข้าไปในความเงียบของจิตใจและเอื้อมมือไปหาเขา

*ภาคินคะ? ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?*

ความเงียบ

ไม่ใช่แค่ความเงียบ แต่เป็นกำแพงแห่งความเย็นชาที่จงใจสร้างขึ้น สายใยยังคงอยู่ แต่มันรู้สึกเหมือนตะโกนเข้าไปในถ้ำที่ว่างเปล่า ความหนาวเย็นที่เฉียบแหลมแล่นไปตามกระดูกสันหลังของฉัน นี่มันรู้สึกแตกต่างออกไป เย็นชากว่าเดิม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเข้าใจผิดมาตลอดว่าความห่างเหินทางจิตใจของเขาเป็นเพราะความเครียดจากการเป็นผู้นำ แต่นี่คือประตูที่ถูกล็อคอย่างจงใจ

ความตื่นตระหนกเริ่มผุดขึ้นในอก ฉันกดมันลงและตั้งสมาธิ กลิ่นของคู่ชีวิตคือเอกลักษณ์แห่งจิตวิญญาณของพวกเขา มีเอกลักษณ์และไม่อาจปฏิเสธได้ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ กรองกลิ่นดินชื้นและต้นสนจากป่าโดยรอบออกไป เพื่อค้นหากลิ่นของเขา

เจอแล้ว จางๆ แต่ชัดเจน กลิ่นไม้ซีดาร์หลังพายุพัดผ่าน พร้อมกับกลิ่นอายของลมหนาวที่สะอาดและเฉียบคม มันเป็นกลิ่นที่ประกาศว่าเขาเป็นของฉันในครั้งแรก เป็นกลิ่นที่ทำให้หมาป่าในตัวฉันส่งเสียงครางอย่างมีความสุขด้วยความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน

แต่มันไม่ได้มุ่งหน้าไปยังบ้านของเรา มันกำลังนำทางออกไป สู่ชายขอบอาณาเขตของตระกูลจันทรารัศมี

เท้าของฉันก้าวไปข้างหน้าก่อนที่สมองจะประมวลผลได้ทัน ฉันเดินตามรอยกลิ่นที่เหมือนภูตผีไป เส้นทางนำฉันออกจากบ้านที่คุ้นเคยและสนามฝึกซ้อม เข้าไปในส่วนที่เงียบสงบของป่าที่ฉันไม่เคยสำรวจมาก่อน ในใจกลางพื้นที่โล่งนั้นมีคฤหาสน์ทันสมัยที่ทำจากกระจกและไม้สีเข้มตั้งตระหง่านอยู่ มันคือคฤหาสน์ที่กรีดร้องถึงความมั่งคั่งและความลับ และมันไม่ได้อยู่บนแผนที่ของตระกูล

แสงไฟสว่างจ้าจากภายใน สาดส่องลงมาบนสนามหญ้าที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี หัวใจของฉันเต้นรัวอยู่ในอก เป็นจังหวะกลองที่บ้าคลั่งของความหวาดกลัว ฉันค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ ซ่อนตัวอยู่ในเงาลึกของต้นโอ๊กโบราณ

ผ่านหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดาน ฉันเห็นเขา

ภาคินของฉัน

เขาไม่ได้อยู่ในชุดอัลฟ่าที่เป็นทางการ เขาอยู่ในเสื้อสเวตเตอร์ลำลองนุ่มๆ และเขากำลังหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ลึกและจริงใจซึ่งฉันไม่ได้ยินมาหลายปีแล้ว บนบ่าของเขา มีเด็กชายตัวเล็กๆ อายุราวสี่หรือห้าขวบกำลังส่งเสียงร้องอย่างดีใจ

จากนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในกรอบภาพ มือของเธอวางอยู่บนแขนของภาคินอย่างสนิทสนมและเป็นธรรมชาติ

ไลลา

ลูกสาวของอัลฟ่าตระกูลศิลาแกร่ง เมื่อห้าปีก่อน ว่ากันว่าตระกูลของเธอถูกทำลายล้างในการโจมตีของพวกนอกคอก เราได้รับแจ้งว่าเธอเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว และถูกส่งไปยังดินแดนที่เป็นกลางเพื่อพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัส แต่ตอนนี้เธอดูไม่เหมือนคนบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย เธอดูเปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวล ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ภาคินด้วยความรักที่แสดงความเป็นเจ้าของ

เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากลำคอของฉันเอง เป็นเสียงของหมาป่าในตัวฉันที่กำลังข่วนอยู่ข้างในอกของฉัน มันอยากจะพุ่งทะลุกระจกเข้าไปฉีกกระชากภาพตรงหน้าให้แหลกเป็นชิ้นๆ

ฉันเคลื่อนตัวไปตามกำแพงบ้านอย่างเงียบเชียบ รองเท้าพื้นนุ่มของนักบำบัดของฉันไม่ทำให้เกิดเสียงใดๆ ประตูระเบียงบานหนึ่งแง้มอยู่ ทำให้อากาศเย็นยามค่ำคืนพัดเข้ามาและเสียงของพวกเขาก็ดังเล็ดลอดออกมา

"...อีกไม่นานหรอก ที่รัก" ภาคินกำลังพูด เสียงของเขาเป็นเสียงพึมพำต่ำๆ ขณะที่เขาวางเด็กชายลง "เมื่อสนธิสัญญาควบรวมกิจการกับตระกูลศิลาแกร่งเสร็จสิ้น เราก็จะได้เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์เสียที"

"ฉันเบื่อที่จะต้องหลบๆ ซ่อนๆ แล้วนะ ภาคิน" เสียงของไลลาแหลมคมและไม่อดทน "ฉันอยากเป็นลูน่าของคุณ อยากอยู่ในที่สว่าง ไม่ใช่ถูกขังอยู่ในกรงทองนี้ ในขณะที่โอเมก้าตัวคั่นเวลานั่นสวมตำแหน่งที่ควรจะเป็นของฉัน"

*ตัวคั่นเวลา*

คำพูดนั้นกระแทกฉันเหมือนโดนต่อยอย่างจังจนหายใจไม่ออก

"ศศิทำหน้าที่ของเธอแล้ว" ภาคินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเน้นการปฏิบัติ "สายใยแห่งโชคชะตาของเธอทำให้หมาป่าของฉันสงบลง มันเป็นความจำเป็นทางการเมืองเพื่อรักษาความมั่นคงในช่วงเปลี่ยนผ่านสู่การเป็นอัลฟ่าของฉัน แต่เธอ ไลลา... เธอกับสิงโต... พวกเธอคืออนาคตของฉัน คือราชวงศ์ของฉัน"

เด็กชายที่ชื่อสิงโตวิ่งไปหาไลลา "แม่ครับ คืนนี้ให้พ่ออ่านนิทานให้ฟังได้ไหมครับ"

ภาพตรงหน้าฉันพร่ามัว ลูกชายของพวกเขา พ่อแม่บุญธรรมของฉัน—อัลฟ่าและลูน่าของตระกูลเรา—พวกเขารู้ พวกเขาต้องรู้แน่ๆ เงินทุนสำหรับสถานที่แบบนี้ ความลับ... มันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อได้รับการอนุมัติจากระดับสูงสุดเท่านั้น

โลกของฉันที่เคยเป็นบ้านที่มั่นคงและเปี่ยมด้วยความรักได้แตกสลาย ความรักที่ฉันคิดว่าฉันมี ครอบครัวที่ฉันทะนุถนอม คู่ชีวิตที่ฉันบูชา—ทั้งหมดนั้นคือเรื่องโกหก เป็นกรงที่สร้างขึ้นอย่างประณีตเพื่อทำให้ฉันเชื่องและมีประโยชน์

และในตอนนั้นเอง กระแสจิตที่อบอุ่นและคุ้นเคยก็สัมผัสจิตใจของฉัน สายใยแห่งจิต

เป็นภาคิน

*เพิ่งประชุมเสร็จ เหนื่อยมากเลย คิดถึงนะ ที่รัก*

คำโกหกที่แสนธรรมดาและโหดร้ายนั้นเป็นเหมือนการบิดมีดเงินเล่มสุดท้ายในหัวใจของฉัน ความเจ็บปวดมันรุนแรงมากจนแผดเผาหยาดน้ำตาจนเหือดแห้ง เหลือทิ้งไว้เพียงบางสิ่งที่เย็นชา แข็งกระด้าง และชัดเจนอย่างน่าสะพรึงกลัว

ในซากปรักหักพังของหัวใจที่แหลกสลายของฉัน การแก้แค้นได้เริ่มหยั่งรากลงไปแล้ว

---