ถูกอัลฟ่าแผดเผา เพลิงแค้นของฉัน วันชำระของเขา

มุมมองของอาริยา:

"เขาจะไม่มีวันรักหนูค่ะพ่อ" ฉันพูด น้ำเสียงของฉันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนน่าประหลาดใจแม้กระทั่งกับตัวเอง "หนูยอมมีความภักดีจากพันธมิตรที่ทรงพลังที่ให้เกียรติหนู ดีกว่าความสงสารและภาระหน้าที่จากผู้ชายที่ปรารถนาคนอื่น ความรักของคีรินคือการแสดง และหนูขอปฏิเสธที่จะเป็นผู้ชมของเขาอีกต่อไป"

พ่อของฉัน อัลฟ่าอัศวิน จ้องมองฉัน ดวงตาคมกริบของเขากวาดสำรวจใบหน้าของฉัน เขาไม่เห็นอารมณ์ฉุนเฉียวแบบเด็กสาว มีเพียงความแน่วแน่ที่เย็นชาและแข็งกร้าว เขาถอนหายใจ เสียงนั้นหนักอึ้งไปด้วยน้ำหนักของแผนการที่พังทลาย "ถ้าเป็นความปรารถนาของลูก ก็ตามนั้น แต่คีริน ไลลา และคนอื่นๆ... การทรยศของพวกเขามันร้ายแรงนัก"

"หนูรู้ค่ะ" ฉันตอบ "ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่หนูมีเรื่องจะขอ ในฐานะอัลฟ่าของฝูงนี้ หนูต้องการให้พ่อออกคำสั่ง อายัดทุกอย่างของพวกเขา บัญชีบริษัท ทรัพยากรของฝูง สิทธิ์ในการฝึกฝน ทุกอย่าง ให้พวกเขารู้สึกว่าการถูกดึงพรมออกจากใต้เท้ามันเป็นอย่างไร"

เขาพยักหน้าช้าๆ แววตาอันตรายปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา "พ่อจะจัดการให้ และในพิธีแต่งงานของลูกกับธาม พวกเขาจะถูกเนรเทศอย่างเป็นทางการ พวกเขาจะได้เรียนรู้ถึงราคาของการทรยศลูกสาวแห่งจันทรา"

ความรู้สึกพึงพอใจอย่างขมขื่นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน มันไม่ใช่ความสุข แต่มันคือจุดเริ่มต้น

เมื่อออกจากห้องทำงาน ฉันรู้สึกเบาขึ้นราวกับยกภูเขาออกจากอก ขณะที่ฉันเดินลงบันไดวนขนาดใหญ่ ฉันเห็นไลลารออยู่ที่ด้านล่าง เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายที่ขับเน้นความบริสุทธิ์จอมปลอมของเธอ ใบหน้าของเธอเป็นหน้ากากแห่งความห่วงใยอันแสนหวาน

"อาริยา!" เธอเรียกเสียงหวาน "ฉันกำลังจะไปหาเธอพอดีเลย เราไปฝึกซ้อมการต่อสู้ด้วยกันเถอะ! ไม่ได้ซ้อมด้วยกันนานแล้วนะ"

เธอขยับเข้ามาเพื่อจะควงแขนฉัน กลิ่นมะลิที่น่าคลื่นไส้ที่ฉันได้กลิ่นบนตัวคีรินตอนนี้โชยมาปะทะจมูกฉันจนรู้สึกคลื่นไส้ ฉันกระชากแขนออกราวกับถูกไฟลวก

"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน" ฉันตวาด

แรงปฏิเสธของฉันนั้นเบาบาง แต่ไลลาก็ใช้มันให้เป็นประโยชน์ เธอแสร้งร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ ถอยหลังไปสองสามก้าว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจอมปลอม ส้นรองเท้าของเธอสะดุดขอบบันได และเธอก็กรีดร้องเสียงแหลมขณะที่ล้มกลิ้งลงบันไดสองสามขั้นที่เหลืออย่างน่าทึ่ง

ก่อนที่เธอจะทันได้กระแทกพื้นหินอ่อนขัดมัน คีรินก็มาถึงแล้ว เขาเคลื่อนไหวราวกับภาพเบลอ เงาดำแห่งพลังดิบ รับร่างเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะลงพื้น เขาประคองเธอไว้ในอ้อมแขน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างบ้าคลั่งที่เขาไม่เคย ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะแสดงให้ฉันเห็น

นักรบคนอื่นๆ ที่กำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องโถงใหญ่ ลุกขึ้นยืนทันที

"อาริยา! เธอเป็นบ้าอะไรไปแล้ว?" โรจน์ เบต้า ตะโกนลั่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เธอเป็นแค่โอเมก้านะ! เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายอะไรเลย!"

ในอ้อมแขนของคีริน ไลลาเริ่มสะอื้น "ไม่นะโรจน์ อย่าโทษเธอเลย เป็นความผิดของฉันเอง ฉันซุ่มซ่ามเอง อาริยาไม่ได้ตั้งใจ" การปกป้องจอมปลอมของเธอมีแต่จะโหมกระพือความโกรธของพวกเขา ทำให้ฉันกลายเป็นคุณหนูใจร้ายที่ถูกตามใจจนเสียคน และเธอเป็นเหยื่อผู้บริสุทธิ์

คีรินเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาของเขาเย็นเยียบราวกับพายุฤดูหนาว เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาดังๆ แต่เสียงของเขาแทรกผ่านจิตสื่อสารของเรา คมกริบและไร้ความปรานี

เธอทำให้ฉันผิดหวัง

จากนั้นเขาก็หันหลัง อุ้มไลลาราวกับว่าเธอทำจากแก้วล้ำค่า และเดินจากไปโดยไม่ให้โอกาสฉันได้พูดอะไรสักคำ

ต่อมาในบ่ายวันนั้น ที่ลานฝึกซ้อม ฉันพบว่าไลลาอยู่ที่นั่นแล้ว มีผ้าพันแผลเล็กๆ พันรอบข้อเท้าของเธอเพื่อตบตา เธอยิ้มให้ฉันอย่างหวานเลี่ยน "โอ้ อาริยา อย่าให้ฉันมาขวางทางเลยนะ ฉันรู้ว่านี่เป็นเวลาพิเศษของคุณกับพี่คีริน"

ฉันเมินเธอ มุ่งความสนใจไปที่การวอร์มอัพของตัวเอง แต่มันเป็นไปไม่ได้

คีรินตัวติดอยู่กับเธอ เขาจัดท่าทางของเธอ มือของเขาวางอยู่บนเอวของเธอนานกว่าปกติ เขาแสดงท่าป้องกันตัว ร่างกายของเขาแนบชิดกับเธอ เมื่อเธอแกล้งทำเป็นเจ็บจากข้อเท้าที่ "บาดเจ็บ" เขาก็รีบคุกเข่าลงบนพื้นดินทันที

"มานี่" เขาพูดเสียงเบา "วางเท้าบนไหล่ฉันสิ เดี๋ยวฉันพันให้ใหม่"

เธอวางเท้าบอบบางของเธอบนไหล่กว้างของเขา และเขาดูแลเธอด้วยความตั้งใจราวกับศัลยแพทย์

ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในใจฉัน ฉันจำการฝึกซ้อมการต่อสู้จริงครั้งแรกของฉันเมื่อหลายปีก่อนได้ ฉันล้มอย่างแรงจนไหล่หลุด คีรินยืนกอดอกอยู่ข้างๆ สีหน้าเบื่อหน่าย จนกระทั่งเสียงของพ่อฉันดังลั่นผ่านจิตสื่อสารราวกับแส้

คีริน! ไปหาเธอ! นี่คือคำสั่งของอัลฟ่า!

คำสั่งของอัลฟ่า พลังที่ไม่อาจต้านทานได้ในเสียงของอัลฟ่าที่บังคับให้มนุษย์หมาป่าที่มียศต่ำกว่าต้องเชื่อฟัง คีรินสะดุ้งราวกับถูกตบ เขาเดินกระทืบเท้าเข้ามา การเคลื่อนไหวของเขาแข็งทื่อด้วยความไม่พอใจ และช่วยฉัน ความอัปยศและความไม่เต็มใจในดวงตาของเขาถูกเผาไหม้ลงในความทรงจำของฉัน

เขาถูกบังคับให้ช่วยฉัน แต่สำหรับไลลา เขากลับคุกเข่าลงด้วยความเต็มใจ

และในวินาทีนั้น ฉันรู้ด้วยความมั่นใจอันเยือกเย็นว่าฉันไม่ได้แค่ตัดสินใจถูก แต่ฉันได้ทำการตัดสินใจเพียงอย่างเดียวที่เป็นไปได้