ราคีบำเรอ
ตอน 2
“นั่นไง บ้านเช่าหลังริมสุดน่ะ บ้านของพ่อเทพบุตรที่เธอแอบปลื้มนักหนายังไงล่ะ”
อุษามองตามนิ้วเรียวของเพื่อนไปจนเห็นหลังคาบ้านเป้าหมายอยู่ในสายตา มันเก่าซ่อมซอ จะพังแหล่มิพังแหล่ แถมไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนอาศัยอยู่ภายในนั้นได้
“หลังนั้นแน่เหรอ”
“ใช่สิ” สายใจเห็นสีหน้าเจื่อนๆ ของอุษาแล้วก็อดที่จะประชดประชันไม่ได้
“เป็นไงล่ะ เห็นแบบนี้แล้วยังคิดจะสานสัมพันธ์กับผู้ชายคนนั้นอีกหรือเปล่า”
“ฉัน...”
“ไม่ต้องพูดหรอก ฉันพอจะรู้คำตอบของเธอดีอุษา งั้นเรากลับกันเถอะ นี่ก็เย็นมากแล้ว” สายใจคิดว่าเพื่อนรักจะถอดใจ แต่กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เพราะอุษากลับยิ่งปักใจ
“เดี๋ยวก่อนสิสายใจ”
“ทำไมอีกล่ะ”
“ฉันสงสารเค้าจัง ทำยังไงฉันถึงจะช่วยเขาได้นะ”
สายใจแทบกลั้นใจตายกับสิ่งที่อุษาพูดออกมา
“นี่เธอจะบ้าไปแล้วหรือไง ไปๆ กลับบ้านได้แล้ว และก็ลืมเรื่องผู้ชายยากจน คนละระดับคนนี้ซะ นู้น ชีวิตคุณหนูอย่างเธอมันต้องกับพี่แน๊ตหรือพี่เกื้อนู้นถึงจะคู่ควร ไปๆ กลับได้แล้ว” สายใจพยายามฉุดมือนุ่มของเพื่อนให้เดินออกไป แต่อุษาขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมขยับ
“สายใจ นี่ฉันพูดจริงๆ นะ ฉันอยากช่วยให้พี่เค้ามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น”
สายใจหันมาจ้องหน้าเพื่อน และรู้สึกได้เลยว่าเรื่องนี้ชักไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ซะแล้ว
“อุษา ฟังฉันนะ เธอกับผู้ชายคนนี้ต่างกันมาก เลิกยุ่งเลิกสนใจไปเถอะ เสียเวลาเปล่าๆ”
“แต่ฉัน...”
“กลับบ้าน”
“สายใจ แต่ว่าฉัน...”
เมื่อเห็นสายใจไม่เห็นด้วย อุษาจึงต้องเล่นละครเล็กน้อย “ฉันไม่ได้จะจริงจังอะไรกับพี่เค้าสักหน่อย ก็แค่เห็นใจที่ยากจนเท่านั้นเอง นะสายใจนะ เธอช่วยคิดหน่อยว่าฉันจะทำยังไงดีถึงจะช่วยให้พี่เค้ามีเงินมากขึ้นได้”
“ให้มีเงินมากขึ้น?”
“ฉันหมายถึงให้มีความเป็นอยู่ดีขึ้นน่ะ เธอไม่สงสารหรือไง ดูสินั่นสังกะสีก็เก่าจะพังอยู่แล้ว ท่าทางจะรั่วเป็นรูด้วย”
สายใจจ้องหน้าเพื่อนเขม็ง แต่อุษารีบหลบตาซ่อนความรู้สึกแท้จริงเอาไว้อย่างมิดชิด “เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้คิดจริงจัง”
“แน่ใจสิ ฉันจะไปจริงจังอะไรกับคนจนๆ ก็แค่มองเป็นของแปลกใหม่น่าสนใจเท่านั้นเอง เดี๋ยวฉันคุยด้วยสักพักก็คงจะเบื่อ และก็คงจะจบเองนั่นแหละ”
สายใจพยักหน้าน้อยๆ “ก็ได้”
อุษายิ้มกว้าง กระโดดจนตัวลอย จนสายใจต้องมองด้วยความแปลกใจ
“ดีใจเกินหน้าเกินตาไปนะอุษา”
คนถูกเพ่งเล็งยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง “เราจะช่วยยังไงดีล่ะ คิดสิสายใจ”
สายใจยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ก็พูดออกมา “เธอก็ช่วยเหมาผักเหมาผลไม้สิ เหมาหมดหมอนั่นก็ได้กำไรแล้ว หรือว่าจะไม่เก็บค่าแผงในตลาดก็ได้”
อุษายิ้มกว้างอย่างถูกใจ “นั่นสิ เธอนี่ฉลาดจริงๆ เลยนะสายใจ”
“แล้วเธอเลือกอย่างไหนล่ะ จะเหมาหรือว่าจะไม่เก็บค่าแผง”
อุษาอมยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกาย “ทั้งสองอย่าง”
“ห๊า! ทั้งสองอย่าง นี่เธอหมายความว่า...” สายใจอ้าปากค้าง ตกใจ แต่อุษากลับยังคงฉีกยิ้มเริงร่า ในใจก็เต็มไปด้วยความสุข
“ฉันจะเหมาของที่พี่เค้าขายทั้งหมด และจะไม่เก็บค่าแผงด้วย”
“ยายอุษา!”
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิสายใจ นี่เป็นความคิดของเธอทั้งหมดนะ ฉันไม่ได้คิดเองสักหน่อย”
ยิ่งพูดอุษาก็ยิ่งยิ้มกว้าง มองหลังคาบ้านหลังเก่าทรุดโทรมของผู้ชายที่ตัวเองเฝ้าฝันหาด้วยสายตาเป็นประกาย หล่อนรักเขา รักจริงๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้รักผู้ชายคนหนึ่งได้มากขนาดนี้
“แต่เธอบอกให้ฉันช่วยคิดนี่น่า”
“ฉันรู้แล้ว เอาน่า เอาเป็นว่าฉันจะทำทั้งสองอย่าง ขอบใจมากนะสายใจ ขอบใจที่ช่วยคิดเรื่องดีๆ ให้”
แล้วอุษาก็มองหลังคาบ้านของหลังนั้นอีกครั้งก่อนจะดึงมือเพื่อนรักให้เดินกลับออกมา
“ใครว่าฉันยินดีคิดกันล่ะ เธอบังคับฉันต่างหาก” สายใจบ่นอุบ แต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้ เห็นอุษามีความสุขหล่อนก็มีความสุขไปด้วย
“แล้วนี่เธอจะเหมาของหมอนั่นเมื่อไหร่กันล่ะ”
“พรุ่งนี้เลย เธอช่วยเป็นธุระจัดการให้หน่อยนะ”
“เฮ้ย... ฉันเนี่ยนะ ไม่เอาหรอก ฉันขี้เกียจจะตายไป เธอไปเองเถอะ” สายใจส่ายหน้าปฏิเสธ
“ฉันก็อยากไปเอง แต่ฉันกลัวคนในตลาดเอาไปนินทาน่ะ เธอก็รู้นี่ว่าแม่ฉันเจ้ายศเจ้าอย่างแค่ไหน ถ้ารู้เข้าฉันตายแน่ๆ” อุษาหน้าเจื่อนลงเมื่อนึกถึงนิสัยของมารดา
“ฉันว่าแม่เธอทำถูกแล้วต่างหาก มีลูกสาวคนเดียวก็ต้องให้เชิดหน้าชูตาได้สิ จะให้ไปคว้าหนุ่มขายผักขายหญ้ามาเป็นเขยได้ยังไง จริงไหมอุษา”
“จริงของเธอ”
อุษาหน้าเศร้าสร้อยลง จนสายใจสงสาร
“เอาอย่างนี้ดีกว่า พรุ่งนี้เราเข้าไปเหมาผักของหมอนั่นด้วยกัน เธอจะได้เห็นหน้าพ่อเทพบุตรสุดที่รักด้วยไง เห็นใกล้ๆ น่ะ”
“ไม่เอานะสายใจ ฉันเขิน”
“จะเขินอะไร เธอก็ทำเป็นยิ้มๆ ทำตาหวานๆ ใส่”
“แต่ฉันกลัวพี่เค้าจะวิ่งหนีน่ะสิ”
สายใจตบอกดังป๊าบ “ไม่มีทางหรอก เธอทั้งสวยทั้งรวยแบบนี้ หมอนั่นจะกระโจนเข้าใส่ไม่ยอมปล่อยสิไม่ว่า”
“จริงเหรอ สายใจ”
“จริงสิ”
แก้มนวลของอุษาระเรื่อขึ้น หล่อนเฝ้ามองเขามาสองเดือนกว่า แต่เขาไม่เคยมองเห็นหล่อนเลย พรุ่งนี้จะเป็นครั้งแรกที่หล่อนจะได้อยู่ในสายตาของเขา
“แล้วพอได้สมใจแล้วก็รีบๆ เลิกล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องอยู่บนความหวาดระแวงเข้าใจไหม อุษา”
“ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอเดือดร้อน” อุษาตื่นเต้นจนมือไม้เย็นเฉียบ “คืนนี้ฉันคงนอนไม่หลับแน่ๆ เลย”
“จะบ้าหรือไง หมอนั่นก็แค่คนยากจน นี่ให้ฉันพูดตรงๆ ไหม”
“พูดตรงๆ อะไรเหรอสายใจ”
คนถามไม่เข้าใจ หยุดเดินและมองเพื่อนสนิทด้วยความสับสน
“แค่มีเงิน เธอก็ได้ควงหมอนั่นแล้ว”
“นี่เธอหมายถึงให้ฉันซื้อ...”
สายใจพยักหน้ารับ
“ใช่ ถ้าอยากกินคนจน เธอก็แค่จ่ายหนักๆ แค่นั้นเธอก็ได้กินพ่อรูปหล่อในฝันคนนั้นแล้ว”
แม้จะรู้ว่ามันเป็นความจริง แต่อุษากลับไม่เคยคิดแบบนั้นเลย หล่อนพอจะมองออกว่าผู้ชายคนนี้แตกต่างออกไป “ฉันไม่เอาด้วยหรอก ถ้าฉันจะได้ควงพี่เค้านะ ก็ต้องได้เพราะความพยายามของฉันเอง เอ่อ ว่าแต่พี่เค้าชื่ออะไรสายใจ ฉันยังไม่รู้จักชื่อพี่เค้าเลยนะ”
“ติณ”
“ติณ?” อุษาทวนคำ ก่อนจะยิ้มหวาน “ชื่อเพราะจังเลย”
“น้อยๆ หน่อยแม่คู๊ณ” สายใจพูดอย่างหมั่นไส้ และเดินต่อไป อุษารีบวิ่งตามไปติดๆ แต่แล้วก็ต้องชะงักกันทั้งสองคน
“นางฟ้าชัดๆ”
เสียงของกลุ่มผู้ชายสามคน รูปร่างผอมแห้งคล้ายกับติดยาเสพติดเดินมาดักหน้าเอาไว้
อุษาตกใจหน้าซีดเผือดรีบกอดสายใจแน่น
“มาทำอะไรแถวนี้มืดๆ ค่ำๆ ครับ”
“ไม่เกี่ยวกับพวกแก หลีกทาง” สายใจตวาดใส่ ในขณะที่อุษาได้แต่หน้าซีดเผือด แต่พวกมันหาได้เกรงกลัวไม่ มันหัวเราะกันร่วน แถมยังมองมายังหล่อนสองคนด้วยสายตาหื่นกระหาย
“ให้พี่พาไปส่งไหมครับ”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง หลีกไป!”
“แน่ะ ดุเสียด้วย”
หนึ่งในสามลุกขึ้นจากขอบราวสะพานไม้ตรงหน้ามาหยุดใกล้ สายใจกับหล่อนถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว
“หลีกไปนะ”
“ดุๆ แบบนี้พี่ชอบ เราไปขึ้นสวรรค์กันดีกว่า”
แล้วพวกมันทั้งสามคนก็ตรงปรี่เข้ามาหา พร้อมกับคว้าข้อมือของหล่อนกับสายใจเอาไว้
“ปล่อยนะ ไอ้เลว!” สายใจดิ้นรน พยายามเตะแต่ไม่โดน พวกมันยิ่งเห็นก็ยิ่งหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
“ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ” หล่อนอ้อนวอน แต่ก็ไม่ได้ผล
“ปล่อยไปก็โง่น่ะสิน้องสาว นานๆ จะมีนางฟ้าหลงมาในดงสลัมสักที เฮ้ย ลากไปทางนู้นเร็ว”
ไอ้คนพูดคงจะเป็นลูกพี่แน่ๆ มันสั่งให้อีกสองคนฉุดกระชากลากถูหล่อนกับสายใจไปในที่ลับตา และถึงแม้ว่าหล่อนกับสายใจจะพยายามขัดขืนแค่ไหนก็ไม่มีทางรอด
“ปล่อยนะ ปล่อยพวกเรานะ”
ทั้งหล่อนทั้งสายใจต่างหวาดกลัว หน้าตาซีดเผือด หล่อนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่พาเพื่อนมาตกในชะตากรรมเลวร้ายแบบนี้
“สายใจฉันขอโทษ”
“หาทางรอดก่อนอุษา อย่าพึ่งพูดอะไรเลย”
แต่ไม่ว่าหล่อนสองคนจะพยายามยังไง กลับไม่มีหนทางหนีหล่นมาใส่อุ้งมือเลย ไม่ช้าพวกมันก็ต้อนหล่อนกับสายใจเข้าไปในบ้านร้างทรุดโทรม
“อย่าเข้ามานะ”
“สวยๆ แบบนี้ กี่รอบถึงจะอิ่มวะไอ้นาถ”
ไอ้คนพูดยกมือขึ้นลูบปากพลางจ้องมองมาที่หล่อน
“เราก็ถ่ายคลิปไว้ด้วยสิครับลูกพี่ เวลาอยากเอามันอีก ก็โทรไปตามออกมา แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”
“เฮ้ย เอ็งนี่มีความคิดดีๆ เหมือนกันนี่”
หล่อนฟังพวกมันพูดกันก็หน้าตาตื่น
“ฉันมีเงินนะ อยากได้เงินเท่าไหร่เอาไป ขอเพียงแค่ปล่อยเราสองคนไป”
อุษาพยายามประวิงเวลาเพื่อหาทางรอด
“ก็บอกแล้วไง เงินน่ะไม่น่าสนใจเท่าเนื้อขาวๆ นมใหญ่ๆ ของน้องหรอก”
“อย่านะ ว๊าย”
แล้วมันก็กระชากมือของหล่อนเอาไว้ พร้อมกับดึงเข้าไปหา หล่อนพยายามขืนตัวแต่ไม่สำเร็จ
“อย่านะ ปล่อยนะ”
คุณอาจจะชอบ
