แค้นเมียเก่า ขั้นสุด

เจตน์จ้องมองฉัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและรู้สึกถูกหักหลัง ขณะที่พ่อแม่ของเขากำลังวุ่นวายอยู่กับบิวตี้ผู้ได้รับชัยชนะ

ฉันหันหลังให้เขาแล้วเดินจากไป

ครอบครัวภัทรไพศาลจากไป พร้อมกับพาบิวตี้ไปด้วย ก่อนที่หล่อนจะขึ้นรถหรู หล่อนหันกลับมามองฉันแวบหนึ่ง แววตานั้นเต็มไปด้วยพิษสง คำมั่นสัญญาเงียบๆ ถึงปัญหาที่จะตามมาในอนาคต มันไม่ใช่แค่ชัยชนะ แต่มันคือการครอบครอง หล่อนไม่ได้แค่ชนะ แต่หล่อนได้เอาบางอย่างไปจากฉัน

เจตน์ยังคงยืนอ้อยอิ่งอยู่ข้างหลัง ติดกับอยู่ที่ประตู เขาดูสับสนหลงทาง

ฉันคิดว่าในวินาทีนั้นเขาคงเห็นความจริง เขาเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของบิวตี้ขณะที่หล่อนนั่งลงบนเบาะหนัง อาการบาดเจ็บจอมปลอมของหล่อนถูกลืมไปแล้ว เขาเห็นประกายความอาฆาตในดวงตาของหล่อน เขาคงรู้สึกถึงความหวาดกลัวเยียบเย็นที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ เสียงกระซิบถึงความผิดพลาดมหันต์ที่เขาได้ทำลงไปในชาติที่แล้ว และกำลังทำมันซ้ำอีกครั้ง

สายตาของเขามาสบกับฉัน เป็นคำวิงวอนเงียบๆ อย่างสิ้นหวัง ขอความช่วยเหลือ ขอความเข้าใจ

ฉันไม่แสดงสีหน้าใดๆ ตอบกลับไป ฉันแค่หันหลังแล้วเดินกลับเข้าไปในอาคารสีเทาที่สิ้นหวัง

“เอวา!” เขาตะโกนเรียก เสียงสั่นเครือ

ฉันไม่หยุดเดิน

“คุณ...คุณเหมือนผมรึเปล่า?” เขาถาม เสียงเบาลง ตอนนี้เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “คุณจำได้ไหม?”

ฉันหยุดชะงักแต่ไม่ได้หันกลับไป คำถามของเขาแขวนอยู่ในอากาศ เป็นความลับที่ผูกมัดเราไว้ด้วยกัน โซ่ตรวนที่ฉันตั้งใจจะทำลายให้สิ้นซาก

ฉันเดินจากไปโดยไม่ตอบ

“ผมขอโทษนะเอวา” เขาตะโกนตามหลังฉันมา เสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เธอแค่...เธอผ่านอะไรมาเยอะ เธอไม่ได้ตั้งใจ” ข้อแก้ตัวเก่าๆ ที่น่าเบื่อ “ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ ผมสาบาน แค่ให้เวลาผมสองสามวัน!”

สองสามวัน...รอยยิ้มขมขื่นปรากฏบนริมฝีปากของฉัน ครั้งสุดท้ายที่เขาพูดแบบนั้น เขาใช้เวลาถึงยี่สิบปีกว่าจะกลับมา และกลับมาแค่เพื่อยิงตัวตาย

เมื่อประตูหนักอึ้งของสถานสงเคราะห์ปิดลง ฉันก็อนุญาตให้ตัวเองยิ้มเยาะอย่างเย็นชาได้เล็กน้อย ครั้งนี้ฉันจะไม่รอผู้ช่วยให้รอดคนไหนอีกแล้ว

ท่าทีของป้าแก้วที่มีต่อฉันเปลี่ยนไปในทางที่เลวร้ายลงทันทีที่รถของตระกูลภัทรไพศาลลับสายตาไป ปริมาณอาหารเย็นของฉันลดลง ฉันถูกมอบหมายให้ทำงานที่แย่ที่สุด ขัดห้องน้ำด้วยแปรงสีฟันในขณะที่เด็กคนอื่นยืนดู

วันแล้ววันเล่าผ่านไปเป็นสัปดาห์ ไม่มีข่าวคราวจากเจตน์ แน่นอนอยู่แล้ว บิวตี้คงจะ “ฝันร้าย” หรือ “รู้สึกหนาว” และเขาก็คงยุ่งอยู่กับการเล่นบทฮีโร่จนลืมเด็กผู้หญิงที่เขาทิ้งไว้ในนรกไปแล้ว

ดี ฉันจะช่วยตัวเอง

ฉันรู้ว่าป้าแก้วกำลังยักยอกเงินบริจาคของสถานสงเคราะห์ ในชาติที่แล้ว กว่าหล่อนจะถูกจับได้ก็ใช้เวลาหลายปี ฉันไม่มีเวลามากขนาดนั้น

ระหว่างที่ฉันทำความสะอาดตอนดึก ฉันแอบเข้าไปในห้องทำงานของหล่อน แสร้งทำเป็นปัดฝุ่น ฉันเจอบัญชีของหล่อนที่เต็มไปด้วยตัวเลขที่ถูกตกแต่งขึ้น และเงินสดที่ซ่อนอยู่ในช่องระบายอากาศ ฉันใช้โทรศัพท์มือถือเถื่อนที่เด็กคนอื่นมี เป็นเครื่องเก่าๆ หน้าจอแตก และถ่ายรูปทุกอย่างไว้

จากนั้นฉันก็โทรหานักข่าวคนหนึ่งที่ฉันจำได้จากชาติที่แล้ว นักข่าวหนุ่มไฟแรงที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่เรื่องแบบนี้

ราคาของอิสรภาพของฉันคือแขนที่หัก ป้าแก้วจับได้ว่าฉันกำลังโทรศัพท์ หล่อนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ คว้าแขนฉันแล้วบิดจนฉันได้ยินเสียงดังกร๊อบ ความเจ็บปวดแล่นปราด แต่ขณะที่ฉันนอนอยู่บนพื้น กอดแขนที่ใช้การไม่ได้ของตัวเอง ฉันกลับยิ้ม มันจบแล้ว

สองชั่วโมงต่อมา รถตำรวจและรถข่าวมารุมล้อมสถานสงเคราะห์บ้านเมตตาคุณ ขณะที่พวกเขาลากป้าแก้วที่กรีดร้องออกไปพร้อมกุญแจมือ กลุ่มเด็กโตก็มาล้อมฉันไว้ที่สนามหญ้า

“นังสารเลว!” หนึ่งในนั้นคำราม “แกทำลายทุกอย่าง!”

ฉันไม่แปลกใจ พวกเขาเป็นลูกชายของหล่อน หล่อนลงทะเบียนพวกเขาว่าเป็นเด็กกำพร้าเพื่อรับเงินทุนเพิ่ม และพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในกำแพงเหล่านี้ คอยรังแกเด็กคนอื่น พวกเขาคือคนที่ผลักบิวตี้

พวกเขาเข้ามาใกล้ฉัน กำหมัดแน่น ฉันใช้แขนข้างที่ดีป้องกันศีรษะ เตรียมรับแรงกระแทก

หัวโจก ชื่อมาร์ค เด็กตัวโตเหมือนยักษ์ หยิบหินแหลมคมขึ้นมา “นี่สำหรับแม่กู” เขาถ่มน้ำลาย

เขากระโจนเข้ามา

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าชนเขาจนกระเด็น

เป็นเจตน์

เขายืนคร่อมฉันไว้ ใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะกำบังขณะที่ก้อนหินฟาดลงมา กระแทกเข้าที่ข้างศีรษะของเขา

เขาสะดุด เลือดไหลทะลักจากแผลฉกรรจ์เหนือขมับ แต่เขาก็ไม่ล้ม เขาแค่หันมาหาฉัน แววตาที่เปื้อนเลือดของเขาดูบ้าคลั่งและเปี่ยมไปด้วยชัยชนะ “ผมบอกคุณแล้วเอวา” เขาหอบ “ผมบอกแล้วว่าจะช่วยคุณ”