แค้นเมียเก่า ขั้นสุด

ประกายบางอย่าง—อาจจะเป็นความตื่นตระหนก หรือความกังวล—ก่อตัวขึ้นในใจฉันเมื่อเห็นเลือดไหลอาบใบหน้าของเจตน์ เขายืนโซเซ แต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องมาที่ฉัน ส่องประกายด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจอย่างน่าขนลุก

เขาใช้หลังมือปาดเลือด ทำให้มันเปรอะเปื้อนไปทั่วแก้ม “ผมมาถึงแล้ว” เขาพูดด้วยเสียงหอบและมีความสุข “ผมช่วยคุณได้แล้ว”

และเพียงแค่นั้น ประกายความกังวลก็มอดดับลง ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจเย็นชาที่คุ้นเคย

คำพูดของเขากระตุ้นความทรงจำมากมายที่คมกริบและโหดร้ายให้ไหลบ่าเข้ามา

ถนนที่มืดมิดและหนาวเหน็บ เสียงลูกของเราที่ยังเล็กและป่วยหนัก เสียงร้องของเขาอ่อนลงเรื่อยๆ ที่เบาะหลัง ฉันกำลังคุยโทรศัพท์ วิงวอน “เจตน์ ได้โปรดกลับมาเถอะค่ะ ลูกหายใจไม่ปกติ”

เสียงของเขาที่อยู่ไกลออกไปและไม่มีสมาธิ “ผมไปไม่ได้เอวา บิวตี้บอกว่ามีผู้ชายตามเธออยู่ เธอกลัวมาก ผมต้องแน่ใจว่าเธอปลอดภัย”

เขาวางสาย เขาปล่อยเราไว้ที่นั่น ลูกชายของเราสิ้นใจในอ้อมแขนของฉันในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ร่างเล็กๆ ของเขาเย็นชืดลงในอ้อมกอดของฉัน

อุบัติเหตุอีกครั้ง เสียงยางบดถนน เขาขับรถไล่ตามฉันมาหลังจากที่เราทะเลาะกันเรื่องบิวตี้อีกครั้ง เขาหักหลบกวาง ทำให้รถของเขาพุ่งตกลงไปในเหวเพื่อช่วยฉัน เขาสูญเสียขาทั้งสองข้าง ความรู้สึกผิดจากเหตุการณ์นั้นผูกมัดฉันไว้กับเขา เขาใช้รถเข็นของเขาเหมือนบัลลังก์แห่งการพลีชีพ เป็นคำกล่าวหาเงียบๆ ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา “คุณเป็นหนี้ผม” ดวงตาของเขาพูดเสมอ และฉันก็ได้ชดใช้ รับโทษของฉันในชีวิตแต่งงานที่ไร้รักจนถึงวันที่เขาสิ้นสุดมันลงด้วยตัวเอง

ตอนนี้ เขายืนอยู่ตรงนี้ เลือดออกจากบาดแผลตื้นๆ และประกาศชัยชนะ ผู้ช่วยให้รอดของฉัน

ความคิดนั้นน่าขยะแขยงจนฉันอยากจะกรีดร้องออกมา

ก่อนที่ฉันจะได้ทำเช่นนั้น เสียงกรีดร้องอีกเสียงก็ดังขึ้น “เจตน์!”

บิวตี้วิ่งเข้ามา ใบหน้าของหล่อนสวมหน้ากากแห่งความหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์แบบ หล่อนผลักฉันจนฉันเซถลาล้มลงกับพื้น แขนที่หักของฉันกระแทกกับพื้นคอนกรีต และความเจ็บปวดระลอกใหม่ก็แล่นปราดไปทั่วร่าง

“แกทำอะไรเขา!” หล่อนกรีดร้อง ตบหน้าฉันอย่างแรง แล้วตบซ้ำอีกครั้ง “นังแม่มด! อยู่ห่างๆ เขาเลยนะ! เขาเป็นของฉัน!”

หล่อนหันกลับไปหาเจตน์ สีหน้าของหล่อนเปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างอ่อนโยนขณะที่หล่อนค่อยๆ ซับแผลของเขาด้วยชายเสื้อสเวตเตอร์ราคาแพง

“บิวตี้ หยุดนะ” เจตน์พึมพำ ดวงตาของเขายังคงมองมาที่ฉัน “ขอโทษเอวาซะ”

ริมฝีปากล่างของบิวตี้สั่นระริก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม “แต่...แต่เธอทำร้ายคุณนะคะ”

ทันใดนั้น ความตั้งใจของเจตน์ก็พังทลายลง “รู้แล้ว รู้แล้ว” เขาปลอบโยน ดึงหล่อนเข้ามากอด “ไม่เป็นไรนะ ผมไม่เป็นไร”

ฉันมองดูฉากที่น่าสมเพชนั่น ใบหน้าของฉันยังคงแสบร้อน ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้น ไม่สนใจความเจ็บปวดที่แขน และเตรียมจะจากไป นี่คือละครสัตว์ของพวกเขา และฉันก็เบื่อที่จะเป็นตัวตลกแล้ว

“อย่าคิดว่าจะเดินหนีไปได้นะ!” บิวตี้คำราม เสียงของหล่อนเต็มไปด้วยชัยชนะ หล่อนเกาะแขนเจตน์ไว้ราวกับเป็นรางวัล “เจตน์จะไม่ยอมให้แกทำร้ายฉันอีกแล้ว”

ขณะที่ฉันหันหลัง ฉันเห็นเจตน์ขยับตัวโดยสัญชาตญาณ ยืนอยู่ข้างหน้าบิวตี้เล็กน้อย มันเป็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่ไม่ได้ตั้งใจ แต่มันบอกอะไรได้มากมาย หลังจากทุกสิ่งทุกอย่าง เขายังคงมองว่าฉันเป็นภัยคุกคาม และหล่อนคือคนที่ต้องการการปกป้อง

ฉันหยุดเดิน ฉันมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

“เคนซิงตัน, อัลไบรท์, และชอว์” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “และตัวเลขคือ 40.7128 กับ 74.0060”

บิวตี้ดูสับสน “แกพูดเรื่องบ้าอะไรของแก-”

แต่เจตน์หน้าซีดเผือด ใบหน้าของเขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าฉันกำลังพูดถึงอะไร เคนซิงตัน, อัลไบรท์, และชอว์ คือชื่อของนักลงทุนคนสำคัญสามคนที่พ่อของเขากำลังจะร่วมธุรกิจด้วย ข้อตกลงที่ในชาติที่แล้วทำให้ภัทรไพศาล กรุ๊ป ล้มละลาย และตัวเลขเหล่านั้น คือพิกัด GPS ของที่ดินผืนหนึ่งที่บริษัทของตระกูลภัทรไพศาลกำลังจะจ่ายเงินซื้อในราคาที่สูงเกินจริงอย่างมหันต์ โดยอาศัยผลสำรวจทางธรณีวิทยาที่เป็นเท็จ

มันเป็นข้อมูลที่ฉันใช้เวลาหลายปีในชาติที่แล้วขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่อพยายามจะช่วยบริษัทของเรา ข้อมูลที่เขาไม่เคยสนใจเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องดราม่าของบิวตี้

“ได้ยังไง...?” เขากระซิบ เสียงสั่น

“ถือว่าเป็นของขวัญขอบคุณสำหรับหินที่โดนหัวคุณแล้วกัน” ฉันพูดอย่างเย็นชา “ตอนนี้เราหายกันแล้ว อยู่ห่างๆ ฉันซะ”

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว ความสยดสยองที่ปรากฏในดวงตาของเขานั้นสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่เรื่องของบริษัท ในที่สุดเขาก็เข้าใจอย่างแท้จริง มันไม่ใช่ว่าฉันต้องการความช่วยเหลือ แต่มันคือฉันไม่ต้องการเขาอีกต่อไปแล้ว

ฉันแค่อยากจะไปให้พ้น