แค้นเมียเก่า ขั้นสุด

สิ่งสุดท้ายที่เจตน์ ภัทรไพศาล สามีที่แต่งงานกันมา 20 ปีมอบให้ฉัน คือจดหมายลาตายฉบับหนึ่ง

มันไม่ได้เขียนถึงฉัน แต่เขียนถึงบิวตี้ บุญมา น้องสาวบุญธรรมของเขา ผู้หญิงที่เหมือนวิญญาณร้ายตามหลอกหลอนชีวิตแต่งงานของเรามาตั้งแต่ต้น

เขายิงตัวตาย และด้วยลมหายใจสุดท้าย เขายกอาณาจักรเทคโนโลยีทั้งหมดของเรา—สิ่งที่ฉันสร้างมากับมือทั้งชีวิต—ให้กับหล่อนและครอบครัวของหล่อน

เป็นหล่อนเสมอมา หล่อนคือสาเหตุที่ทำให้ลูกของเราต้องตาย ตัวแข็งตายในรถที่เสียอยู่ข้างทาง ขณะที่เจตน์รีบไปหาหล่อน เพราะหล่อนสร้างเรื่องหลอกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย

ทั้งชีวิตของฉันคือสงครามกับผู้หญิงคนนั้น สงครามที่ฉันแพ้ราบคาบไปแล้ว

ฉันหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจ และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็กลับมาเป็นวัยรุ่น ฉันกลับมาอยู่ในสถานสงเคราะห์ ในวันที่ครอบครัวภัทรไพศาลผู้มั่งคั่งเดินทางมาเพื่อเลือกเด็กไปอุปการะ

ฝั่งตรงข้ามของห้อง เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีแววตาทรมานคุ้นตา กำลังจ้องมองมาที่ฉัน...เจตน์

เขาดูตกใจสุดขีดไม่ต่างจากฉัน

“เอวา” เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง ใบหน้าซีดเผือด “ผมขอโทษ ครั้งนี้ผมจะปกป้องคุณเอง ผมสัญญา”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันเกือบจะหลุดออกมาจากลำคอ ครั้งสุดท้ายที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องฉัน ผลลัพธ์คือลูกชายของเราต้องไปอยู่ในโลงศพเล็กๆ

บทที่ 1

สิ่งสุดท้ายที่เจตน์ ภัทรไพศาล สามีของฉันมอบให้ คือจดหมายลาตายฉบับหนึ่ง

มันไม่ได้จ่าหน้าซองถึงฉัน แต่เป็นของบิวตี้ บุญมา น้องสาวบุญธรรมของเขา ผู้หญิงที่ตามหลอกหลอนชีวิตแต่งงานอันแสนเลวร้ายตลอด 20 ปีของเรา

“บิวตี้” ลายมืออันสวยงามของเขาเขียนไว้ “ผมขอโทษ ผมปกป้องคุณไม่ได้ ผมขอยกทุกอย่างให้คุณและครอบครัวของคุณนะ อภัยให้ผมด้วย”

ฉันยืนนิ่งอยู่ในห้องทำงานที่เย็นเฉียบและว่างเปล่า กลิ่นดินปืนยังคงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาใช้กระสุนเจาะหัวตัวเอง และความคิดสุดท้ายของเขาก็ยังเป็นเรื่องของผู้หญิงคนอื่น ทุกสิ่งทุกอย่าง อาณาจักรเทคโนโลยีที่ฉันเป็นคนวางรากฐาน สิ่งที่ฉันสร้างมากับมือทั้งชีวิต ตอนนี้ตกเป็นของหล่อนแล้ว

เป็นหล่อนเสมอมา ทุกวิกฤตการณ์ในชีวิตเราล้วนหมุนรอบน้ำตาของบิวตี้ ความต้องการของบิวตี้ เรื่องดราม่าที่หล่อนกุขึ้นมาเอง หล่อนคือสาเหตุที่ทำให้ลูกของเราต้องตาย ถูกทิ้งให้หนาวตายในรถที่เสียอยู่บนถนนเปลี่ยว เพราะเจตน์ต้องรีบไปหาบิวตี้ หลังจากหล่อนอ้างว่าถูกคนขู่ทำร้าย

ทั้งชีวิตของฉันคือสงครามกับผู้หญิงคนนั้น สงครามที่ฉันเพิ่งจะพ่ายแพ้ยับเยิน

ฉันหลับตาลง ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามา ความโศกเศร้าเป็นเหมือนน้ำหนักมหาศาลที่บดขยี้อากาศไปจากปอดของฉัน จากนั้นความเจ็บปวดแหลมคมก็แล่นเข้าสู่หน้าอก แสงสว่างจ้าสาดส่อง และโลกทั้งใบก็สลายไป

ฉันได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อกับซุปราคาถูก ฉันลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่บนที่นอนแข็งๆ ในห้องแออัด ผนังเป็นสีเบจชวนหดหู่ที่ลอกร่อนตามมุมห้อง หัวใจฉันเต้นระรัวในอก ฉันจำที่นี่ได้...ที่นี่คือสถานสงเคราะห์บ้านเมตตาคุณ มือของฉันเล็กนิดเดียว ร่างกายผอมเกร็งและไม่คุ้นเคย ฉันกลับมาเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง

เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามาในความสับสน “เอวา ตื่นได้แล้ว! คุณท่านภัทรไพศาลมาแล้ว!”

ฉันลุกพรวดขึ้นนั่ง วันนี้เอง...คือวันที่ครอบครัวภัทรไพศาลผู้มั่งคั่งเดินทางมาเพื่อเลือกเด็กไปอุปการะ วันที่ชีวิตของฉันต้องเข้าไปพัวพันกับเจตน์

เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง ผมสีเข้มและดวงตาที่เต็มไปด้วยความทรมานอันคุ้นเคย กำลังจ้องมองมาที่ฉัน...เจตน์ เขาดูตกใจสุดขีดไม่ต่างจากฉันเลย

“เอวา” เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง ใบหน้าซีดเผือด “ผมขอโทษ ครั้งนี้ผมจะปกป้องคุณเอง ผมสัญญา”

ปกป้องฉันเหรอ? เสียงหัวเราะเย้ยหยันเกือบจะหลุดออกมาจากลำคอ ครั้งสุดท้ายที่เขาสัญญาว่าจะปกป้องฉัน ผลลัพธ์คือลูกชายของเราต้องไปอยู่ในโลงศพเล็กๆ

ในชาติที่แล้ว ฉันอยากจะหนีไปจากที่นี่แทบตาย ฉันมีความทะเยอทะยานและฉลาด และมองว่าตระกูลภัทรไพศาลคือตั๋วใบเดียวที่จะพาฉันออกไปได้ ฉันค้นข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขามาหลายสัปดาห์ เรียนรู้เรื่องความสนใจ บุคลิก สิ่งที่พวกเขามองหาในตัวเด็ก ฉันเตรียมคำพูดที่สมบูรณ์แบบเอาไว้ ฉันสวมชุดที่สะอาดที่สุด แม้จะยังดูซอมซ่อ ฉันตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเป็นตัวเลือกที่สมบูรณ์แบบของพวกเขา

และฉันก็เกือบจะได้เป็นแล้ว

แต่แล้วเจตน์ก็ปรากฏตัวขึ้น ลากเด็กผู้หญิงขี้มูกโป่งท่าทางน่าสมเพชคนหนึ่งตามหลังมา...บิวตี้ บุญมา

“เธอต้องการบ้านมากกว่าใครๆ ครับ” เขาประกาศกับพ่อแม่ของเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสารอย่างโง่เขลาที่เขามีให้หล่อนเสมอ “เด็กคนอื่นชอบแกล้งเธอ”

บิวตี้สะอื้นไห้ตามบท หลบอยู่หลังเขาแล้วกระซิบโกหกเรื่องฉัน “เอวาน่ากลัวค่ะ เธอบอกว่าหนูไม่สมควรจะมีความสุข”

เจตน์ ผู้ซึ่งเคยสาบานในชีวิตนั้นว่าจะปกป้องฉัน กลับเชื่อหล่อนในทันที เขามองฉันด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง “เอวา ทำไมเธอใจร้ายแบบนี้?”

ประโยคนั้นประโยคเดียวได้ผนึกชะตากรรมของฉัน ฉันต้องทนทุกข์อยู่ในสถานสงเคราะห์ต่อไปอีกห้าปี ขณะที่บิวตี้ได้รับการต้อนรับเข้าสู่คฤหาสน์ภัทรไพศาล ห่มคลุมด้วยผ้าไหมและความเห็นใจ

แต่ครั้งนี้ ฉันรู้ดีกว่าเดิมแล้ว ฉันไม่ใช่เด็กสาวผู้ทะเยอทะยานที่พยายามจะเอาชนะใจพวกเขาอีกต่อไป ฉันคือผู้หญิงอายุ 40 ในร่างวัยรุ่น และความทะเยอทะยานเดียวของฉันคือการเป็นอิสระจากพวกเขาทุกคน

คุณหญิงลดาวัลย์ แม่ของเจตน์ ผู้หญิงใจดีที่มีแววตาอ่อนโยน กำลังยิ้มให้ฉัน “สวัสดีจ้ะหนู หนูคงเป็นเอวาสินะ ในแฟ้มบอกว่าหนูเรียนเก่งที่สุดในชั้นเลย”

“เป็นเด็กดีมากค่ะ” ผู้จัดการสถานสงเคราะห์พูดด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย

เจตน์ยืนอยู่ข้างแม่ของเขา ดวงตาของเขาวิงวอนมาที่ฉัน “แม่ครับ พ่อครับ ผมว่าเราควรเลือกเอวา”

ฉันเห็นความหวังในดวงตาของเขา ความต้องการอย่างสิ้นหวังที่จะไถ่บาป เขาอยากจะแก้ไขอดีต

โชคร้ายสำหรับเขา ฉันอยากจะลบมันทิ้งไปต่างหาก

ทันทีที่เจ้าสัวบดินทร์ พ่อของเจตน์ อ้าปากจะเห็นด้วย เสียงร้องไห้ดังลั่นก็แว่วมาจากโถงทางเดิน

ครู่ต่อมา บิวตี้ก็เดินโขยกเขยกเข้ามา โดยมีเด็กผู้หญิงอีกคนพยุงอยู่ ข้อเท้าของหล่อนพันด้วยผ้าพันแผลสกปรก และน้ำตาหยดใหม่ก็ไหลอาบแก้ม หล่อนดูบอบบางและแตกสลายเหลือเกิน

“บิวตี้ เกิดอะไรขึ้นลูก?” คุณหญิงลดาวัลย์รีบปรี่เข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง

“หนู...หนูล้มค่ะ” บิวตี้พูดตะกุกตะกัก ดวงตาเหลือบมองไปทางกลุ่มเด็กผู้ชายตัวโตที่มุมห้อง “พวกเขาผลักหนูค่ะ พวกเขาบอกว่า...บอกว่าเด็กอนาถาอย่างหนูไม่สมควรได้รองเท้าใหม่”

มันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยม ฉันต้องยอมรับเลย ในชาติที่แล้ว ฉันใช้สติปัญญาเพื่อเอาชีวิตรอด แต่บิวตี้ใช้น้ำตาของหล่อน และน้ำตาของหล่อนก็ได้ผลดีกว่าเสมอ

ใบหน้าของเจตน์แข็งกร้าวขึ้นด้วยความโกรธที่ต้องการจะปกป้องคนอื่นอย่างคุ้นเคย แต่ครั้งนี้ ฉันเห็นความขัดแย้งในดวงตาของเขา ความสงสัยวูบไหวขึ้นมา เขารู้ว่าบิวตี้สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ แต่ภาพของหล่อนที่ดูไร้ที่พึ่งอย่างยิ่ง ก็ยังทำให้สมองของเขาช็อตไปชั่วขณะ

เขามองจากหล่อนมาที่ฉัน ความรู้สึกผิดของเขากำลังต่อสู้กับความสงสาร

ก่อนที่เขาจะเลือกผิดอีกครั้ง ฉันก็ก้าวไปข้างหน้า

“คุณหญิงคะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาแต่ชัดเจน “เธอพูดถูกค่ะ เด็กผู้ชายที่นี่นิสัยไม่ดีเลย บิวตี้เป็นคนอ่อนโยนมาก เธอเลยเจ็บตัวบ่อยๆ”

ฉันหันไปหาเจตน์ สีหน้าเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจจอมปลอม “เจตน์ คุณควรจะปกป้องเธอนะ เธอต้องการครอบครัวอย่างพวกคุณจริงๆ”

หัวใจของคุณหญิงลดาวัลย์ละลาย “โอ้ หนูน่าสงสาร” เธอกล่าวพลางลูบผมของบิวตี้

เจตน์มองฉันอย่างงุนงงที่สุด เขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงยกครอบครัวของเขาให้กับศัตรูตัวฉกาจของฉัน

เขาอ้าปาก คำคัดค้านที่สับสนกำลังจะหลุดออกมา

แต่ฉันพูดขึ้นพร้อมกัน เสียงของฉันประสานกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

“รับบิวตี้ไปเถอะค่ะ”

“รับบิวตี้ไปเถอะครับ” เขาพูด คำพูดของเขาเองสะท้อนคำพูดของฉัน ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณที่ฝังลึกมาทั้งชีวิต

การตัดสินใจได้สิ้นสุดลงแล้ว