ความจำเสื่อม ชีวิตใหม่

หลังจากที่แฟนหนุ่มประสบอุบัติเหตุรถชนและหมดสติไปหนึ่งสัปดาห์ เขาก็ฟื้นคืนความทรงจำขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ตอนนี้ ฉินเวยเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเซิ่งหลินชวนตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืน แทบไม่ได้กินข้าวหรือดื่มน้ำเลย

สิ่งแรกที่เซิ่งหลินชวนทำหลังจากฟื้นจากอาการโคม่า คือถามเธอว่า

“ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ？”

“เสี่ยวอวี่อยู่ที่ไหน？”

เขาจ้องฉินเวยที่ดูอิดโรยเพราะอดหลับอดนอนจนใต้ตาคล้ำ แล้วพูดว่า“เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนฉันความจำเสื่อม ไม่ใช่สิ่งที่ฉันตั้งใจ จากวันนี้ไป เราต่างคนต่างอยู่ ความสัมพันธ์ของเราก็ถือว่าเป็นโมฆะ”

ร่างของฉินเวยสะท้านขึ้นมาทันที

ขณะนั้น เพื่อน ๆ ที่ได้ยินว่าเซิ่งหลินชวนฟื้นแล้วก็แห่กันเข้ามาในห้องพักคนไข้ ดอกไม้ช่อใหญ่ช่อเล็กถูกวางเต็มไปหมดทั่วพื้น

“คุณเซิ่ง！ ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว พวกเรานึกว่าคราวนี้คุณไม่รอดซะอีก！”

คนที่พูดคือจี้โจวไป๋ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเซิ่งหลินชวน

“หุบปากเถอะน่า น่ารำคาญจะตายไป”

ซูม่ออวี่บ่นเสียงอ่อนว่า “หลินชวนเพิ่งฟื้นตัวได้ยากลำบาก คุณยังพูดจาไม่เป็นมงคลอีก ชิ！ ถุย ๆ！”

เธอพูดไปพลาง รีบวิ่งเข้ามา ก่อนจะทรุดตัวนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเซิ่งหลินชวน

เซิ่งหลินชวนยื่นมือออกไป ลูบหน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ตกใจมากสินะ”

“เสี่ยวอวี่ ตลอดสองปีที่ผ่านมา ฉันทำให้เธอโกรธสินะ”

ริมฝีปากของซูม่ออวี่เม้มลง น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาทันที

“ช่างเถอะ ๆ คุณประสบอุบัติเหตุจนต้องเข้าโรงพยาบาลแล้ว ฉันจะโกรธไปทำไมกันล่ะ？ “ขอแค่ตั้งแต่นี้ไปนายสุขภาพแข็งแรง ไม่ขับรถซิ่ง ไม่ไปเสี่ยงตายอีก ฉันก็ถือว่าโชคดีสุด ๆ แล้ว”

เซิ่งหลินชวนยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง

บรรยากาศในห้องผู้ป่วยพลันอบอุ่นและผ่อนคลายขึ้น เหมือนธารน้ำแข็งที่เพิ่งละลาย

“พี่เซิ่ง พี่ไม่รู้หรอกนะ คราวนี้ที่พี่เข้าโรงพยาบาล เสี่ยวอวี่เครียดแทบแย่เลยล่ะ”

“ดูท่าทางแบบนี้ แปลว่าความจำกลับมาแล้วสินะ？”

“แล้วฉินเวย—”

เสียงนั้นขาดหายไปในทันที

ตอนที่ชื่อสองพยางค์นั้นถูกเอ่ยออกมา ฉินเวยก็รู้ตัวดี รีบหลบออกไปอยู่นอกห้องผู้ป่วยแล้ว

ตอนที่เซิ่งหลินชวนยังอยู่ในอาการโคม่า เธอเคยคิดถึงความเป็นไปได้ทุกรูปแบบอยู่ในหัว แต่มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เคยคาดคิดเลย คือทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมา เขากลับลืมเวลาสองปีที่มีร่วมกันกับเธอไปจนหมดสิ้น

ขณะนั้น ฉินเวยได้ยินเสียงคนพูดขึ้นจากในห้องผู้ป่วย

“ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ฉินเวยลำบากมากเลยนะ เธอแทบไม่ได้กิน ไม่ได้นอน คอยดูแลนายตลอด ทั้งเช็ดตัวให้นาย ทั้งนวดตัว ถ้าไม่มีเธอ นายคงไม่ฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้หรอก บุญคุณครั้งนี้ นายต้องจำไว้ให้ดีนะ”

หัวใจของฉินเวยเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“ก่อนเกิดอุบัติเหตุ นายยังเตรียมไว้ให้ฉินเวย—”

“พอเถอะ อย่าพูดต่อเลย”

เสียงพูดคุยในห้องผู้ป่วยถูกขัดขึ้นทันที

น้ำเสียงของเซิ่งหลินชวนแฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าที่ฉันฟื้นตัวได้ ฉินเวยมีส่วนช่วยมาก”

“ต่อไป ฉันจะดีกับเธอเอง”

“เหมือนกับน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น”

ฉินเวยรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองถูกดึงขึ้นสูง ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอย่างหนักหน่วง

ทั้งที่เพียงสัปดาห์ก่อน เขายังแนะนำเธอกับคนรอบข้างว่า “นี่คือฉินเวย ว่าที่ภรรยาของฉัน”

แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายเป็นแค่ “น้องสาว”

ฉินเวยยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเลื่อนลอย

ยิ้มเยาะความเศร้าของตัวเอง และยิ้มเยาะความโง่เขลาของตัวเองด้วย

เธอเคยคิดเสมอว่าการอยู่เคียงข้างเขามาตลอดสองปีจะแลกมาด้วยความจริงใจ แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในใจของเขายังคงมีเพียงคนที่เคยทอดทิ้งเขาไปคนนั้น

เซิ่งหลินชวนกับซูม่ออวี่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกัน เรื่องแต่งงานก็แทบจะเป็นสิ่งที่กำหนดไว้แน่นอนอยู่แล้ว

แต่ใครจะรู้ว่าอยู่ ๆ ซูม่ออวี่กลับไปรักคนอื่น ยืนกรานจะเลิกกับเซิ่งหลินชวน แล้วเดินทางไปต่างประเทศเพื่อตามคนที่เธอรักไป

ในวันที่ซูม่ออวี่จากไป เซิ่งหลินชวนขับรถซิ่งไปสนามบินจนเกิดอุบัติเหตุ พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็ลืมซูม่ออวี่ไปจนหมดสิ้น

และด้วยเหตุนี้เอง ฉินเวยจึงได้มีโอกาสอยู่กับเขาตามลำพัง

ตอนนั้นเซิ่งหลินชวนอ่อนแออย่างมาก ขาของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุจนไม่สามารถยืนได้

หลังออกจากโรงพยาบาล เขาก็ระเบิดอารมณ์ใส่ฉินเวยอย่างบ้าคลั่ง ถึงขั้นพยายามฆ่าตัวตายด้วยซ้ำ

ฉินเวยค่อย ๆ รับมือกับพลังด้านลบทั้งหมดของเขาอย่างระมัดระวัง แล้วคอยนวดให้เขา ช่วยเขาทำกายภาพบำบัด

หกเดือนต่อมา เซิ่งหลินชวนสามารถยืนได้ และอีกไม่กี่เดือนหลังจากนั้น เขาก็สามารถเดินได้

สิ่งแรกที่เซิ่งหลินชวนทำหลังจากฟื้นตัวได้ คืออุ้มฉินเวยขึ้นแล้วหมุนไปรอบ ๆ หลายรอบ

“เวยเวย ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉันมาตลอดนะ”

“เธอคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน”

“ฉันรักเธอ”

ฉินเวยดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

ตอนนี้ คำพูดหวานเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูของเธอราวกับเพิ่งผ่านมาไม่นาน

ครั้งหนึ่ง ฉินเวยก็เคยเชื่อว่าเซิ่งหลินชวนจะต้องแต่งงานกับเธอ ให้เธอได้เป็นภรรยาของเขา

เขาเองก็เคยให้สัญญาว่าจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่และสวยงามที่สุดให้กับเธอ

เสียงหัวเราะและพูดคุยอย่างร่าเริงดังขึ้นจากในห้องผู้ป่วย ดึงฉินเวยออกมาจากห้วงความทรงจำกลับสู่ความเป็นจริง

เธอมองผ่านกระจกของห้องผู้ป่วย เห็นเซิ่งหลินชวนพยายามพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ขณะที่หัวของซูม่ออวี่ซบอยู่บนอกของเขา

“พอได้แล้วนะ ต่อไปห้ามใครพูดถึงฉินเวยอีก เข้าใจไหม？”

“ตลอดสองปีที่ผ่านมาหลินชวนก็น่าสงสารนะ พอความจำหายไป ก็มีผู้หญิงพากันเข้ามาใกล้เขาเต็มไปหมด”

ฉินเวยได้ยินเสียงคนอีกคนพูดเสริมว่า“เสี่ยวอวี่พูดถูกนะ ตอนนี้พี่เซิ่งความจำกลับมาแล้ว ฐานะของเขาคือประธานบริษัทมหาชน ภรรยาของเขาจะเป็นผู้หญิงที่ไม่มีฐานะหรือภูมิหลังอะไร แถมยังช่วยงานเขาไม่ได้เลยได้ยังไง”

“แต่ตอนนั้นทุนการศึกษาของเธอก็ได้รับการสนับสนุนจากกลุ่มบริษัทตระกูลเซิ่ง อีกทั้งเธอยังดูแลพี่เซิ่งมาตลอดสองปี พี่เซิ่งเองก็คงไม่ถือว่าติดหนี้อะไรเธอแล้วล่ะ”

ทุกคนพูดคุยกันเสียงขรม ราวกับไม่มีใครสังเกตเลยว่า มีคนหนึ่งหายไปจากห้องผู้ป่วย

แต่หัวใจของฉินเวยกลับเหมือนถูกมือใครบางคนบีบเอาไว้แน่น จนรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

เพียงไม่กี่เดือนก่อน ซูม่ออวี่ที่บินไปต่างประเทศเพื่อ “ตามหาความรัก” ถูกคู่หมั้นทอดทิ้ง เธอจึงรีบกลับมาหาเซิ่งหลินชวนทันที

แต่เซิ่งหลินชวนซึ่งลืมเธอไปจนหมดสิ้น กลับตอบเธอไปเพียงคำเดียวว่า “ไสหัวไป”

จากนั้นเขาหันหน้าหนีไม่มองเธออีก แต่กลับจับมือของฉินเวยไว้แน่นในฝ่ามือ

ดวงตาของซูม่ออวี่แดงก่ำ

“ฉินเวย เธอรู้ไหมว่านี่มันเรียกว่าอะไร？”

“ฉวยโอกาสตอนคนอื่นอ่อนแอ มาทำลายความสุขของฉันไง！”

“เพื่อจะได้หลินชวนมา เธอถึงกับใช้วิธีสกปรกขนาดนี้ ระวังจะได้รับกรรมเถอะ！”

ฉินเวยไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะถือว่าเป็นการฉวยโอกาสตอนเขาอ่อนแอหรือเปล่า

แต่สิ่งที่เธอรู้ในตอนนี้คือ เซิ่งหลินชวนฟื้นความจำกลับมาแล้วจริง ๆ และเขาก็เสียใจจริง ๆ เช่นกัน

ซูม่ออวี่กลับมาแล้ว

ส่วน “น้องสาว” อย่างเธอ ก็ควรรู้จักถอยออกมาได้แล้ว

เมื่อเดินออกจากโรงพยาบาล ฉินเวยก็โทรไปที่ห้องวิจัย

“อาจารย์คะ ยังมีสิทธิ์เข้าร่วมการทดลองยาหรือเปล่าคะ？ ฉันอยากเข้าร่วมค่ะ”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ

ครู่หนึ่งต่อมา —

“ฉินเวย เธอคิดดีแล้วเหรอ ยาตัวนี้ถ้ากินเข้าไป อาจไม่มีทางย้อนกลับได้ ความทรงจำช่วงนี้ของเธอจะถูกลบออกไปอย่างสิ้นเชิง แล้วตอนนั้น—”

“อาจารย์ ไม่ต้องเกลี้ยกล่อมฉันแล้วค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว”