หลังหย่าร้าง อดีตสามีคุกเข่าขอร้องคืนดี

“ฉันว่าแล้ว ผู้ชายในโลกนี้มีตั้งเยอะ ทำไมถึงต้องแต่งงานกับตู้หิงจือคนนั้นที่ตาบอด!”

ชายที่นั่งอยู่เบาะคนขับหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลา เขาคือจิ้นอัน พี่ชายคนที่สองของซวีเหยียน

ซวีเหยียนนวดขมับของเธอ ปิดบังความเหนื่อยล้าที่อยู่ในตา “ผู้ใหญ่ที่ฉันเคารพมีบุญคุณกับฉัน เขาอยากให้ฉันเป็นหลานสะใภ้ของเขา แต่งงานกับตู้หิงจือ...ตลอดหลายปีนี้ ฉันไม่ติดค้างอะไรกับตู้บ้านแล้ว”

เรื่องการแต่งงานกับตู้หิงจือนั้น ตอนนั้นเธอรู้สึกดีใจ แต่ก็เคยลังเล

ตอนนั้นคุณปู่ตู้มีอาการหัวใจวาย และอาการแทรกซ้อนอื่นๆ ก็รุนแรงมาก เขาแทบจะไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าสถานการณ์แย่จริงๆ เธอคงไม่ตอบตกลงเร็วขนาดนั้น

“ใครกล้ามารังแกเหยียนเหยียนของเรา ถ้าไม่เพราะเธอห้ามฉันไว้ ฉันคงลงมือไปแล้ว ...” จิ้นอันกัดฟัน“ดูสิว่าฉันจะจัดการเขายังไงหลังจากนี้!”

“อย่าเลย” ซวีเหยียนถอนหายใจเบาๆ “ฉันกับตู้หิงจือเป็นสามีภรรยากันมาก็ถือว่าใช้คืนบุญคุณของคุณปู่ตู้แล้ว เรื่องเก่าๆ ก็ลืมๆ ไปเถอะ”

เมื่อได้ยินคำว่า 'คนแปลกหน้า' จิ้นอันก็ยิ้มกว้างขึ้น “ก่อนหน้านี้เธอและแม่ตกลงกันไว้ว่า ถ้าเธอหย่ากันแล้ว ต้องทำตามที่แม่บอก กลับไปทำงานในบริษัทของครอบครัวซวี แม่บอกว่าให้เธอไปที่หยานหรูหยู่”

หยานหรูหยู่เป็นบริษัทออกแบบเครื่องประดับที่เปิดมาเมื่อสามปีก่อนเพื่อให้ซวีเหยียนฝึกฝีมือ แต่หลังแต่งงานกับตู้หิงจือ เธอไม่ยอมทำงาน จิ้นอันเลยต้องดูแลแทนแม่ของซวีโกรธมาก ไม่ยอมให้จิ้นอันดูแลดีๆ ทำให้หยานหรูหยู่พัฒนาไม่ดีเลย ไม่ต้องพูดถึงการเปรียบเทียบกับบริษัทเครื่องประดับหรูของครอบครัวซวี แค่ในเมืองหนิงก็ถือว่าเป็นบริษัทที่พัฒนาน้อยที่สุด

แม่ของซวีตั้งใจทำแบบนี้เพื่อให้ซวีเหยียนได้เรียนรู้บทเรียน

จิ้นอันเบ้ปาก “เพราะงั้นแหละ ตอนนั้นเธอคิดผิดไปแล้ว เพื่อแต่งกับตู้หิงจือถึงได้ทะเลาะกับแม่แท้ๆ ของตัวเอง แม่ไม่ยอมคุยกับเธอจนถึงตอนนี้ เธอก็ต้องรับผิดชอบกับผลของการตัดสินใจ ”

ซวีเหยียนยิ้มเศร้า

ใช่แล้ว สมควรแล้ว

ถ้าอยากให้แม่ยกโทษให้เธอ อย่างน้อยต้องรอจนกว่าเธอจะทำให้หยานหรูหยู่เจริญขึ้น

“โง่ไปสามปี ก็พอแล้ว ฉันจะห่างจากผู้ชายห่วยๆ แล้วมุ่งมั่นทำงาน พยายามเป็นผู้หญิงเก่งให้ได้เร็วๆ!”

เสียงของซวีเหยียนเย็นชา แต่มั่นคงมาก

“นี่สิคุณหนูของฉัน!” จิ้นอันดูตื่นเต้นยิ่งกว่าซวีเหยียน “เธออยากทำอะไรก็ทำไปเลย ฉันจะเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ!”

ซวีเหยียนยิ้มพยักหน้า ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

จิ้นอันถึงจะเป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวซวี แต่เขาก็ปฏิบัติกับเธอดีกว่าพี่ชายแท้ๆ เสียอีก

จิ้นอันส่งซวีเหยียนถึงบ้านที่วิลล่าชิงเฟิง เขาตั้งใจจะคุยกับเธอสักพัก แต่มีประชุมด่วนที่ต้องไป เขาทิ้งบัตรให้ซวีเหยียนก่อนจะจากไป

ในบัตรมีเงินรางวัลทุนการศึกษาและเงินรางวัลจากการประกวดออกแบบของซวีเหยียน รวมๆ แล้วหลายล้าน หลังแต่งงานซวีเหยียนไม่ใช้เงินของครอบครัวซวีเลย แม้แต่บัตรที่มีเงินใช้จ่ายเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่เอามา

ซวีเหยียนไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตนำเข้าใกล้ๆ เพิ่งเข้าไปได้ไม่ถึงสองนาทีก็มีคนมาขวางทาง

คนที่มาคือ ตู้ยี่เหอ น้องสาวของตู้หิงจือ

ซวีเหยียนมองเธออย่างเรียบเฉย “มีอะไรหรือเปล่า?”

ตู้ยี่เหอมองชุดกีฬาหลวมๆ ที่ดูเก่าๆ ของซวีเหยียน อย่างรังเกียจเหมือนเห็นเชื้อโรค

“ฉันรู้ว่าเธอมาจากชนบท แต่แต่งงานเข้าตระกูลตู้มานาน ตระกูลตู้ก็ไม่ได้ดูแลเธอไม่ดีใช่ไหม? ทำไมแต่งตัวไม่เรียบร้อยแบบนี้ เธอทำให้ตระกูลตู้ขายหน้า! เหมือนคนจน ไม่รู้เลยว่าพี่ชายฉันคิดอะไรถึงได้แต่งกับคนบ้านนอกแบบเธอ!”

ซวีเหยียนพยักหน้า “ใช่ ฉันบ้านนอก คุณทันสมัย แค่คุณคนเดียวทันสมัยที่สุดในเมืองหนิง”

สาวๆ ที่อยู่ข้างๆ ตู้ยี่เหอหัวเราะกลั้นไม่อยู่