หลังหย่าร้าง อดีตสามีคุกเข่าขอร้องคืนดี

“ฉันไม่ได้ผลักจ้าวเยว่ลงไปนะ”

ซวีหยานไม่รู้ว่าเธออธิบายกับตู้ซิงจือไปกี่ครั้งแล้วว่าเธอไม่ได้เป็นคนผลักจ้าวเยว่ลงบันได

แต่ตู้ซิงจือก็ไม่เชื่อ

“ถ้าไม่ใช่เธอผลัก แล้วจะเป็นจ้าวเยว่ที่ตั้งใจล้มเองเหรอ? ซวีหยาน บันไดมันยาวขนาดนั้น ถ้าเป็นเธอ เธอจะตั้งใจล้มลงไปเองไหม? เธอก็เห็นอยู่ว่าขาของอาเยว่หัก!”

ตู้ซิงจือพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่เป็นความผิดของเธอ เธอต้องขอโทษเธอ”

“ขอโทษ...” ซวีหยานพูดซ้ำคำนี้พร้อมกับหัวเราะอย่างขมขื่น เธออดไม่ได้ที่จะถามตู้ซิงจือ “จ้าวเยว่ดีขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ?”

พวกเขาแต่งงานกันมาสามปีแล้ว

ในช่วงสามปีนี้ เธอละทิ้งอาชีพและอนาคตเพื่ออยู่บ้านดูแลการใช้ชีวิตของตู้ซิงจือ ทุกเช้าต้องตื่นมาเตรียมอาหารเช้า ตอนกลางคืนต้องทำความสะอาดบ้านทั้งหลังจนกว่าจะได้นอนพักผ่อน เธอต้องทำงานหนักทั้งวัน กว่าจะได้นอนพัก ก็ต้องลุกขึ้นมาทำต้มยำแก้แฮงค์เมื่อตู้ซิงจือกลับมาด้วยสภาพเมามายตอนดึก

แม่สามีทำตัวเป็นใหญ่ น้องสาวสามีจ้องจะเล่นงานเธอ ทุกคนไม่เคยให้ความสำคัญกับเธอเลย แถมยังหาวิธีสร้างความลำบากให้เธอทุกวัน

เพื่อตู้ซิงจือ เธออดทน เธอมอบความดีทั้งหมด ความอ่อนโยนและความอดทนให้กับตู้ซิงจือ

แต่สามปีที่ผ่านมา สามีของเธอไม่เคยเชื่อใจเธอเลยสักนิด ไม่กี่วันก่อน

จ้าวเยว่โทรหาเธอ น้ำเสียงที่เย่อหยิ่งนั้น เธอไม่มีวันลืมได้

“แต่งงานสามปีแล้วจะทำไม? แค่ฉันพูดคำเดียว เขาก็จะไล่เธอออกไป !”

“เขารักฉันที่สุด แค่ฉันถูกเข็มทิ่มนิ้ว เขาก็จะเจ็บปวดแทบตาย เธอว่า ถ้าฉันล้มลงไปแล้วบอกว่าเธอผลัก เขาจะเชื่อเธอหรือเชื่อฉัน?”

“ซวีหยาน เธอเป็นแค่เด็กบ้านนอก ยังอยากจะมาแย่งผู้ชายกับฉันอีก รอให้เขาโยนเธอทิ้งเหมือนขยะเถอะ!”

จ้าวเยว่พูดถูกแล้ว

ในใจของตู้ซิงจือ เธอเป็นเหมือนขยะที่เขาสามารถโยนทิ้งได้

“เราเลิกกันเถอะ” ซวีหยานพูดคำนี้ออกมาทีละคำ “ตู้ซิงจือ เราเลิกกันเถอะ”

อย่างไรตู้ซิงจือก็ไม่ชอบเธออยู่แล้ว ตอนแรกที่เขายอมแต่งงานกับเธอก็เพราะถูกบังคับจากพ่อ สามปีผ่านไป เขายังไม่อยากจัดงานแต่งงานให้เธอ เธอขอหย่า คงจะเป็นไปตามที่เขาต้องการ

“เธอพูดอะไรนะ?”

ตู้ซิงจืออึ้งไป ไม่เชื่อว่านี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากของซวีหยาน

“อย่ามาขู่ฉันด้วยการหย่า วันนี้เธอต้องไปขอโทษเธอ!”

ขอโทษ? ด้วยเหตุผลอะไร?

เสียงของซวีหยานก็เย็นชา “ตู้ซิงจือ ฉันบอกเลยว่าฉันไม่ได้ผิด ฉันซวีหยานจะไม่มีวันไปขอโทษจ้าวเยว่!”

“ช่างดื้อดึงจริงๆ!” ตู้ซิงจือหน้าดำคร่ำเครียด “เธออยากหย่าใช่ไหม งั้นก็หย่า!”

ไม่ใช่เพียงแค่ไม่อาจจะยับยั้ง เขายังไม่มีแม้แต่สายตาที่อ่อนโยนให้ ซวีหยานกับตู้ซิงจือก็เลยหย่ากัน

เมื่อออกจากสำนักงานทะเบียนสมรส ซวีหยานรู้สึกเหมือนฝันไป ตู้ซิงจือเพียงแค่ยิ้มเย้ยหยัน “การหย่าคือสิ่งที่เธอต้องการ ถ้าเธอเสียใจภายหลัง มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว!”

ซวีหยานเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงแต่เงาหลังที่เย็นชาของตู้ซิงจือ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเธอเลย รีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเขากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจแล้ววิ่งตามหรือเปล่า

ความไม่พอใจสุดท้ายของซวีหยานก็หมดไป

เธอเข้าใจแล้วว่าผู้ชายที่ใจไม่ได้อยู่กับเธอ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้ หลังจากทนทุกข์มาสามปี เธอควรจะยอมแพ้เสียที

ซวีหยานยิ้มอย่างโล่งใจ แล้วเดินขึ้นรถเมย์บัคไป