ลูกสาวตัวจริงเป็นสัตว์เลี้ยงกลุ่มปลอม

“เวินเวิน รหัสตู้เซฟธนาคาร...คือวันเกิดของเธอ โทรศัพท์ ช่วยเธอ...”

เวินซู่อีไม่ได้เข้าใจสิ่งที่ได้ยิน เธอยังพยายามจะถามต่อ แต่พี่สาวของเธอก็หลับตาลงตลอดกาล

บอดี้การ์ดสองคนที่รออยู่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว บังคับนำศพของเวินเนี่ยนออกไป

เมื่อหลายปีก่อน พ่อแม่ตระกูลเวินประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะไปรับเวินซู่อีกลับบ้าน พ่อแม่ของเวินเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

ตอนนั้นเวินเนี่ยนอายุเพียงสิบแปดปี ส่วนเวินซู่อีอายุสิบหก

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้สองพี่น้องเวินซู่อีและเวินเนี่ยนถูกญาติๆ เอาเปรียบ พวกเขาจึงประกาศให้เวินเนี่ยนและเวินซู่อีเป็นลูกที่ถูกสลับตัว

เพื่อให้เวินหลินที่เรียนรู้อยู่ในบริษัทเข้ามารับช่วงต่อ

คุณหนูที่แท้จริงอย่างเวินเนี่ยนกลายเป็นเพียงคนที่ถูกดูถูกเหยียดหยาม ส่วนเวินหลินกลับสามารถใช้พลังอำนาจที่ตระกูลเวินมอบให้ได้อย่างไร้ขอบเขต

เวินซู่อีรู้สึกเสียใจ

ถ้าเธอเชื่อฟังคำพี่สาวและเรียนรู้ที่จะยืนหยัดด้วยตัวเอง ควบคุมอำนาจไว้ในมือ

พวกเธอคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้

อดีตเจ้าหญิงน้อยที่เคยมีชีวิตสุขสบายในเมืองใหญ่ กลับต้องคุกเข่าอยู่บนพื้นเหมือนคนบ้า

บอดี้การ์ดมีแรงมาก แค่ใช้มือเดียวก็กดใบหน้าของเวินซู่อีกับพื้นจนถลอก

พื้นหยาบๆ ทิ้งรอยเลือดไว้บนใบหน้าของเธอ เธอขบฟันแน่นและพูดออกมา

“ปล่อยฉัน! ฉันคือคุณหนูเวินซู่อีจากตระกูลเวิน ถ้ากล้าทำร้ายฉัน จะไม่มีที่ยืนในสังคม!”

บอดี้การ์ดไม่สนใจ ความเจ็บปวดแสบร้อนบนใบหน้า เธอรู้สึกได้ถึงผิวที่ถูกขูดออกไป

ไม่ว่าเธอจะร้องเสียงดังแค่ไหน ข่มขู่ยังไง พวกเขาก็ไม่สะทกสะท้าน

แต่ในขณะที่เธอกำลังสิ้นหวัง ฟู่ซีโจวในเสื้อกาวน์สีขาวก็ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ

เวินซู่อีเหมือนพบเชือกช่วยชีวิตสุดท้าย รีบขอความช่วยเหลือจากเขา

“ที่รัก ฉันเจ็บมาก พวกเขาจะเอาศพของพี่สาวไป...”

เสียงขอความช่วยเหลือของเวินซู่อีขาดหายอยู่กลางคอ

จ้าวหลิงในชุดกระโปรงสวยยืนเคียงข้างฟู่ซีโจว

เวินซู่อีตอนนี้มีเลือดอาบทั่วตัว ใบหน้าบวมแดง ผมที่เคยเรียบลื่นเหมือนผ้าไหมกลับยุ่งเหยิง

เมื่อเทียบกับจ้าวหลิงผู้สวยงาม เธอเหมือนขอทาน

“เวินเวิน คนที่จากไปแล้วไม่สำคัญเท่าคนที่ยังอยู่”

“หลิงหลิงเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉัน พ่อบุญธรรมของเธอเลี้ยงดูเธออย่างยากลำบาก ฉันไม่อาจตอบแทนความดีด้วยความชั่ว”

“เวินเนี่ยนตายแล้ว แม้จะให้เธอรับผิดชอบทั้งหมดก็ไม่มีใครจะติดตามความผิดนี้ได้ แค่ถูกด่าว่าไม่กี่คำ”

“เธอยังสามารถเป็นภรรยาของฉันได้ ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวังเหมือนเดิม”

ไหล่ของเวินซู่อีถูกปล่อยอย่างแรง ความเจ็บปวดที่กระดูกสะบักทำให้เธอรู้สึกเวียนหัว

เมื่อสิบสองปีก่อน เวินซู่อียังไม่ได้ถูกตระกูลเวินพบ

เธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีเรื่องราวน่ากลัว ฟู่เหยา น้องสาวที่เขารักมาก อายุสิบห้าปี ถูกลักพาตัวและขังไว้ในที่ขังเหมือนคอกสัตว์ของพ่อบุญธรรมของเธอ

ฟู่เหยาฉลาดมาก เมื่อเวินซู่อีเอาอาหารไปให้ก็รู้ทันทีว่าเธอคือคนที่น่าจะช่วยได้

เธอคุกเข่าขอร้องเบาๆ

“ฉันขอร้อง ช่วยฉันด้วย! พี่ชายของฉันเก่งมาก เมื่อฉันหนีออกไปได้ เขาจะมาช่วยเธอ! ฉันจะให้เงินเธอเป็นรางวัล ขอร้องปล่อยฉันไปเถอะ”

เธอให้เครื่องรางหยกที่มีค่าเป็นสัญลักษณ์ เวินซู่อีจึงยอมเสี่ยงชีวิตปล่อยเธอไป

แต่โชคไม่ดี ขณะหนีเกิดดินถล่มและเธอเสียชีวิตทันที

ต่อมาตระกูลเวินพบเธอ หมู่บ้านเล็กๆ นั้นก็ถูกตำรวจจับกุม

เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ และค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป

จนกระทั่งเห็นรูปครอบครัวของฟู่ซีโจว เธอถึงได้รู้ว่าเด็กหญิงที่เธอปล่อยไปคือ น้องสาวของสามีตัวเอง

เพื่อให้ฟู่ซีโจวมีความหวัง เธอแอบซ่อนหยกนั้นไว้ ไม่บอกความจริงอันโหดร้ายนี้

ไม่คาดคิดว่าหลายปีต่อมาจะมีคนกล้าปลอมตัวเป็นฟู่เหยา

เวินซู่อีตาแดงก่ำ ยกมือขึ้นตบเธอ

“ฟู่เหยาตายไปนานแล้ว ลองดูให้ดี เธอไม่ใช่ตัวจริง!”

จ้าวหลิงไม่หลบ ยอมรับตบนี้เต็มๆ

ฟู่ซีโจวไม่สนใจ กลับโอบเธอไว้ในอ้อมแขน “เธอทำอะไรโง่ๆ ทำไมไม่หลบ?”

“เวินเวิน ขอโทษเธอซะ”

เวินซู่อีมองฟู่ซีโจวด้วยความเจ็บปวด ทั้งที่เมื่อคืนเขายังลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน บอกว่าจะรีบกลับบ้านทานอาหารเย็นด้วยกัน

แต่เมื่อตื่นขึ้นมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

แต่ความหยิ่งในตัวเธอไม่ยอมให้เธอก้มหัว

คำโกหกต้องใช้คำโกหกอีกมากมายมาปิดบัง แต่คำโกหกก็ย่อมมีช่องโหว่

วันหนึ่ง จ้าวหลิงจะเผยตัวตนที่แท้จริง

“ฉันไม่ได้ทำผิด ทำไมต้องขอโทษ?”

พูดจบ เธอก็ผลักไหล่จ้าวหลิง แล้วเดินออกไปคนเดียวพร้อมกับศพของเวินเนี่ยน

เดินไปไม่กี่ก้าว เสียงอ่อนโยนของจ้าวหลิงก็ดังขึ้น “พี่ชาย อย่าโกรธเลย พี่สะใภ้ยังโกรธอยู่ ฉันจะไปขอโทษและขออภัย! จะไม่ทำลายความสัมพันธ์ของพวกคุณ”

ฟู่ซีโจวพูดเสียงเย็นชา “คนผิดคือเธอ ไม่จำเป็นต้องขอโทษ”

“ต่อจากนี้ไป มีพี่อยู่ จะไม่ให้เธอเดือดร้อนอีก ”

“หลายปีที่เธอลำบาก แต่เธอกลับไม่เห็นใจเธอเลย ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนกับเธอ”