หลังเธอทำลายคำโกหก ทุกคนก็คุกเข่าขออภัย

อริซหน้าบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว มีรอยนิ้วมือปรากฏอยู่บนใบหน้า

โรเบิร์ตและจอห์นเข้ามาในห้องพยาบาลก็เห็นอริซนอนสะอึกสะอื้นอยู่บนพื้น ใบหน้ามีรอยบาดเจ็บ

"อริซ! ลิซาเป็นคนผลักเธอใช่ไหม ?"

จอห์นรีบเข้ามาอุ้มอริซอย่างอ่อนโยน พลางลูบหน้าเธอด้วยความสงสาร

"พี่ชาย ไม่ใช่. . . ไม่ใช่พี่สาว เป็นฉันเอง..

. ไม่ระวัง" อริซซบหน้าลงในอ้อมกอดของจอห์น สายตาหลบหลีกไม่กล้ามองฉัน เหมือนกับว่าเธอได้รับความทุกข์ใจอย่างใหญ่หลวงแต่ไม่กล้าพูดออกมา

เธอแสร้งทำเป็นดีใจและชี้ไปที่ขาของฉันด้วยความห่วงใย

"โชคดีที่พี่สาวช่วยไว้ทัน ไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าเป็นฉัน ชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป"

โรเบิร์ตมองผ่านใบหน้าของเธอที่แดง "อริซ เธอใจดีเกินไป! มือไหนที่ตีเธอ ?"

อริซน้ำตาคลอเบ้าส่ายหน้า แต่ท่าทางที่เธอทำให้สองชายเชื่อว่านี่เป็นฝีมือของฉัน เขาหันหลังให้ฉันด้วยใบหน้าที่เย็นชาและเดินไปที่เตียงผู้ป่วย หยิบมีดเล็กที่พกติดตัวขึ้นมาและแทงลงไปที่นิ้วของฉันทันที

จากนั้นกรีดเนื้อเยื่อของฉันด้วยแรงที่มากพอ

ฉันมองเขาด้วยความตกใจ "ไม่! มือของฉัน! ไม่ใช่ฉัน!" ฉันพยายามหลบหลีกแต่ทุกครั้งที่ขยับ ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มีดกรีดผ่านกระดูกและเนื้อของฉัน มือที่เคยหวังว่าจะหายดี ตอนนี้กลายเป็นเนื้อที่ไร้รูปร่าง

ฉันสั่นด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลพรากออกมา แต่ไม่สามารถรักษามือของฉันได้อีกแล้ว

ฉันได้สูญเสียขาของฉันไปแล้ว!

สามีที่เคยไว้ใจได้ของฉัน กลับเลือกเชื่ออริซมากกว่าฉัน

แต่เดิมที่แต่งงานกันห้าปีนี้เป็นเพียงเรื่องตลก!

"น่าเสียดาย มือของพี่สาวสามารถหายดีได้ แต่ตอนนี้จะเล่นเปียโนไม่ได้อีกแล้ว"

อริซโผล่หัวออกจากอ้อมกอดของจอห์น มองฉันด้วยความห่วงใย

แต่ฉันได้ยินความเยาะเย้ยอยู่ในคำพูดของเธอ

"ฉันจะไม่ให้อภัยพวกเธอ!"

ฉันจ้องมองใบหน้าที่น่าเกลียดของทั้งสามคน โรเบิร์ตในฐานะทายาทของตระกูลออเฟต เขาชอบเห็นคนอื่นเจ็บปวด โรเบิร์ตหัวเราะเยาะและวางมีดลง

พอใจในผลงานของตัวเอง

"ถ้าทำอะไรกับอริซ ต้องชดใช้แน่นอน"

จอห์นอุ้มอริซตั้งใจจะไปดูแลแผลที่ใบหน้าเธอ เขามองมือของฉันด้วยความดูถูก "รอให้มือเธอหายดี แล้วค่อยทำลายอีกครั้ง ถ้ากล้าทำร้ายอริซ ต้องชดใช้สิบเท่า"

ฉันยกมือที่บอบช้ำกดกริ่งเตียง ฉันจะไม่ยอมแพ้

ฉันจะไม่สูญเสียมือของฉันอีกแล้ว! เมื่อหมอรักษาแผลของฉันเสร็จ โรเบิร์ตก็ยังไม่จากไป เขายังคงถือมีดเดิมและมองฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน

สายตาของเขาจ้องมองมือของฉันที่ถูกพันด้วยผ้ากอซ

ฉันมองเขาด้วยความระมัดระวังและถามอย่างไม่เกรงใจ "คุณยังอยู่ที่นี่ทำไม? ไม่ควรไปดูแลอริซที่คุณรักเหรอ ?"

เมื่อได้ยินคำถามของฉัน โรเบิร์ตมีแววตาโกรธแค้นและความตื่นเต้นที่แวบผ่าน เขาก้าวเข้ามาใกล้เตียงของฉัน "ลิซา เธอกำลังอิจฉาใช่ไหม? ฉันรู้ว่าเธอรักฉัน. .

. " เขายื่นมือมาแตะเบา ๆ ที่คอของฉันและกัดเบา ๆ ที่เนื้ออ่อนใต้คอ

ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ฉันกัดฟันใช้แขนดันเขาออก "เธอเป็นบ้าหรือ? อย่ามาแตะต้องฉัน! ไปให้พ้น!"

"ปัง!" โรเบิร์ตตบกำแพงห้องพยาบาลเต็มแรง แววตาเต็มไปด้วยความหมกมุ่น

เขาดึงเสื้อผ้าของฉันออกอย่างแรงและจูบฉันโดยไม่สนใจการดิ้นรนของฉัน

ฉันรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความกลัวเข้าปกคลุมใจ ฉันพยายามตีเขาอย่างต่อเนื่อง

การจูบของเขาทำให้ฉันรู้สึกคลื่นไส้และอยากอาเจียน

จู่ ๆ ฉันรู้สึกถึงวัตถุแข็งที่กดเข้าที่เอวของฉัน

ฉันกัดลิ้นของเขาอย่างแรง รสเลือดเต็มปากของเรา โรเบิร์ตเลิกคิ้วแต่ไม่หยุด

"แปะ!" ฉันตบเขาโดยไม่ลังเล "อ๊ะ พวกคุณกำลังทำอะไร

?" อริซหน้าซีดอยู่ที่หน้าประตูห้องพยาบาล จากนั้นเธอวิ่งออกไปด้วยน้ำตา

ความอิจฉาริษยาแผดเผาในใจของเธอ ทำไมกัน!

โรเบิร์ตเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจ และโดยสัญชาตญาณตามอริซไป

อริซกำหมัดแน่นยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล เล็บฝังลึกในฝ่ามือ เธอกดโทรศัพท์และโทรไปสั่งงานบางอย่าง

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาตและความอิจฉา เธอต้องการให้ทุกคนเห็นลิซาถูกทำลาย!