หลังเธอทำลายคำโกหก ทุกคนก็คุกเข่าขออภัย

ในขณะที่อลิซและพวกเขากำลังขนเปียโนเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย

หมอกำลังเปลี่ยนยาให้มือของฉันอยู่ หมอบอกว่ามือของฉันได้รับบาดเจ็บซ้ำสอง ยากที่จะกลับมาเป็นปกติ อาจจะทำให้การใช้ชีวิตประจำวันมีความลำบาก ฉันมองนิ้วที่ถูกพันไว้ด้วยยาหนาๆ และบิดเบี้ยวอย่างเหม่อลอย

อลิซกระโดดมายืนข้างฉันจากด้านหลังของชายสองคน “พี่สาว มือของพี่ทำไมยังไม่หายอีกล่ะ? หรือว่าต้องการดึงดูดความสนใจของโรเบิร์ตแกล้งทำเป็นป่วยหรือเปล่า?” เธอเอียงหัวและกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา แต่แววตากลับซ่อนความไม่หวังดี

“พวกเธอมาทำอะไร?” ฉันจ้องมองทั้งสามคนตรงหน้าด้วยความเย็นชา

“พอถูกบ้านตามกลับมาก็ได้ยินว่าพี่สาวเล่นเปียโนเก่งมาก ฉันเองก็อยากฟังบ้าง พี่สาวดูสิ ฉันถึงกับขนเปียโนมาให้พี่เลยนะ!”

อลิซยิ้มแล้วเดินไปลูบเปียโนที่อยู่ข้างๆ “ฉันลำบากตั้งแต่เด็ก ไม่เหมือนพี่สาวที่เพอร์เฟ็คท์ ขอนิดเดียวพี่คงไม่ปฏิเสธฉันใช่ไหม?” เธอมองฉันด้วยสายตาน่าสงสาร

เหมือนว่าถ้าฉันปฏิเสธเธอ ฉันจะผิดมหันต์ พี่ชายและสามีของฉันเห็นอลิซน้ำตาไหลก็รีบปลอบเธอ ทั้งเช็ดน้ำตาและจูบหน้าผาก

“ฉันเล่นเปียโนไม่ได้แล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการหรือ?” ฉันมองทั้งสามคนอย่างเฉยชา “พี่สาว พี่ไม่ชอบฉันหรือไง ทำไมคิดแบบนั้น?” อลิซเข้ามาใกล้ฉันและกระซิบเบาๆ ข้างหูที่มีเพียงเราสองคนได้ยิน “ลิซ่า การต่อต้านไม่มีประโยชน์หรอกนะ” “ลิซ่า ทำไมเธอใจร้ายแบบนี้! อลิซแค่อยากฟังพี่เล่นเปียโน

เธอมีทุกอย่างแล้ว น่าจะดูแลความรู้สึกของอลิซบ้าง!” จอห์นโกรธกับท่าทีเย็นชาของฉัน เขาไม่สนใจบาดแผลบนตัวฉันและสายให้ยา

ดึงฉันลงจากเตียงอย่างรุนแรงแล้วโยนไปที่เก้าอี้เปียโน

สายยาถูกดึงหลุด เลือดหยดลงพื้น ฉันรู้สึกเวียนหัว

บาดแผลที่ยังไม่หายดีถูกฉีกขาดออกมาอีก

เลือดซึมออกมา ฉันมองมือที่ถูกพันด้วยผ้ากอซ และเปียโนที่เคยเป็นความฝันของฉัน

หัวใจของฉันเหมือนถูกมือใหญ่ฉีกออก เจ็บจนริมฝีปากซีด “ฉันเล่นไม่ได้แล้ว! ฉันไม่สามารถเล่นได้อีกต่อไป! ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเธอ!”

ฉันชี้ไปที่คนตรงหน้าด้วยความโกรธ น้ำตาไหลลงแก้มไม่หยุด “พี่สาว ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน!

ถ้าพี่โกรธก็ทำร้ายฉันได้เลย ขอแค่ให้พี่หายโกรธ!”

อลิซจับข้อมือฉันและพยายามจะให้ฉันตบหน้าเธอ โรเบิร์ตดึงเธอกลับและปลอบเธอ “ไม่ใช่ความผิดของเธอ ในเมื่อเธออยากฟัง ลิซ่าต้องเล่น” เขาพูดจบก็จับมือฉันกดลงบนคีย์เปียโน

ผ้ากอซถูกเลือดซึมจนแดง ความเจ็บปวดทำให้ฉันแทบจะหมดสติ กระดูกและเนื้อที่แตกกระแทกกับของแข็ง อลิซกลับปรบมือหัวเราะเบาๆ “เพราะมากเลยค่ะพี่สาว!

แต่จังหวะยังไม่ค่อยดีนะ เล่นอีกเพลงสิคะ!” เสียงหัวเราะของเธอแหลมและน่ากลัว จอห์นขมวดคิ้ว ดูเหมือนรู้สึกว่าฉากตรงหน้ารุนแรงเกินไป

แต่พอเห็นอลิซมีความสุขก็ไม่พูดอะไร ฉันร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นรน

แต่โรเบิร์ตจับมือฉันทุบลงบนคีย์เปียโนซ้ำแล้วซ้ำอีก “ปล่อยฉันเถอะ… ขอร้อง… ปล่อย…” ฉันอ้อนวอนด้วยความต่ำต้อย น้ำตา เหงื่อ และเลือดผสมกันหยดลงบนเสื้อคนไข้ที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาและเลือด “แกร๊ก” ในทำนองที่สับสน ฉันได้ยินเสียงกระดูกนิ้วที่เปราะบางของฉันหักอีกครั้งอย่างชัดเจน ความเจ็บปวดถึงจุดสูงสุด ฉันกระตุกและหมดสติไปทันที