ถอดหน้ากาก คู่หมั้นมาเฟีย

เอธัส คู่หมั้นของฉัน... ผู้บริหารคนสำคัญของตระกูลมหานที... เขาสัญญาว่ายาแก้ปวดจะช่วยบรรเทาอาการเจ็บจาก "อุบัติเหตุทางรถยนต์" ได้

แต่มันคือคำโกหก

อุบัติเหตุที่แท้จริงคืออารมณ์ร้ายของเขาต่างหาก และฉันก็คือกระสอบทรายที่เขารักที่สุด

ท่ามกลางฤทธิ์ยาที่ทำให้ฉันสะลึมสะลือ ฉันบังเอิญได้ยินความจริง

เขากำลังคุยโทรศัพท์กับกุนซือของเขา อวดอ้างอย่างภาคภูมิใจว่าขโมยแบบแปลนคาสิโนมูลค่าพันล้านของฉันไป

เขาจะใช้มันเพื่อถีบตัวเองขึ้นเป็นมือขวาของเจ้าพ่อ

เขาวางแผนจะขอฉันแต่งงาน แล้วใช้กฎเหล็กของตระกูลมาปิดปากฉันตามกฎหมาย ไม่ให้ฉันมีสิทธิ์ทวงคืนผลงานของตัวเองได้อีกตลอดไป

ส่วนโอลีเวีย ชู้รักของเขา จะกลายเป็นหน้าเป็นตาของโปรเจกต์นี้

แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือความจริงเรื่องการแท้งลูกของฉัน มันไม่ใช่อุบัติเหตุ

เขากับโอลีเวียร่วมมือกันวางแผน เรียกเลือดเนื้อเชื้อไขของเราว่า "ตัวถ่วง" ที่จะฆ่าความทะเยอทะยานของเขาให้ตายทั้งเป็น

ในงานเลี้ยงคืนนั้น เขาพิสูจน์ทุกอย่างด้วยตัวเอง

หลังจากผลักฉันล้มลงไปกองกับพื้นต่อหน้าทุกคน เขาก็เดินจากไปพร้อมกับหล่อน ทิ้งให้ฉันจมอยู่กับกองความอัปยศอดสู

ความรักที่ฉันเคยมีให้เขาไม่ได้แค่ตายจากไป แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ที่เย็นชาและแข็งกร้าว

เขาพรากผลงานของฉัน ลูกของฉัน และศักดิ์ศรีของฉันไป

ฉันจึงส่งอีเมลฉบับสุดท้ายให้เขา... ไฟล์ที่บรรจุหลักฐานของทุกคำโกหก ทุกการหักหลัง และวิดีโอที่เขาทำร้ายฉัน

หัวข้ออีเมลเขียนว่า "ของขวัญแต่งงานของฉัน"

จากนั้นฉันก็ขึ้นเครื่องเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ เพื่อจับมือกับชายเพียงคนเดียวที่เขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง

นี่ไม่ใช่การเลิกรา แต่มันคือสงคราม

บทที่ 1

หมอบอกว่ายาแก้ปวดจะช่วยลบความเจ็บปวดจากอุบัติเหตุได้ แต่เขาไม่เคยบอกว่ามันจะบังคับให้ฉันได้ยินความจริงที่จะทำลายชีวิตฉันให้แหลกสลาย

ฉันนอนอยู่บนโซฟา ความเจ็บปวดตุบๆ ที่ขมับสอดรับกับอาการปวดระบมที่หัวเข่าซึ่งมีรอยช้ำ

เรื่องที่ทุกคนรับรู้คืออุบัติเหตุทางรถยนต์ แค่เฉี่ยวชนกันเล็กน้อย

เป็นคำโกหกทั้งเพ

ความจริงคือเอธัส คู่หมั้นของฉัน คือผู้บริหารคนสำคัญของตระกูลมหานที ผู้มีอารมณ์ร้อนแรงยิ่งกว่าความทะเยอทะยานของตัวเอง

ในช่วงก้ำกึ่งระหว่างหลับกับตื่น เสียงของเขาลอยมาจากโถงทางเดิน

มันเป็นเสียงทุ้มต่ำและมั่นใจ... เสียงที่ฉันเคยคิดว่าทำให้รู้สึกอบอุ่นใจ

แต่ตอนนี้ มันกลับกลายเป็นใบมีดโกนที่กรีดผ่านม่านหมอกในหัวของฉัน

เขากำลังคุยโทรศัพท์กับนพ กุนซือของเขา

"มันคือแบบแปลนมูลค่าพันล้านนะนพ พันล้าน 'นครเสียงสะท้อน' จะทำให้ฉันแจ้งเกิดได้ เจ้าพ่อจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตั้งฉันเป็นมือขวา"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

แบบแปลนของฉัน... สามปีของชีวิตฉัน สติปัญญาของฉัน ความหลงใหลที่เป็นความลับของฉัน ถูกกลั่นกรองออกมาเป็นดีไซน์คาสิโนรีสอร์ตสุดล้ำ

"นครเสียงสะthon"

เขาเอ่ยชื่อนั้นราวกับว่าเขาเป็นคนให้กำเนิดมันขึ้นมาเอง

"แล้วโอลีเวียล่ะ?" เสียงของนพแหลมเล็กเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์ แต่ความไม่เห็นด้วยของเขากลับดังชัดเจนทะลุเสียงสัญญาณรบกวน

"โอลีเวียคือหน้าตาของโปรเจกต์" เอธัสอวดอ้าง "ความเป็นเซเลบของเธอจะดึงดูดความสนใจจากสื่อกระแสหลักที่เราต้องการได้ เธอตกลงแล้ว เราจะนำเสนอโปรเจกต์นี้ด้วยกัน ในฐานะคู่รัก quyền lực"

มีบางอย่างจุกขึ้นมาที่คอหอย ความรู้สึกคลื่นไส้ที่เลวร้ายยิ่งกว่าฤทธิ์ยาใดๆ

"แล้วศรินล่ะ?" นพถาม

เอธัสหัวเราะ เป็นเสียงสั้นๆ ที่แฝงความดูแคลน "ฉันจะขอเธอแต่งงานหลังจากเจ้าพ่อไฟเขียวโปรเจกต์ เราจะจัดงานแต่งใหญ่โต พอเธอเป็นเมียฉันแล้ว กฎเหล็กของตระกูลก็จะทำให้เธอเงียบเอง เธอจะเรียกร้องอะไรไม่ได้สักอย่าง มันสมบูรณ์แบบ"

กฎเหล็กของตระกูล... เขา打算ใช้กฎศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของวงการมาปิดปากฉัน ผูกมัดฉันไว้กับการขโมยของเขา

"นี่มันไร้เกียรติมากนะเอธัส" นพพูด เสียงของเขาหนักแน่นขึ้น "ลืมเรื่องการปล้นครั้งนั้นไปแล้วเหรอ? ตอนที่ความผิดพลาดของคุณเกือบทำให้คุณตาย แล้วเธอก็บอกหัวหน้าแก๊งของคุณว่าแผนมันมีช่องโหว่ เธอถึงขนาดยอมเสียชื่อตัวเองเพื่อรักษาหน้าให้คุณ"

ฉันหลับตาแน่น ความทรงจำนั้นเป็นเหมือนแผลสด ฉันฝังกลบมันไปแล้ว ยอมรับผิด ปล่อยให้พวกเขาคิดว่าสมองเชิงกลยุทธ์ของฉันมีข้อบกพร่องร้ายแรง ทั้งหมดก็เพื่อปกป้องเส้นทางสู่อำนาจของเอธัส

"แล้วเรื่องเด็กล่ะ?" เสียงของนพเบาลง และหัวใจของฉันก็หยุดเต้น "เป็นโอลีเวียใช่ไหมที่เป่าหูคุณเรื่องนั้น? ว่าการมีลูกจะทำให้คุณดูอ่อนแอ ว่ามันจะขวางทางความทะเยอทะยานของคุณ"

ลมหายใจของฉันขาดห้วงไปอย่างเงียบงัน

การทะเลาะกันที่ถูกสร้างขึ้น ความเครียดที่เขาจงใจก่อขึ้น การมีปากเสียงในที่สาธารณะที่เขาผลักฉันจนล้ม... การแท้งลูกที่ฉันโทษว่าเป็นความอ่อนแอของตัวเอง

มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มันคือกลยุทธ์

"โอลีเวียคืออนาคตของฉัน" เอธัสประกาศ เสียงของเขาเย็นชาและเด็ดขาด "ส่วนศริน... ก็แค่ของตาย เธอภักดี นั่นแหละคือคุณค่าของเธอ"

ของตาย

ภักดี

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย แต่มันแหลกเป็นล้านชิ้นส่วนที่เย็นเยือก ความรักที่ฉันเคยมีให้เขา อนาคตที่ฉันวาดฝันไว้ในใจ ทั้งหมดมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

และในกองเถ้านั้น บางสิ่งที่ใหม่และแข็งแกร่งก็เริ่มก่อตัวขึ้น

ฉันนอนนิ่งสนิท หายใจสม่ำเสมอ แสร้งทำเป็นหลับสนิทเหมือนคนที่ถูกมอมยาและใจสลาย

ฉันรอจนกระทั่งได้ยินเสียงประตูหน้าปิดลง

จากนั้น ฉันก็เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์

นิ้วของฉันสั่น แต่ความคิดของฉันคมกริบดุจเศษน้ำแข็ง

ฉันเปิดแอปส่งข้อความที่เข้ารหัส แล้วค้นหาชื่อที่ฉันไม่ได้ติดต่อมานานหลายปี

ชื่อที่เอธัสหวาดกลัว

คิณ ภัทรธนิน เจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่สุดของกรุงเทพฯ

หลายปีก่อน ในงานกาลาการกุศล เขาเคยเรียกบทวิเคราะห์การเงินของคู่แข่งที่ฉันเสนอให้โดยไม่มีใครร้องขอว่าเป็น "เรื่องสั้น" ที่เฉียบแหลมที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา

ข้อความของฉันมีเพียงห้าคำ

"ฉันมีข้อเสนอทางธุรกิจค่ะ"