จ้างรักลวงใจ

เช้าอีกวัน ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

ลีโอเดินออกมาอย่างสง่าพร้อมกับการ์ดที่ตามมาดูแลเขาอีกนับสิบคน จนเป็นที่สนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมา

"โทนี่ ไม่ต้องให้คนตามฉันแบบนี้อีกแล้ว แล้วก็ไม่ต้องใส่สูทกันแบบนี้ ให้แต่งตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่ซะ" ลีโอเอ่ยบอกโทนี่ที่เป็นทั้งเพื่อนและพี่ในเวลาเดียวกัน

"ครับ นายน้อย" โทนี่เอ่ยบอกก็สั่งลูกน้องทันที ก่อนจะเดินทางไปยังที่พักที่เตรียมไว้ให้นายน้อย จนกระทั่งเดินทางมาถึงที่คอนโดหรูก็มีอาเทอร์เพื่อนของลีโอมารอต้อนรับถึงห้อง

"เป็นไงไอ้เพื่อนยาก ทำไมแกถึงมาไทยกะทันหันแบบนี้วะ" อาเทอร์เอ่ยถามเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆถึงแม้จะอยู่คนละประเทศแต่เขาก็สนิทกันมาก

"ก็เรื่องแก้งค์นั่นแหละว่ะ ฉันถึงต้องมากบดานอยู่ที่นี่ อ่อ แล้วแกห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าฉันเป็นใคร ให้บอกแค่ว่าฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับแกก็พอ" ลีโอเอ่ยออกไปเพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปมหาวิทยาลัย เขาไม่อยากเป็นที่สนใจของใคร

"เออๆ แล้วหน้าตาแบบแกเนี่ย แกคิดว่าจะรอดสาวๆรึไงวะ ยังไงแกก็เป็นที่สนใจอยู่ดีแหละวะ" อาเทอร์เอ่ยบอกไปแบบนั้น เพราะหน้าตาเพื่อนเขาดีขนาดนี้คงเป็นที่สนใจแน่ๆ

"ใครบอกว่าฉันจะไปเรียนลุคนี้ล่ะ" ลีโอพูดออกมาก็ยิ้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

"ครับไอ้เพื่อน แกจะทำอะไรก็ช่วยไว้หน้าฉันด้วยละกัน" อาเทอร์เอ่ยบอก เพราะยังไงเขาก็เป็นถึงลูกเจ้าของมหาลัย จึงไม่อยากมีเรื่องเสียหาย

"เออน่า แกกลับไปได้แล้วไปพรุ่งนี้ค่อยมารับฉัน" ลีโอเอ่ยบอกเพื่อน

"อะไรวะ คืนนี้ว่าจะชวนไปหาสาวๆสักหน่อยมาไล่กันแบบนี้เลยเหรอวะ" อาเทอร์เอ่ยบ่นออกไปแล้วทำหน้าเซ็งๆ

"วันอื่นเถอะว่ะ วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว ไปเอาสาวก็คงไม่มันส์" ลีโอเอ่ยบอกแบบขำๆ

"เออๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกัน" อาเทอร์เอ่ยออกไปก็ออกจากห้องไป เพราะเขามีที่ที่ต้องไปต่ออีก

"นายน้อย คุณอาเทอร์มาแล้วครับ" โทนี่เอ่ยบอกเจ้านายหนุ่มไป

"เห้ย ไอ้ลีโอแกแต่งตัวอะไรวะเนี่ย" อาเทอร์ถามออกไปเมื่อเห็นเพื่อนรักใส่แว่นตาหนาๆแล้วไหนจะเสื้อนักศึกษาตัวใหญ่ๆนั่นอีก

"ก็ปกปิดความหล่อของฉันไงวะ รับรองไม่มีสาวคนไหนกล้ามาจีบฉันแน่นอน เฉิ่มๆแบบนี้" ลีโอเอ่ยออกไปแล้วยิ้มอย่างตลกกับลุคใหม่ของตัวเอง

"ใครกล้าจีบแกก็บ้าแล้ว แล้วไอ้ดำๆนี่อะไร" อาเทอร์เอ่ยถามก็เข้าไปดูใกล้ๆที่่หน้าของเพื่อน

"ไฝไง เหมือนจริงไหมวะฉันสั่งทำโดยเฉพาะเลยนะโว้ย" ลีโอเอ่ยออกมาแล้วลูบไฝที่ข้างจมูก

"แกไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้เปล่าวะ " อาเทอร์ถามออกไปเพราะเมื่อเทียบกับหน้าจริงๆของเพื่อนเขาแล้ว มันต่างกันราวกับสวรรค์กับนรกเลย

"เออน่า ฉันอยากเล่นอะไรสนุกๆ ไปกันได้แล้ว ฉันอยากจะไปเจอสาวๆไทยจะแย่แล้ว" ลีโอเอ่ยบอกก็ชวนเพื่อนออกไป

ด้านแพรนลินก็มาเรียนในตอนบ่ายตามปกติโดยนั่งอยู่กับเพื่อนสาวอย่างปาริตาหรือริต้า และเปรมสุดาหรือแพทที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

"นี่แกพี่อาเทอร์พาใครมาด้วยก็ไม่รู้อะ แต่งตัวเฉิ่มเป็นบ้าเลย" แพทเอ่ยออกไปตามประสาคนชั่งเม้าส์ เมื่อเห็นอาเทอร์เดินเข้ามากับชายฝรั่งคนหนึ่ง

"ถ้าคบกับพี่อาเทอร์ได้ฉันว่าเขาก็คงมีดีอะไรสักอย่างแหละ" แพรนลินเอ่ยออกไปก่อนจะกินข้าวต่อแบบไม่ได้สนใจ

"แต่ฉันว่าเขาก็ดูดีอยู่นะ ดูสิหุ่นก็ดีเสียดายหน้าเนิร์ดไปหน่อย" ริต้าเอ่ยออกไป ก็มองไปที่รุ่นพี่ปีสี่อย่างอาเทอร์ที่ใครๆต่างก็รู้จัก เพราะเป็นลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

"น้องแพรครับ เย็นนี้ไปทานข้าวกับพี่ไหมครับ" มาวินรุ่นพี่ปีสี่เดินเข้ามาชวนแพรนลินไปทานข้าวกับเขาเย็นนี้

"ขอโทษนะครับพี่วิน พอดีเย็นนี้แพรมีนัดกับผมแล้ว" สารัสเดินเข้ามา ก็เอ่ยบอกรุ่นพี่อย่างมาวิน พร้อมสายตาที่มองอย่างไม่ยอมเพราะเขามาก่อน

"เอาไว้วันอื่นนะคะ วันนี้แพรนัดกับทันแล้วน่ะค่ะ" แพรนลินเอ่ยบอกออกไปก็ยิ้มแห้งๆ ผู้ชายที่เข้ามาจีบเธอก็ล้วนแต่หวังจะได้เธอทั้งนั้น แถมหลายๆคนยังตั้งฉายาให้เธอว่า “น้องแพรร้อยศพ” ทั้งๆที่ไม่มีใครเคยได้เธอเลยด้วยซ้ำแต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะยังไงเธอก็ไม่ใส่ใจคนอื่นอยู่แล้ว

"งั้นวันอื่นก็ได้ครับ เดี๋ยวพี่โทรหานะครับ" มาวินเอ่ยออกไปก็เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะข้างๆอาเทอร์และลีโอ

"คงกินแห้วมาล่ะสิ" อาเทอร์เอ่ยพูดออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเพื่อนเข้าไปหาแพรนลินมาแล้ว เจอรุ่นน้องอย่างสารัสเข้ามาขวาง

"ยัยนั่นเด็ดมากรึไงพวกแกถึงอยากได้นัก" ลีโอเอ่ยถามออกมาเบาๆ เพราะเขาเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้แล้วผู้หญิงคนนี้ก็ร้ายใช่เล่น

"เด็ดสิวะ ใครๆก็อยากควงน้องแพรกันทั้งนั้น แกรู้ไหมน้องเขาได้ฉายาน้องแพรร้อยศพเลยนะโว้ย กูเลยไม่กล้าจีบว่ะกลัว" พีระเอ่ยพูดออกมาแล้วทำท่าสยองๆ

"ใครบอกนั่นมันข่าวลือโว้ย ฉันตามจีบมาเป็นเดือนยังไม่ได้จับมือด้วยซ้ำ ฉันว่าที่ว่าร้อยศพนี่คงเป็นไอ้พวกที่จีบไม่ติด แล้วว่าน้องแพรมากกว่า" มาวินเอ่ยออกไปแบบไม่เชื่อ เขาจีบมาตั้งนานยังไม่ได้เธอเลย

"แกจีบน้องเขาอยู่ก็เข้าข้างเขาสิวะ " อาเทอร์เอ่ยบอก ส่วนลีโอที่ฟังเพื่อนๆในกลุ่มพูดเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นแต่เขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะแค่คบผู้ชายหลายๆคนพร้อมกัน เขาก็ไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้แล้ว ถึงจะสวยแค่ไหนก็เถอะ

"ลีโอ นายไม่ลองจีบดูเหรอวะ สวยนะโว้ย" พีระเอ่ยบอกเพื่อนใหม่ที่พึ่งได้รู้จักกัน

"ฉันหล่อกว่าไอ้ลีโอตั้งเยอะน้องแพรยังเมิน แกคิดว่าไอ้ลีโอมันจะจีบติดหรือไง"มาวินพูดออกไปแบบขำๆ

"ไม่เอาหรอก พวกนายชอบก็จีบไปเถอะ ฉันไม่ชอบผู้หญิงแรดๆเท่าไหร่" ลีโอพูดออกไปแบบจริงจัง

"อย่ามาชอบทีหลังก็แล้วกัน" อาเทอร์เอ่ยออกไป จากนั้นทุกคนก็คุยกันเรื่องอื่นต่อ แต่ลีโอกลับแอบมองแพรนลินอยู่บ่อยครั้ง เพราะเธอก็เหมือนจะมองมาที่เขาอยู่เช่นกัน

หลังจากที่เรียนเสร็จแพรนลินก็ไปทานข้าวกับสารัส โดยไม่ลืมที่จะพาเพื่อนๆของเธอไปด้วยเพราะเธอไม่อยากมากับสารัสสองคน ตลอดเวลาที่ทานข้าวแพรนลินก็พูดจาต่างๆนาๆเพื่อให้สารัสล้มเลิกความตั้งใจที่จะจีบเธอ จนกระทั่งทานเสร็จพวกเธอจึงพากันไปช็อบปิ้งต่อโดยมีสารัสเป็นป๋าจ่ายเงินให้

"ขอคุณนะทัน วันนี้แพรสนุกมากเลยไว้เจอกันใหม่นะ" แพรนลินพูดออกไป

"ขอบคุณสำหรับกระเป๋านะ" แพทและริต้าพูดออกมาพร้อมกัน เพราะไม่ใช่แค่เพื่อนสาวเท่านั้นที่สารัสซื้อของให้แต่พวกเธอก็ได้ตามไปด้วย

"ครับ คราวหน้าเจอกันใหม่ครับ" สารัสพูดออกไปก็ขอตัวทันที ก็วันนี้สามสาวเล่นเอาเขาแทบจะหมดเงินไปเกือบสามแสนเลยทีเดียว เขาจึงต้องรีบหนีไปก่อน