คุณนางร้ายอย่ารักฉันมากกว่านี้เลย

ภายในอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่ง มีหญิงสาวนักศึกษาที่กำลังใช้ชีวิตไปอย่างเรื่อยเปื่อยและมีความสุขในโลกของนิยาย

เธอนอนอ่านนิยายเรื่องดัง ที่มีชื่อเรื่องว่า'หนามบุปผาสีดำ' จะบอกว่านิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักโรแมนติกก็ได้ หากแต่จุดที่ทำให้นักอ่านอย่างเธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกสนุก

คือนิยายเรื่องนี้บรรดาผู้หญิงในเรื่องรวมถึงคุณนางเอก ไม่ใช่ผู้หญิงใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนกับชื่อเรื่องที่ว่าดอกไม้มีหนามก็คงไม่ผิด ไม่ว่าจะนางเอก หรือนางร้ายต่างไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมอ่อนข้อให้ใครดั่งนิยายเรื่องอื่นที่นางเอกจะต้องน่ารัก อ่อนโยน ส่วนนางร้ายก็ต้องโง่ไม่มีสมองเอาแต่กรี๊ดๆ วิ่งไล่ตามพระเอกทั้งเรื่อง ซึ่งในนิยายเรื่องนี้แตกต่างจากนิยายเรื่องอื่นอย่างสิ้นเชิง

"เพล้ง!!"

เสียงแจกันตกลงมายังพื้นห้องเพราะแรงสั่นสะเทือนจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับข้าวของภายในห้องที่เริ่มหล่นลงมาในเวลาไล่เลี่ยกัน

ร่างเล็กที่ได้สติออกมารีบลุกขึ้นยืนเธอพยายามที่จะเดินออกไปจากห้องเพื่อไปอยู่ในที่ปลอดภัยหรือไม่ก็ออกไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อหลบอยู่ใต้โต๊ะกินข้าว หากแต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะเดินออกไปจากห้อง ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่กลับล้มลงมาทับร่างของเธอ ร่างทั้งร่างรู้สึกหนักอึ้งทั้งร่างกายรู้สึกเจ็บปวดไปหมด 

ความรู้สึกสุดท้ายคือเธอยังรู้สึกเสียดายอยู่เลย เพราะเธอยังอ่านนิยายเรื่อง'หนามบุปผาสีดำ'ไม่จบ

'อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ'

ความมืดมิดเข้าปกคลุม ความตายกำลังเรียกร้องหาเธออย่างไม่ต้องสงสัย น้ำฟ้ารู้สึกว่าตอนนี้เธอคงจะขึ้นสวรรค์หรือลงนรกได้แล้ว 

"มึงตื่น!!"

เสียงของใครบางคนดังเข้ามาในโซนประสาท เปลือกตาค่อยๆเปิดออกเมื่อมองดูสถานที่ที่เธอกำลังอยู่ในขณะนี้กลับทำให้น้ำฟ้ารู้สึกมึนงงจนทำตัวไม่ถูก

ภาพของผู้หญิงที่มีผมสีทองราวกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ใบหน้าที่สวยงามและอ่อนโยน หากแต่หัวคิ้วกลับกำลังขมวดเข้าหากันราวกับกำลังไม่พอใจกับการกระทำของเธอ

"..."

น้ำฟ้าที่เหมือนจะเจอเหตุการณ์สุดแปลกประหลาดเธอมองดูรอบๆกลับพบว่าในยามนี้เธอกำลังฟุ่บตัวหลับอยู่ในห้องเรียนในมหาลัยที่ไหนสักที เพียงแต่เธอกลับไม่คุ้นเคยกับสถานที่สักเท่าไหร่ แต่ที่ทำให้เธอรู้ว่าที่นี่คือมหาลัยก็เพราะเครื่องแบบที่ทุกคนใส่กัน มันมีทั้งตรามหาลัยที่ออกจะแปลกตาสำหรับเธอ

'เดี๋ยวนะ! ไม่ใช่ว่าฉันตายไปแล้วงั้นหรอ'

น้ำฟ้ารู้สึกสับสนและมึนงงไปหมด เธอมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไง แล้วทำไมเธอถึงไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย ทั้งๆที่โดนตู้เสื้อผ้าล้มทับซะขนาดนั้น 

ภาพบางอย่างกำลังหลั่งไหลเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วส่งผลทำให้น้ำฟ้าต้องกุมขมับเพราะสมองที่ทนรับไม่ไหว และนั้นก็ทำให้เธอแทบจะกลายเป็นคนโง่ เมื่อเรื่องราวภายในความทรงจำกำลังบ่งบอกว่าเธอคือตัวละครในนิยายที่เธออ่านก่อนตาย แถมยังเป็นนางเอกของเรื่อง

"เป็นไรแก ไปหาหมอมั้ย?"

เพราะเพื่อนสนิททำท่าทางเหมือนปวดหัวมาก ทั้งสีหน้ายังดูงุนงงส่งผลทำให้แพรวาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วง ถึงเมื่อกี้จะแอบโมโหที่เปิดเทอมวันแรกยัยเพื่อนตัวดีก็แอบหลับคาคาบเรียนซะแล้ว โชคยังดีที่พวกเรานั่งอยู่แถวหลังสุดไม่อย่างนั้นคงได้โดนอาจารย์เขม่นแน่ๆ

"ปะ..เปล่า ฉันสบายดี"

น้ำฟ้าฝืนยิ้มออกมา แม้ความจริงภายในใจจะยังคงสับสนไม่หาย นี่ตกลงเธอหลุดเข้ามาในโลกนิยายที่เธออ่านก่อนตายจริงๆงั้นหรอ แล้วสาเหตุมันคืออะไร หรือจะเป็นเพราะว่าเธอรู้สึกเสียดายที่ยังไม่อ่านตอนจบให้ดี ถึงได้เป็นแบบนี้ 

'โอ๊ยยย!!! แล้วฉันจะทำอย่างไงต่อไปเนี่ย'

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเจอเรื่องยุ่งยากเข้าให้แล้ว ถ้าเป็นนิยายเรื่องอื่นเธอจะไม่รู้สึกอะไร แต่กลับเรื่องนี้มันไม่ใช่นิยายโรแมนติกแบบทั่วไป ภายในเรื่องบรรดาผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวแม้เธอจะอ่านนิยายมาแล้ว แต่ถ้าเกิดเธอมาเจอจริงๆเธอจะรอดไปได้ง่ายๆงั้นหรอ 

ที่นางเอกในเรื่องสามารถมีชีวิตรอดจนถึงตอนจบก็เพราะว่าหล่อนเป็นคนฉลาดและระวังตัวเองมากๆ ทั้งยังร้ายกาจไม่แพ้นางร้ายในนิยาย ถึงจะมีจุดที่แตกต่างคือนางเอกจะเห็นใจคนอื่นมากกว่าแถมยังเอาใจใส่คนรอบข้างมากกว่านางร้ายที่มักจะไม่สนใจใครนอกจากตัวเองก็ตามที 

"ถ้าสบายดีแล้ว ก็ลุกได้แล้ว "

แพรวาเห็นว่าเพื่อนไม่ได้เป็นอะไรแล้ว เธอก็บอกเพื่อนตัวดีที่หลับมาจนเลิกเรียน

"อื้อ"

น้ำฟ้าลุกออกจากเก้าอี้ เธอเดินตามหลังแพรวาหนึ่งในตัวละครสำคัญ และที่ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกกังวลคือแพรวาจะเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่จะชอบพระเอกของเรื่อง

ให้ตายสิ ทำไมถึงมีคนตกหลุมรักพระเอกเยอะขนาดนี้นะ อดไม่ได้ที่จะคิดแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้พระเอกของเรื่องนี้ ความจริงน้ำฟ้าไม่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้เพราะเป็นนิยายโรแมนติกหรือสนใจที่พระเอกในเรื่องหล่อหรือเท่หรอกนะ เธอแค่ชอบที่นางเอกของเรื่องฉลาด เพราะนิยายหลายๆเรื่องส่วนใหญ่ที่เธอเคยอ่านมักจะเป็นแนวนางเอกซื่อมากๆไม่ก็ใจอ่อนง่ายจนทำให้ตัวเองเป็นอันตรายจนคนอ่านอย่างเธอรู้สึกรำคาญ แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่แถมนางเอกยังร้ายกาจพอๆกับนางร้ายซะด้วย 

'แล้วฉันจะมีชีวิตรอดจนถึงตอนจบได้มั้ยเนี่ย'

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าตอนนี้เนื้อเรื่องมันพึ่งจะเริ่มต้น และเธอก็ยังไม่ได้เจอพระเอกของเรื่องเลยสักครั้ง นั้นหมายความว่าเธออาจจะสามารถหลบเลี่ยงคุณพระเอกแล้วกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาๆได้ใช่มั้ย

เพราะถึงแม้ตัวละครฝ่ายหญิงสวยใหญ่จะชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมหรือร้ายกาจกันซะส่วนมาก แต่ถ้าเธอไม่ไปยุ่งกับคุณพระเอก เหล่าตัวละครที่ร้ายกาจพวกนั้นก็คงไม่มายุ่งกับเธอหรอกใช่มั้ย และที่สำคัญก็คือเธอไม่ได้ชอบผู้ชายเธอชอบผู้หญิง !!!

พอมาคิดถึงจุดนี้น้ำฟ้าก็อยากจะร้องไห้อีกครั้งทั้งๆที่เธอยังไม่มีแฟนเลยสักคน กลับต้องมาตายเพราะตู้เสื้อผ้า งั้นชีวิตในโลกนี้เธอจะต้องหาแฟนสาวในอุดมคติให้ได้เลย