คุณนางร้ายอย่ารักฉันมากกว่านี้เลย

หลังจากที่เดินออกมาหน้ามหาลัยที่ดูไม่คุ้นตาสำหรับเธอแต่คุ้นตาสำหรับร่างนี้ น้ำฟ้ากับแพรวาก็แยกกัน โดยเธอต้องขึ้นรถประจำทางเพราะฐานะของนางเอกส่วนใหญ่ก็ไม่ดีแบบนี้แหละ แต่ก็ยังโชคดีสำหรับเธอที่คุณนางเอกคนนี้เป็นคนขยันแถมยังฉลาดทำให้น้ำฟ้าไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเงินใช้ไปอีกประมาณสองเดือน

หลังจากที่น้ำฟ้าขึ้นรถประจำทาง เธอก็หยิบสมุดโน๊ตเล่มเล็กออกมาพยายามเขียนทุกอย่างเท่าที่เธอจะจำได้ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ได้ช่วยเธอมาก แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้เธอรอดพ้นจากสถานการณ์ที่เลวร้ายบ้างล่ะน่า

เมื่อเธอลงรถประจำทางน้ำฟ้าก็เดินต่อมาอีกนิดหน่อยเพียงไม่นานก็ถึงคอนโดที่มีสภาพพอใช้ได้ ไม่ได้ใหญ่โตหรือหรูหรา แต่ก็ไม่ได้แย่อยู่ในสภาพทั่วๆไป เรียวขาทั้งสองข้างก้าวตรงขึ้นลิฟท์ไปยังห้องพักตามภาพความทรงจำที่ไหลเข้ามา เมื่อมาถึงเธอก็หยิบคีย์การ์ดแตะที่ประตูเบาๆเพียงไม่นานห้องพักที่ไม่ได้ใหญ่หรือเล็กมากเหมาะสำหรับอยู่คนเดียวก็ปรากฏ มันไม่ได้แตกต่างจากชีวิตก่อนของเธอมากมายสักเท่าไหร่

หากจะแตกต่างก็คงเป็นที่ร่างนี้เป็นเด็กกำพร้าและเธอไม่มีพ่อแม่ที่ดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนตะก่อน 

"ฉันต้องรอด!"

ในเมื่อมีโอกาสในชีวิตที่สองแถมเธอยังมีความทรงจำในชาติก่อน ถึงเธอจะไม่ฉลาดเก่งกาจเหมือนคนอื่น แต่เธอก็คิดว่าเธอสามารถใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาได้โดยไม่ต้องกังวล

น้ำฟ้าจัดการวางกระเป๋าใบเล็กลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินตรงไปหยิบชุดมาเปลี่ยนแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ แค่เวลาเพียงไม่นานเธอก็เหนื่อยจะแย่แล้ว เธอจะรีบอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย พรุ่งนี้จะได้มีแรงสู้ต่อไป

"ซ่าาา"

เสียงน้ำที่ไหล่กระทบเข้าหาร่างกายอย่างช้าๆ มีกระจกสะท้อนเงา จนทำให้น้ำฟ้าหน้าแดงขึ้นมา ชาติก่อนถึงเธอจะไม่ได้สวยมากแต่ก็ไม่ได้จัดว่าหน้าตาน่าเกลียดหากแต่ในเวลานี้เงาที่สะท้อนอยู่ในกระจกรูปร่างที่ได้สัดส่วนราวกับรูปปั้นแกะสลัก

หน้าอกที่ดูจะสมเหตุสมผลไม่ได้เล็กมากหรือใหญ่เกินพอดี ใบหน้าที่สวยงามราวกับนางฟ้า ทั้งนัยน์ตาสีเทาหายากดูน่าค้นหา เรียวปากอวบอิ่มสีพีชจนดูน่าจูบ เส้นผมที่ยาวสลวยสีฟ้าครามดังท้องฟ้าในยามเช้าตรู่ ผิวที่ขาวเรียบเนียนใสกระจ่างจนดูน่าสัมผัส รูปร่างบอบบางดูน่าปกป้องจนทำให้ใครหลายคนอยากดูแล

"พอๆ!! เลิกมองได้แล้ว"

น้ำฟ้าสะบัดหัวไปมาแรงๆ เธอจะมามองร่างกายของคุณนางเอกแบบนี้ไม่ได้นะ!! ถึงตอนนี้มันจะเป็นร่างกายของเธอแล้วก็เถอะ แต่เธอก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรไม่ดีลงไป 

เมื่อจัดการอาบน้ำจนเสร็จเรียบร้อยน้ำฟ้าก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วจึงตรงไปที่เตียงนอน ไม่รอช้ากระโดดลงไปนอนด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย เพียงไม่นานเธอก็หลับใหลไปในที่สุด วันนี้แค่เพียงวันเดียวมันช่างหนักหนาสำหรับเธอซะเหลือเกิน เธอตายไปแล้ว แถมยังมาเกิดใหม่ในร่างของคุณนางเอก หวังว่าในอนาคตคุณนางร้ายจะไม่สนใจเธอและมาทำร้ายเธอนะ

.

.

----- 22.00 น. ----

"Rrrrr"

เสียงโทรศัพท์ที่ทั้งสั่นและร้องเสียงดังจนน้ำฟ้าทนไม่ไหวต้องลุกขึ้นมารับสายด้วยใบหน้าง่วงนอน เปลือกตาแทบจะปิดลงอีกหลายๆครั้ง ถ้าไม่ใช่ว่าเสียงโทรศัพท์ที่ดังจนเธอทนไม่ได้

("นิชา! แกคงไม่ได้ลืมใช่มั้ยว่าวันนี้ พี่ๆเขานัดพวกเราให้มาฉลองกัน")

"ไม่ลืม! กำลังจะออกไปแล้ว"

("รีบๆมาเลยแก") ว่าจบก็ตัดสายไปทันที

"ต้องรีบแล้ว!!"

ร่างบางรีบเด้งตัวลุกออกจากเตียงนอนก่อนจะหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวมาใส่อย่างเร่งรีบ น้ำฟ้ารีบแต่งหน้าพอเป็นพิธีก่อนจะหยิบกระเป๋าและรองเท้ารีบเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่เธอเดินลงมาจากตึก น้ำฟ้าก็โบกรถเรียกแท็กซี่โชคดีที่มีคนนั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโดพอดี น้ำฟ้าจึงไปถึงผับในเวลาอันสั้น แม้จะสายไป10กว่านาที แต่ก็ถือว่ามันทันล่ะน่า !

เมื่อมาถึงผับหรูใจกลางเมืองซึ่งเป็นสถานที่สำหรับเด็กมหาลัยที่ชอบมาเที่ยวกันเป็นประจำ เพียงเดินเข้ามาภายในผับ เสียงเพลงก็ดังสนั่น ไหนจะผู้คนที่เต้นเบียดเสียดกันไปมาจนน้ำฟ้าอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดแทน ในตอนที่เธอยังมีชีวิตในโลกก่อน เธอเป็นผู้หญิงที่มักจะอยู่ติดห้องไม่ค่อยชอบออกไปในสถานที่ที่คนเยอะๆแบบนี้นักหรอก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยไป 

"มาช้านะแก!!"

แพรวาที่เห็นเพื่อนเดินมาแต่ไกลเธอเดินเข้ามาหานิชาก่อนจะดึงแขนนิชาให้ลงไปนั่งบนโต๊ะที่ถูกจองไว้

ผู้คนในเวลานี้ต่างดื่มเหล้าคุยกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งน้ำฟ้าก็ตามน้ำโดยไม่อิดออดอะไร เพราะเธอไม่อยากทำตัวแปลกแยก และก็ไม่อยากทำให้คนอื่นมาจ้องจับผิดเธอด้วย

เพราะเธอไม่ใช่คนสวยเพียงคนเดียวในโต๊ะ และเป็นเพราะเธอไม่ชอบพูดคุยมากมาย จึงทำให้ไม่ค่อยมีใครเข้ามาหาเธอ ซึ่งนั้นก็ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกขอบคุณมากๆ

อีกหนึ่งเหตุผลที่คนพวกนี้จัดงานสังสรรค์แบบนี้ขึ้น ก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องธุรกิจของครอบครัวกันล่ะมั้ง ก็ดูแต่ล่ะคนที่มีแต่ลูกทายาทตระกูลกันเกือบหมดและที่น้ำฟ้าได้มางานนี้ด้วยก็เพราะว่าแพรวาเป็นเพื่อนเธอ มาถึงตอนนี้ถึงได้ไม่มีคนสนใจเธอสักเท่าไหร่ ถึงเธอจะสวยแต่ทุกคนก็รู้ว่าเธอไม่มีอะไรเลย

งานสังสรรค์ของพวกคุณหนูทายาทธุรกิจยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ สายตาของน้ำฟ้าที่กวาดมองไปรอบๆดูเหม่อลอยไร้จุดหมาย แต่แล้วเธอก็พึ่งนึกออก เพราะรีบมาจนลืมไปว่าในนิยายได้เขียนไว้ว่าในคืนนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทุกอย่าง

อีกไม่นานพระเอกของเรื่องจะมางานนี้ แล้วเขาก็จะได้เจอเธอ ด้วยความที่เธอเอาแต่ไม่สนใจใคร และดูจะโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว คุณพระเอกที่แสนดีก็เข้ามาชวนคุยด้วย เมื่อคิดถึงตรงนี้ น้ำฟ้าก็หน้าซีดด้วยความตกใจ

เธอไม่มีทางยุ่งเกี่ยวกับเขาแน่ๆ และเธอก็ไม่ชอบผู้ชายทำไมจะต้องไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายที่มักจะมีผู้หญิงตามติดเขาเป็นขบวนแบบนั้นด้วย คิดได้ดังนั้นน้ำฟ้าก็เดินไปหาแพรวาที่กำลังคุยกับคนรู้จักอยู่ ก่อนจะเอ่ยกระซิบว่าเธอไม่ค่อยสบายขอกลับก่อน

' ใครอยากได้เขาก็เชิญ ฉันขอบายล่ะ!!!'