คุณนางร้ายอย่ารักฉันมากกว่านี้เลย

ไม่รู้โชคร้ายหรือโชคดีที่เธอทะลุมิติมาในนิยายที่มีแต่ผู้หญิงร้ายกาจ คนหนึ่งคือนางร้ายที่สามารถทำให้ใครก็ตามหายไปอย่างลึกลับ ส่วนอีกคนเป็นเพื่อนสนิทในอนาคตก็ดันไปชอบพระเอก แถมยังจะมาตัดความสัมพันธ์กับเธอเพียงเพราะผู้ชายคนเดียว

นางเอกก็ต้องคู่กับพระเอก เสมือนเจ้าชายที่ต้องคู่กับเจ้าหญิง แต่เธอไม่ได้ชอบผู้ชายไง!! แล้วทำไมเธอจะต้องคู่กับพระเอกด้วยล่ะคะ งานนี้ก็ต้องหนีสิคะ

ใครจะเอาเขาไปก็เชิญเธอขอบาย อยู่ใกล้ๆ มีแต่ปัญหาแถมเธอยังไม่อยากตายก่อนวัยอันควรทั้งๆที่ได้โอกาสอีกครั้ง หากแต่จิตใจที่มีคุณธรรมหรือจะเรียกว่าเธอเป็นคนใจอ่อนก็ได้ ในคืนนั้นเธอกลับขโมยรูทของคุณพระเอกโดยไม่ได้ตั้งใจตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาคุณนางร้ายก็เริ่มตามติดเธอราวกับเป็นเงา

.

.

"เธอย้ายไปอยู่กับฉันที่คอนโด"เจนนี่เอ่ยออกมาในที่สุด

"ห๊ะ! ทำไม ทำไมฉันต้องย้ายไปอยู่กับเธอด้วย!!"

นิชาชะงักไปนาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความตกใจ นี้คุณนางร้ายคิดจะทำอะไร หล่อนคงไม่ได้คิดที่จะเอาเธอไว้ใกล้ตัวแล้วจึงคิดแผนการร้ายๆ หรอกนะ

' แค่นี้ฉันก็แทบจะอยากจะร้องไห้อยู่แล้ว อย่ามาเกลียดชังอะไรฉันเลย'

"...."เจนนี่ไม่พูดอะไรเธอหยิบมือถือออกมาเพียงกดไม่นานเงินจำนวนมากก็ไหลออกไป

เสียงโทรศัพท์ของนิชาดังขึ้นด้วยสัญชาตญาณนิชารีบหยิบขึ้นมาดูก่อนจะพบว่ามีเงินปริศนาโอนเข้ามาภายในบัญชีเธอ

"นี่เงินอะไร"คงไม่ต้องถามว่าเงินใคร ในเมื่อชื่อผู้โอนก็คนตรงหน้านี้ไง

"ย้ายมาอยู่กับฉันแล้วเงินทั้งหมดนี้จะเป็นของเธอ"

"ฉันไม่ได้เห็นแก่เงินนะ!!"

"..."เจนนี่ไม่พูดอะไรเธอกดเพิ่มเงินแล้วจึงกดโอนอีกครั้ง

" ติ๊ง~" เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์พร้อมเงินเข้าเป็นจำนวนมากจนร่างบางได้แต่นิ่งอึ้งมองดูตัวเลขหลายหลักจนตาลาย

"หรือถ้ายังไม่พอ..."เมื่อร่างบางตรงหน้าไม่มีสิ่งใดพูดออกมา เจนนี่ก็กดโอนอีกครั้งเพื่อเร่งเอาคำตอบจากนิชา

"พอๆ เธอบอกก่อนว่าทำไมฉันต้องย้ายไปอยู่กับเธอด้วย"

นิชารีบใช้มือทั้งสองข้างหยุดการกระทำของคุณนางร้ายตรงหน้า ตอนนี้ตาเธอลายไปหมดแล้ว แค่แป๊บเดียวหล่อนก็โอนให้เธอหลายล้านแล้วเนี้ยนะ ถึงไม่ได้อยากเป็นคนโลภ แต่พอเห็นเงินขนาดนี้ใครจะไม่หวั่นไหวบ้างล่ะ

"...ถ้าฉันไม่ตอบเธอ เธอจะไม่ตกลงจริงๆ ใช่มั้ย?"

เจนนี่ชายตามองคนตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสายตามุ่งมั่นเหมือนจะไม่ยอมจริงๆ ก็เอ่ยบอก

"ฉันแค่..แค่อยากดูแลเธอ เธอคล้ายแมวของฉันเมื่อก่อน"

"ห๊ะ!!..ฉันเป็นคนไม่ใช่แมว!!!"

.

.

"มันเป็นใคร!"

น้ำเสียงที่ติดจะดุดันมาพร้อมกับใบหน้าที่บึ้งตึง จนทำให้นิชารู้สึกกลัว เผลอลืมไปเลยว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแถมคนที่น่ากลัวกว่าคุณพระเอกก็ยังอยู่ข้างๆเธอ หล่อนยืนกอดอกอย่างรอคอยคำตอบใบหน้าที่ดูเหมือนจะโกรธจัดยิ่งทำให้จิตใจของนิชารู้สึกไม่ดี

"ปะ..เปล่า"

ปฏิเสธเสียงอ่อย แค่เธอคุยกับคุณพระเอกนิดเดียวต้องทำหน้าน่ากลัวแบบนี้ด้วยหรอ อีกอย่างเธอไม่ผิดนะ เขาเป็นคนอยากจะทำความรู้จักกับเธอเอง ถึงเธอจะเหม่อจนไปชนเขาก็เถอะ แต่เธอไม่ได้อยากคุยกับเขานานๆสักเท่าไหร่ จะพูดว่าเธอไม่อยากรู้จักกับเขาก็ได้

"อย่าไว้ใจคนอื่นนอกจากฉัน!"

"ทำไมล่ะ?"

นิชาเดินตามแรงของคนตัวสูงที่ดึงแขนเธอให้เดินตาม ทั้งสีหน้าอารมณ์โกรธที่ยังคงคุกรุ่นของคนตัวสูงก็ยังไม่จางลงเลย แต่เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัยหรือว่าหล่อนจะหึง เพราะหล่อนชอบพี่ดาวเหนือ!

"ผู้ชายคนนั้นไม่น่าไว้ใจ"

"ฉันว่าเขาก็เป็นคนดีนะ หรือเธอชอบเขาเลยไม่อยากให้ฉันเขาใกล้เขา"

สุดท้ายความสงสัยที่เต็มหัวไปหมด ส่งผลทำให้นิชาเผลอถามออกมาอย่างไม่ทันได้คิด เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ทำไมถึงได้ร้อนใจแปลกๆ รู้สึกราวกับว่าเธอกลัวว่าหล่อนจะชอบคุณพระเอกจริงๆอย่างไงอย่างนั้น แต่คงไม่ใช่หรอกเธอก็คงแค่สงสัยเพราะจะได้รับมือถูก

"พูดบ้าอะไร!! เธอนั่นแหละที่ตกหลุมรักมัน!!"

.

.

"น่ารักจัง"

น้ำฟ้าอดไม่ได้ที่จะอุ้มลูกหมาขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม เธอนั้นจะเรียกว่าเป็นคนรักสัตว์ก็ได้ พอเห็นสิ่งมีชีวิตน่ารักๆแบบนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอ็นดู

"แล้วเธอไม่รักฉันหรอ"

"คะ?"

เดี๋ยวนะ หล่อนพูดอะไร หล่อนกับหมาจะเทียบกันได้อย่างไง อย่าบอกนะว่าแค่ลูกหมาหล่อนก็คิดจะหึง ไม่หรอกมั้ง คงไม่ทำตัวเป็นเด็กแบบนั้น!

"เปล่า~"

.

.

"คือ...คืนนี้ฉันขอไปเที่ยวนะ"พูดเสียงอ้อนๆแต่ก็ยังสั่นเครือเพราะกลัวว่าหล่อนจะไม่อนุญาต

"อื้อ ได้สิ"หันมาแล้วระบายยิ้มให้

"จริงหรอ"

เธอแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ ก่อนที่ใบหน้าจะกลับกลายเป็นซีดเผือดเมื่อประโยคต่อมา

"แต่ฉันต้องไปด้วยนะ!"

.

.

"โอ๊ยยยย!!! ใครก็ได้ช่วยลดความหึงหวงของหล่อนลงได้มั้ย ได้โปรดอย่ารักฉันมากไปกว่านี้เลยคุณนางร้าย แค่นี้ฉันก็รับรักเธอไม่ไหวแล้ว"