การทรยศโดยบังเอิญครั้งที่ 34 ของเขา

วันที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันไม่ได้กลับบ้าน ฉันเรียกแท็กซี่ตรงไปยังคฤหาสน์ของตระกูลอัศวโภคิน

ฉันพบคุณท่านอัศวโภคินในห้องทำงานของท่าน ห้องที่โอ่อ่าเต็มไปด้วยหนังสือปกหนังและกลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่ากับความรู้สึกผิด

"คุณท่านคะ" ฉันพูด เสียงมั่นคง "หนูต้องการถอนหมั้นกับคุณธามค่ะ"

ท่านเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร สีหน้าตกใจอย่างสุดขีด "ไอลิน? นี่มันเรื่องอะไรกัน? ธามเขาทำอะไรให้หนูไม่พอใจรึเปล่า?"

ฉันหลุบตาลงเพื่อซ่อนความขมขื่นที่ฉันรู้ว่ามันฉายชัดอยู่ตรงนั้น "เปล่าค่ะ" ฉันโกหก "ไม่ใช่เรื่องของเขาค่ะ พอดีคุณแม่กำลังจะออกจากคุกเร็วๆ นี้ หนูอยากจะพาท่านย้ายไปอยู่ที่อื่น เริ่มต้นชีวิตใหม่"

มันเป็นข้ออ้างเดียวที่ฉันคิดออกว่าท่านจะยอมรับโดยไม่ซักไซ้

ท่านจ้องมองใบหน้าฉันอยู่ครู่ใหญ่ ใบหน้าของท่านเองก็ฉายแววเศร้าสร้อยที่คุ้นเคย "ลุงเข้าใจ" ท่านพูดในที่สุด "ถ้ามันเป็นสิ่งที่หนูต้องการจริงๆ ลุงก็จะไม่ขวางทางหนู เดี๋ยวลุงจะให้ผู้ช่วยจัดการเรื่องเงินทุนก้อนใหญ่ให้หนูกับแม่ อย่างน้อยที่สุดที่เราจะทำได้"

"ขอบคุณค่ะ" ฉันกระซิบ ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่ว

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็เปิดผางออก "ใครจะไปไหนเหรอครับ?"

เป็นธาม เขายืนอยู่ที่ประตู พวงกุญแจห้อยต่องแต่งจากมือ รอยยิ้มสบายๆ ประดับบนใบหน้า

"ผมมารับคุณน่ะไอลิน กะว่าจะได้กลับบ้านด้วยกัน" เขาพูด

ก่อนที่พ่อของเขาจะทันได้พูดอะไร ฉันก็รีบตอบ "เรากำลังคุยกันเรื่องคุณแม่ค่ะ ท่านกำลังจะออกจากคุกเร็วๆ นี้"

รอยยิ้มของธามไม่จางหายไป เขาไม่รู้ตัวเลยว่าโลกของเขากำลังจะเปลี่ยนไป

"พ่อครับ เดี๋ยวผมกับไอลินอยู่ทานข้าวเย็นด้วยนะ" เขาประกาศพลางโอบแขนรอบไหล่ฉัน ฉันสะดุ้งกับสัมผัสของเขา

มื้อค่ำเป็นช่วงเวลาที่ทรมาน ธามแสดงบทบาทคู่หมั้นผู้ทุ่มเท คีบอาหารโปรดของฉันใส่จานให้ตามความเคยชิน ทุกท่วงท่าคือการย้ำเตือนอันเจ็บปวดถึงความรักที่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเป็นเรื่องโกหก ฉันเคยคิดว่านิสัยเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้คือข้อพิสูจน์ความรักของเขา ตอนนี้ฉันเห็นแล้วว่ามันเป็นเพียงการกระทำที่ว่างเปล่าของผู้ชายที่กำลังทำตามหน้าที่

"ผมมีข่าวดีจะบอก" ธามประกาศกับพ่อของเขาอย่างร่าเริง "สถานที่จัดงานแต่งงานจองใหม่เรียบร้อยแล้ว เดือนหน้าเราจะได้แต่งงานกันซะที"

ฉันตัวแข็งทื่อ ส้อมกระทบจานเสียงดังแกร๊ง

คุณท่านมองจากลูกชายมาที่ฉัน คิ้วขมวด "ธาม นั่นอาจจะมีปัญหานะ ไอลินเพิ่งจะบอกลุงว่าเธออยากจะยกเลิกงาน"

บรรยากาศอึดอัดขึ้นมาทันที

ราวกับนัดกันไว้ โทรศัพท์ของธามก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบที่หนักอึ้ง

เขาเหลือบมองหน้าจอ เป็นเกล

แม้จะอยู่คนละฝั่งของโต๊ะ ฉันก็ได้ยินเสียงอ่อนแอและเจือสะอื้นของเธอ เธอบอกว่าเธอเป็นไข้ อยู่คนเดียวและกลัวมาก

มือของธามกำโทรศัพท์แน่น "อยู่ไหนครับ? พี่กำลังจะไปเดี๋ยวนี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

เขาวางสายและลุกพรวดจากเก้าอี้ อารมณ์ดีก่อนหน้านี้หายไปหมด "ทำไมคุณถึงอยากยกเลิกงานแต่งงาน?" เขาถามฉัน น้ำเสียงเหม่อลอยและร้อนรน

ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบ เขาก็ส่ายหัว "ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยคุยกัน ผมมีเรื่องด่วน"

เขารีบวิ่งออกจากห้องอาหาร ขาเก้าอี้ของเขาครูดกับพื้นเสียงดังลั่นด้วยความรีบร้อน

ฉันมองแผ่นหลังของเขาที่ไกลออกไป ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยเข้ามาเกาะกุมในอก เขาไม่ได้รักฉัน มันชัดเจนจนเจ็บปวด

หลังจากกล่าวลาคุณท่านอย่างสุภาพแต่สั้นๆ ฉันก็ออกจากคฤหาสน์และตรงไปยังเรือนจำทันที

แม่ของฉันดูแก่ลง เปราะบางกว่าที่ฉันจำได้ ผมของท่านมีสีเทามากขึ้น และดวงตาที่เคยสดใสก็ขุ่นมัวไปด้วยความกังวล

"ไอลิน ลูกรัก" ท่านพูด เสียงแหบแห้งผ่านโทรศัพท์ของผู้มาเยี่ยม "ลูกเป็นยังไงบ้าง? พวกอัศวโภคินดูแลลูกดีไหม?"

ฉันดึงแขนเสื้อลงมาปิดรอยช้ำใหม่บนแขนโดยสัญชาตญาณ "พวกเขาดีกับหนูมากค่ะแม่" ฉันพูด บังคับรอยยิ้มสดใส "ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ"

"แล้วงานแต่งงานล่ะ?" ท่านถาม รอยยิ้มเศร้าๆ ปรากฏบนใบหน้า "แม่เสียใจจริงๆ ที่จะไม่ได้ไปร่วมงาน ไม่ได้เห็นลูกเดินเข้าพิธี"

ก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอหอย "จริงๆ แล้วค่ะแม่... หนูไม่ได้จะแต่งงานแล้ว"

รอยยิ้มของท่านจางหายไป "อะไรนะ? ทำไมล่ะ?"

"หนูจะพากแม่ไปจากที่นี่" ฉันพูด เสียงสั่นเครือด้วยน้ำตาที่ยังไม่ไหล "เราจะไปที่ใหม่กัน แค่เราสองคน เราจะเริ่มต้นใหม่"

ท่านมองฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งที่บีบคั้นหัวใจ ท่านรู้โดยที่ฉันไม่ต้องพูดสักคำว่าฉันกำลังเจ็บปวด

"โอเคจ้ะลูก" ท่านกระซิบ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม "แล้วแต่ลูกเลย แม่จะไปกับลูก"

ฉันกลับไปที่บ้านที่ฉันเคยอยู่กับธาม มันรู้สึกเย็นชาและว่างเปล่า เป็นพิพิธภัณฑ์ของชีวิตที่ไม่เคยมีอยู่จริง

ฉันเริ่มเก็บของ จัดของอย่างเป็นระบบ ฉันเอาไปเฉพาะสิ่งที่เป้นของฉันจริงๆ เสื้อผ้า เครื่องประดับ รถ อะไรก็ตามที่ครอบครัวอัศวโภคินให้ฉัน ฉันทิ้งไว้ข้างหลังทั้งหมด

คืนนั้นธามไม่กลับบ้าน

เขาไม่กลับมาจนกระทั่งบ่ายแก่ๆ ของวันรุ่งขึ้น