การทรยศโดยบังเอิญครั้งที่ 34 ของเขา

คู่หมั้นของฉัน ธาม ศัลยแพทย์มือหนึ่งของกรุงเทพฯ ดูแลฉันดีมาตลอด นั่นคือเหตุผลที่งานแต่งงานของเราถูกเลื่อนมาแล้วถึงสามสิบสามครั้ง

กระทั่งคืนหนึ่งในโรงพยาบาล ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยกับเพื่อน เขาสารภาพว่าเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลัง "อุบัติเหตุ" ทั้งสามสิบสามครั้งของฉัน เขากำลังหลงรักแพทย์ใช้ทุนคนใหม่ที่ชื่อเกล และทนไม่ได้ที่จะต้องแต่งงานกับฉันเพราะบุญคุณที่ครอบครัวเรามีต่อกัน

ความโหดร้ายของเขาทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่เกลใส่ร้ายว่าฉันตบหน้าเธอ เขาผลักฉันกระแทกกลับไปบนเตียง ตะคอกใส่หน้าว่าฉันเป็นบ้า

ตอนที่เธอแกล้งจะกระโดดตึกฆ่าตัวตาย เขารีบวิ่งเข้าไปช่วยเธอ ปล่อยให้ฉันพลัดตกจากขอบตึกไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง

ขณะที่ฉันนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เขาสั่งคนไปซ้อมแม่ของฉันในคุกเพื่อเป็นการลงโทษ จนท่านเสียชีวิตจากอาการบาดเจ็บ ในวันเผาศพแม่ เขากลับพาเกลไปดูคอนเสิร์ต

ฉันคือคู่หมั้นของเขา พ่อของฉันเคยยอมสละอาชีพการงานเพื่อช่วยพ่อของเขา ครอบครัวของเราผูกมัดเราไว้ด้วยกัน แต่เขากลับทำลายร่างกายของฉัน ทำลายแม่ของฉัน และทำลายเสียงของฉัน ทั้งหมดก็เพื่อผู้หญิงที่เขาเพิ่งเจอ

สุดท้าย เขาปล่อยให้เกล ผู้หญิงที่เขารัก ผ่าตัดลำคอให้ฉัน และเธอจงใจทำลายเส้นเสียงของฉันจนพังพินาศ ทำลายความสามารถในการร้องเพลงของฉันไปตลอดกาล เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในสภาพไร้เสียงและแหลกสลาย และได้เห็นรอยยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะบนใบหน้าของเธอ ในที่สุดฉันก็เข้าใจทุกอย่าง

ฉันหักซิมการ์ดทิ้ง เดินออกจากโรงพยาบาล และทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลัง เขาพรากเสียงของฉันไปได้ แต่เขาจะไม่มีวันพรากชีวิตที่เหลือของฉันไปได้

บทที่ 1

งานแต่งงานครั้งที่สามสิบสี่ของฉันควรจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้

และมันก็เป็นครั้งที่สามสิบสี่ที่งานถูกเลื่อนออกไป

ครั้งแรก ฉันตกบันไดขาหัก ครั้งที่สอง โคมไฟระย้าหล่นใส่จนกระทบกระเทือนทางสมอง ครั้งที่สาม อาหารเป็นพิษ และอีกสารพัดเหตุการณ์นับไม่ถ้วน

ทุกครั้งมันคือ "อุบัติเหตุ" ทุกครั้งฉันต้องมาจบลงที่โรงพยาบาล และงานแต่งงานของเราก็ถูกยกเลิกไป

ฉันนอนอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ร่างกายของฉันเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งเก่าและใหม่ ฉันอ่อนแอมากจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดมาแล้วหลายครั้ง ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย พวกหมอและพยาบาลต่างซุบซิบกันว่าฉันโชคร้ายแค่ไหน

ฉันพยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บปวดแหลมคมก็แล่นไปทั่วซี่โครง ฉันแค่อยากจะไปหาน้ำดื่ม เป็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่แสนธรรมดาในชีวิตที่ไม่เคยมีอะไรปกติอีกเลย แค่ขยับตัวก็ทำให้ฉันหอบจนแทบขาดใจ

คู่หมั้นของฉัน ธาม อัศวโภคิน คือศัลยแพทย์ที่เก่งกาจที่สุดในกรุงเทพฯ เขาดูแลฉันดีเสมอ

นั่นคือสิ่งที่ฉันเคยเชื่อมาตลอด

ขณะที่ฉันค่อยๆ เดินไปตามทางเดินอันเงียบสงบของโรงพยาบาล ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันจากระเบียงในมุมอับ เสียงหนึ่งคือเสียงของธาม

ฉันหยุดนิ่ง ซ่อนตัวอยู่ตรงหัวมุมทางเลี้ยว

"ธาม มึงเอาจริงดิ? 'อุบัติเหตุ' อีกแล้วเหรอ?" เป็นเสียงเพื่อนของเขาที่เป็นหมอเหมือนกัน "นี่เป็นครั้งที่สามสิบสามแล้วนะที่ไอลินเจ็บตัวก่อนแต่งงาน มึงไม่คิดว่ามันจะเลยเถิดไปหน่อยเหรอ?"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ มือที่กำลังจะยันกำแพงเพื่อทรงตัวเริ่มสั่นเทา

สามสิบสามครั้ง เขานับมันด้วย

"แล้วมึงจะให้กูทำยังไง?" น้ำเสียงของธามเย็นชา ปราศจากความอบอุ่นที่เขาใช้กับฉันเสมอ "กูแต่งงานกับเธอไม่ได้"

"งั้นก็แค่ถอนหมั้นสิวะ! ทำไมต้องทำร้ายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้? ครั้งที่แล้วเธอเกือบตายนะเว้ย"

"มันไม่ง่ายขนาดนั้น" ธามพูดด้วยน้ำเสียงเจือความหงุดหงิดอย่างรุนแรง "ครอบครัวกูเป็นหนี้บุญคุณเธอ พ่อกูทำลายอาชีพของพ่อเธอ และเราต้องรับผิดชอบ การแต่งงานครั้งนี้คือความรับผิดชอบ"

ความรับผิดชอบ ไม่ใช่ความรัก

ความจริงที่ฉันปฏิเสธที่จะมองเห็นมานานหลายปี จู่ๆ ก็ถูกเปิดโปงออกมาจนหมดเปลือก

"ความรับผิดชอบที่มึงยินดีจะทำด้วยการทรมานเธอเนี่ยนะ?" เพื่อนของเขาถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ

"กูไม่มีทางเลือก" ธามตวาด "แต่ช่างมันเถอะ กูต้องรักษาระยะห่าง โดยเฉพาะกับเกล"

เกล แพทย์ใช้ทุนคนใหม่ คนที่เขาเป็นพี่เลี้ยงให้ คนที่ฉันเคยได้ยินเขาเอ่ยชื่อด้วยความอ่อนโยนที่ฉันเคยเข้าใจผิดว่ามันคือความภาคภูมิใจในหน้าที่การงาน

"มึงรักเธอใช่ไหม?"

ธามไม่ตอบในทันที ความเงียบนั้นคือคำสารภาพของเขา "กูรักเธอไม่ได้"

คำพูดของเขาคือหมัดสุดท้ายที่น็อกฉันจนร่วง ความรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น อากาศหายไปจากปอด และทางเดินก็เริ่มเอียงกระเท่เร่

ฉันโซซัดโซเซถอยกลับไป ภาพตรงหน้าพร่ามัว น้ำตาที่ฉันไม่รู้ตัวว่ากำลังร้องไห้ไหลอาบแก้ม

ฉันวิ่ง หรือใกล้เคียงกับการวิ่งที่สุดเท่าที่ร่างกายพังๆ ของฉันจะทำได้ กลับไปยังห้องพักที่ปลอดภัยของตัวเอง ฉันทรุดตัวลงบนเตียง ที่นอนบางๆ แทบไม่ช่วยรองรับแรงกระแทกได้เลย

อุบัติเหตุสามสิบสามครั้ง

ไฟสปอตไลต์ที่ชำรุดในคอนเสิร์ตของฉัน เบรกรถที่ขัดข้อง การ "ผลักโดยไม่ได้ตั้งใจ" ลงสระว่ายน้ำทั้งที่ฉันว่ายน้ำไม่เป็น

ทั้งหมดนั่น ทั้งหมดนั่นคือฝีมือของเขา

ทั้งหมดเป็นเพราะเขาไม่ต้องการแต่งงานกับฉัน

เขาคือธาม อัศวโภคิน ทายาทคนดังของตระกูลแพทย์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมือง ส่วนฉันคือไอลิน เมธา นักดนตรีอินดี้ที่พ่อผู้ล่วงลับเคยเป็นศัลยแพทย์มือฉมัง พ่อของฉันยอมสละอาชีพ รับผิดในความผิดพลาดที่พ่อของธามก่อขึ้น ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวอัศวโภคินจึงรับฉันมาดูแล สัญญาว่าจะดูแลฉันไปตลอดชีวิต

การหมั้นหมายของเราคือวิธีที่พวกเขาจะทำตามสัญญานั้น

ฉันเคยคิดว่าการดูแลเอาใจใส่อย่างพิถีพิถันของเขา สัมผัสที่อ่อนโยนของเขา สีหน้ากังวลของเขายามที่ฉันเจ็บปวด ฉันเคยคิดว่าทั้งหมดนั่นคือความรัก

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นเพียงความรู้สึกผิด

ความเจ็บปวดจากบาดแผลกำเริบขึ้นมา เป็นเสียงสะท้อนทื่อๆ ของความทรมานในอก บาดแผลทุกแห่งบนร่างกายของฉันกรีดร้องประท้วง เป็นเสียงประสานแห่งการทรยศของเขา

ประตูเปิดออก เป็นธาม

เขาเดินเข้ามา ใบหน้าสวมหน้ากากแห่งความห่วงใยได้อย่างสมบูรณ์แบบ "ไอลิน คุณไม่ควรลุกจากเตียงนะ ซี่โครงคุณยังไม่หายดี"

เขาเอ่ยถึงความรับผิดชอบของเขาอีกครั้ง และคำๆ นั้นทำให้ท้องไส้ฉันปั่นป่วน

"เดี๋ยวผมเปลี่ยนผ้าพันแผลให้นะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลห่วงใยแบบที่เขาใช้กับฉันเท่านั้น

เขานั่งลงบนขอบเตียง ชุดทำแผลอยู่ในมือ ขณะที่เขากำลังเตรียมน้ำยาฆ่าเชื้อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เขาเหลือบมองมัน และเพียงชั่ววินาที หน้ากากมืออาชีพของเขาก็หลุดลุ่ย

ฉันเห็นพวงกุญแจที่ห้อยอยู่กับโทรศัพท์ของเขา เป็นรูปพระอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่ทำด้วยมือ สายตาฉันจับจ้องไปที่มัน

ฉันจำได้ว่าเคยให้พวงกุญแจคล้ายๆ กันกับเขาเมื่อหลายปีก่อน เป็นอันที่ฉันทำเอง เขาบอกว่ามันดูเด็กๆ แล้วก็โยนมันทิ้งไว้ในลิ้นชัก แต่พวงกุญแจอันนี้ รูปพระอาทิตย์ดวงนี้ เหมือนกับอันที่เกลห้อยไม่มีผิด ฉันเพิ่งเห็นมันบนเสื้อโค้ตของเธอเมื่อวันก่อน

เขารับสาย เสียงของเขาเปลี่ยนไปทันที กลายเป็นอบอุ่นและสนิทสนม

"เกลเหรอครับ? เป็นอะไรไป?"

ฉันได้ยินเสียงนุ่มนวลและวิตกกังวลของเธอผ่านโทรศัพท์ เธอบอกว่าต้องการให้เขาช่วยเรื่องเคสคนไข้ ฟังดูตื่นตระหนกมาก

รอยยิ้มที่จริงใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของธาม เป็นรอยยิ้มที่ฉันไม่ได้เห็นว่ามันส่งมาให้ฉันมานานหลายปีแล้ว "ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพี่รีบไป"

เขาวางสาย อารมณ์ดีของเขาหายวับไปเมื่อสายตาของเขากลับมาจับจ้องที่ฉัน เขาดูร้อนรน การเคลื่อนไหวของเขากลายเป็นรีบร้อน

เขาหยิบปากคีบและสำลีก้อนที่ชุ่มด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อขึ้นมา ปกติเขาจะต้องฉีดยาชาก่อน เขาทำแบบนั้นเสมอ

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ทำ

เขากดสำลีที่แสบ stinging ลงบนแผลเปิดของฉันโดยตรง

ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก โลกหมุนคว้างอยู่ตรงหน้า

"ธาม" ฉันเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เสียงสั่นเทา "ยาชา..."

"อ้อ จริงด้วย โทษที ผมมัวแต่ยุ่งๆ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ เขาไม่หยุดมือ แต่กลับเคลื่อนไหวเร็วขึ้นและหยาบกระด้างขึ้น "ทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

ร่างกายฉันกระตุกเกร็ง ฉันจิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอน กัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงกรีดร้อง ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความจริงที่กำลังแผดเผาอยู่ในใจฉัน

เขากำลังทำร้ายฉันเพื่อที่จะได้รีบไปหาเธอ

เขาทำแผลเสร็จอย่างรวดเร็ว โยนอุปกรณ์ที่ใช้แล้วลงบนถาดเสียงดังเคร้ง "ผมต้องไปแล้ว มีเคสด่วนที่โรงพยาบาล เป็นเด็กดีแล้วก็นอนอยู่บนเตียงนะ"

เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

ประตูคลิกปิด ทิ้งให้ฉันอยู่ในโลกแห่งความเจ็บปวดและความเงียบงัน

หัวใจฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาอาบแก้ม แล้วก็อีกหยด

ความทรมาน ทั้งจากบาดแผลและหัวใจที่แหลกสลาย มันมากเกินไปแล้ว

ภาพตรงหน้าฉันดับวูบไปพร้อมกับสติที่เลือนหาย