การหลบหนีของฉัน: การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์

"เธอจะทำอะไรนะ" เสียงของชะเอมกรีดร้องผ่านโทรศัพท์ "พาย เธอเสียสติไปแล้วเหรอ เธอไม่ได้พูดจริงใช่ไหม"

ฉันยืนอยู่ในอาคารผู้โดยสารที่สนามบินสุวรรณภูมิ ความวุ่นวายของสนามบินเป็นเพียงเสียงอื้ออึงในเบื้องหลัง "ฉันพูดจริงทุกอย่าง ฉันจะไปแทนที่เธอ"

"ไม่! ไม่เด็ดขาด! ฉันขอให้เธอช่วยฉันหนี ไม่ใช่ให้เธอไปสละชีวิตตัวเอง! เขาว่ากันว่าคิรากร เมธานนท์เป็นอสูรกาย มีแผลเป็นน่ากลัวจากอุบัติเหตุตอนเด็ก แถมยังอารมณ์ร้ายอีกด้วย เขาไม่เคยออกจากคฤหาสน์เลย นี่ไม่ใช่การแต่งงาน มันคือการถูกจองจำตลอดชีวิต!"

"มันเป็นข้อตกลงที่เรียบร้อยแล้ว ชะเอม" ฉันพูด เสียงสงบนิ่ง เป็นความสงบที่ว่างเปล่าอย่างประหลาด แบบที่เกิดขึ้นหลังจากอารมณ์ทุกอย่างถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น

มีเสียงเงียบไปจากปลายสาย "พี่...พี่อคินทำอะไรเธอรึเปล่า"

"ฉันกับอคินเลิกกันแล้ว"

"อะไรนะ" เธอกรีดร้องจนผู้ชายที่กำลังวุ่นวายกับกระเป๋าเดินทางอยู่ใกล้ๆ หันมามอง "เขาบอกเลิกเธอเหรอ ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่ามัน! หลังจากทุกอย่างที่เธอทำให้เขา! เป็นเพราะยัยแอนใช่ไหม ฉันสาบานเลยพาย ฉันจะทำลายมันให้สิ้นซาก"

ความภักดีอย่างแรงกล้าของเธอทำให้ฉันเจ็บแปลบในอก "มันไม่สำคัญอีกแล้ว ชะเอม นี่คือทางเลือกของฉัน เธอสมควรจะมีความสุขกับภีม ไปซะ ขึ้นเครื่องไปปารีสแล้วอย่าหันกลับมามอง"

ฉันจองตั๋วให้เธอแล้ว ฉันใช้เงินเก็บฉุกเฉินก้อนสุดท้ายของฉัน เงินที่ฉันเก็บไว้สำหรับดาวน์บ้านของเรากับอคิน ช่างเป็นเรื่องน่าขันที่ขมขื่น

"แต่พาย...ชีวิตของเธอ..." เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ชีวิตของฉันเป็นของฉันแล้วตอนนี้" ฉันพูด และเป็นครั้งแรกที่คำพูดนั้นรู้สึกเป็นจริง "ฉันอยากให้เธอมีความสุข นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญสำหรับฉัน"

เรากล่าวลากัน เป็นการร่ำลาที่เต็มไปด้วยน้ำตาและเร่งรีบที่หน้าประตูรักษาความปลอดภัย เธอกอดฉันแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

"ฉันเป็นหนี้ชีวิตเธอ" เธอกระซิบข้างหูฉัน

"แค่ใช้ชีวิตให้สวยงาม" ฉันบอกเธอ พลางดันเธอเบาๆ ไปทางประตูขึ้นเครื่อง "นั่นคือค่าตอบแทนทั้งหมดที่ฉันต้องการ"

ฉันมองเครื่องบินของเธอเคลื่อนตัวไปตามรันเวย์และทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นนกสีเงินที่หายลับไปในหมู่เมฆ อิสรภาพ อย่างน้อยก็สำหรับเธอ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ความทรงจำของการมาสนามบินอีกครั้งหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ มันคือเมื่อสามปีก่อน อคินเพิ่งจะได้รับการระดมทุนครั้งใหญ่ครั้งแรกสำหรับวรโชติเทค เขาเซอร์ไพรส์ฉันด้วยตั๋วไปอิตาลี เรายืนอยู่ในอาคารผู้โดยสารแห่งนี้ และเขาจูบฉัน บอกฉันว่าไม่มีอะไรจะเกิดขึ้นได้เลยถ้าไม่มีฉัน ฉันร้องไห้ด้วยความสุข เชื่อเขาอย่างสุดหัวใจ

ช่างเป็นคนโง่ที่ไร้เดียงสาเสียนี่กระไร

จุดหมายแรกของฉันหลังจากออกจากสนามบินคือร้านชุดเจ้าสาวสุดหรูในย่านทองหล่อ ผู้ประสานงานของตระกูลวรโชติสำหรับการแต่งงานคลุมถุงชนโทรมา บอกฉันอย่างเย็นชาว่า "เจ้าสาว" ต้องไปลองชุดวันนี้ พวกเขาไม่ได้เอ่ยชื่อด้วยซ้ำ จะเป็นลูกสาวคนไหนของตระกูลวรโชติก็ได้ ไม่สำคัญว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร สำคัญแค่ว่าสัญญาต้องถูกทำให้ลุล่วง

พนักงานขายที่มีรอยยิ้มเสแสร้งต้อนรับฉัน "คุณวรโชติใช่ไหมคะ เราเตรียมห้องสวีทแวร์ซายส์ไว้ให้คุณแล้วค่ะ เราได้คัดเลือกชุดที่งดงามที่สุดของเราไว้ล่วงหน้าแล้ว"

ฉันโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ขอดูแบบที่เรียบที่สุดของคุณก็พอ"

เธอดูสับสนไปชั่วขณะ "เรียบที่สุดเหรอคะ แต่ว่านี่สำหรับงานแต่งงานของคุณกับคุณเมธานนท์..."

"แบบที่เรียบที่สุดที่คุณมี" ฉันย้ำ

เธอนำฉันไปที่ชุดผ้าไหมทรงตรงเรียบหรู ไม่มีลูกไม้ ไม่มีลูกปัด ไม่มีชายกระโปรงยาว มันดูสง่างามแต่เรียบง่าย

"ชุดนี้" ฉันพูด

"เป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมค่ะ งั้นเรามาวัดตัวแล้วเริ่มลองชุดกันเลยไหมคะ"

"ไม่จำเป็น" ฉันพูด พลางหยิบบัตรเครดิตที่อคินให้ไว้สำหรับ "กรณีฉุกเฉิน" ออกมา "แค่ใส่กล่องไซส์หกมาตรฐานมาก็พอ ฉันจะไปแก้เอง"

รอยยิ้มของพนักงานหญิงจางลง "แต่ว่า คุณคะ...ไม่ลองหน่อยเหรอคะ"

"มันเป็นธุรกรรมทางธุรกิจ" ฉันพูดเรียบๆ "แพ็กเกจไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ"

ฉันไม่สนใจว่าฉันจะใส่อะไรเพื่อแต่งงานกับอสูรกาย นี่ไม่ใช่เรื่องของความรักหรือความสุข มันคือการหลบหนี ตระกูลเมธานนท์ทรงอิทธิพล เก็บตัว และอาศัยอยู่อีกฟากหนึ่งของประเทศ การแต่งงานกับทายาทของพวกเขาเหมือนกับการเข้าโครงการคุ้มครองพยาน อคินจะไม่มีวันตามฉันไปถึงที่นั่นได้ ตระกูลวรโชติไม่สนใจว่าพวกเขาจะส่งลูกสาวคนไหนไป ตราบใดที่พันธมิตรยังคงอยู่ พ่อแม่ของฉันเองก็เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน ดังนั้นจึงไม่มีใครคัดค้าน มันคือการตัดขาดที่สะอาดหมดจด

กลับมาที่อพาร์ตเมนต์...อพาร์ตเมนต์ของเขา...ฉันเริ่มทำพิธีกรรม ฉันเอารูปคู่ของเราทุกรูปที่ใส่กรอบลงมา รูปจากทริปอิตาลี รูปจากงานเปิดตัวบริษัทครั้งแรกของเขา รูปจากคริสต์มาสปีที่แล้ว ฉันไม่ได้ทุบมัน ฉันแค่เอารูปออกมา ฉีกแต่ละรูปออกเป็นสี่ชิ้นเท่าๆ กัน แล้วทิ้งลงถังขยะ

ฉันรวบรวมของขวัญทุกชิ้นที่เขาเคยให้...กระเป๋าดีไซเนอร์ เครื่องประดับราคาแพง หนังสือพิมพ์ครั้งแรก ฉันใส่ทุกอย่างลงในกล่องกระดาษแข็งขนาดใหญ่เพื่อนำไปบริจาค สิ่งเดียวที่ฉันเก็บไว้คือแก้วเซรามิกน่าเกลียดที่ฉันทำเองในคลาสปั้นดินเผา ใบที่มีรูปหัวใจเบี้ยวๆ และอักษรย่อของเรา ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเก็บมันไว้ บางทีอาจจะเพื่อเตือนใจถึงความโง่ของตัวเอง

จากนั้นฉันก็ไล่ดูโทรศัพท์ นิ้วโป้งของฉันกลายเป็นอาวุธที่ไร้ความปรานี ฉันลบทุกรูป ทุกข้อความ ทุกข้อความเสียงที่บันทึกไว้ ฉันยกเลิกการแท็กตัวเองจากทุกโพสต์ บล็อกเบอร์ของเขา และลบร่องรอยทางดิจิทัลทั้งหมดของห้าปีของเราร่วมกัน มันเป็นการทำลายล้างอย่างเป็นระบบและไม่เจ็บปวด

ขณะที่ฉันกำลังจะล้างข้อมูลในแล็ปท็อป มีสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

"คุณพายใช่ไหมครับ นี่มาร์ตินจากเดอะคราวน์คลับนะครับ คุณมาที่นี่เมื่อสัปดาห์ที่แล้วในงานกาลาการกุศลใช่ไหมครับ ดูเหมือนว่าคุณจะลืมสมุดสเก็ตช์เล่มเล็กไว้ เราเก็บไว้ให้คุณครับ"

สมุดสเก็ตช์ของฉัน มันเต็มไปด้วยงานออกแบบของฉัน ไอเดียของฉัน...ชีวิตการทำงานทั้งชีวิตของฉัน และที่ซ่อนอยู่ด้านหลังคือภาพสเก็ตช์เก่าๆ ของอคินหลายสิบภาพ

"ฉันจะรีบไปรับเดี๋ยวนี้ค่ะ" ฉันพูด

เดอะคราวน์คลับเป็นคลับส่วนตัวสุดพิเศษ สถานที่ที่มหาเศรษฐีทำข้อตกลงทางธุรกิจกันเคล้าเสียงวิสกี้และซิการ์ เมื่อฉันไปถึง ห้องโถงใหญ่กำลังคึกคักไปด้วยพลังงานที่แปลกประหลาดและกระหายใคร่รู้ ฝูงชนรวมตัวกัน เสียงของพวกเขาเป็นเสียงพึมพำที่ตื่นเต้น

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะทำจริงๆ" ผู้หญิงในชุดชาแนลกระซิบ "ประมูล 'คืนแรก' ของเธออีกแล้วเหรอ มันป่าเถื่อนมาก"

"ไม่ใช่คืนแรกของเธอหรอกย่ะ ที่รัก ไม่ใช่เลยสักนิด" เพื่อนของเธอพูดเยาะเย้ย "แต่มันเป็นเรื่องของหลักการ เขากำลังเอาเธอขึ้นแท่นประมูลจริงๆ หลังจากที่เธอกลับมาคุกเข่าขอคืนดี นี่คือวิธีที่เขาแก้แค้น มันยอดเยี่ยมมาก และก็ป่วยสุดๆ"

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันเบียดเสียดฝูงชนเข้าไป สายตาจับจ้องไปที่เวทีชั่วคราวที่ด้านหน้าห้อง

และเขาก็อยู่ที่นั่น

อคินยืนอยู่ข้างผู้ประกาศการประมูล ดูหล่อเหลาและโหดเหี้ยมในชุดสูทสีเข้ม สีหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟเย็นขณะที่กวาดตามองไปทั่วห้อง

จากนั้น ชายร่างใหญ่สองคนก็ลากแอนขึ้นไปบนเวที เธอสวมชุดสีแดงเปลือยหลังบางเบา แต่งหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ สีหน้าของเธอผสมผสานระหว่างความกลัวและความหยิ่งทะนงอย่างท้าทาย เธอตกลงที่จะทำสิ่งนี้ เพื่อเงิน เพื่อสถานะ เพื่อโอกาสที่จะได้กลับเข้ามาในวงโคจรของเขา เธอตกลงที่จะให้เขาประจานเธอต่อหน้าสาธารณชน

ฝูงชนพึมพำ ใบหน้าของพวกเขาผสมปนเปกันระหว่างความตกใจและความตื่นเต้นที่น่ารังเกียจ

"ดูเขาสิ" ใครบางคนข้างหลังฉันพูด "เขาบอกว่านี่เป็นการแก้แค้นที่เธอทิ้งเขาไปตอนที่เขาถังแตก"

"แก้แค้นเหรอ" อีกเสียงหนึ่งเยาะเย้ย "ขอร้องล่ะ ผู้ชายคนนี้ยังหลงเธออยู่เลย เขาไม่ต้องการให้ใครได้เธอไป เขาเลย 'ซื้อ' เธอด้วยตัวเอง ภายใต้หน้ากากของละครฉากใหญ่ที่บิดเบี้ยวนี้ เขากำลังพยายามจะเป็นเจ้าของเธอ"

"แล้วแฟนคนนั้นของเขาล่ะ นักออกแบบคนนั้นน่ะ พายใช่ไหม"

"น่าสงสารจัง ลองนึกภาพการเป็นตัวเลือกที่สมเหตุสมผลและน่าเบื่อ ในขณะที่แฟนของคุณยังคงเล่นเกมป่วยๆ แบบนี้กับแฟนเก่าของเขา เธอเป็นแค่คนคั่นเวลา ใครๆ ก็รู้ เขาจะไม่มีวันรักใครได้เท่าที่เขารักแอน"

เสียงเหล่านั้นจางหายไปเป็นเสียงหึ่งๆ ในหูของฉัน ตอนนี้ฉันเห็นทุกอย่างแล้ว นี่ไม่ใช่การแก้แค้น นี่คือการร่ายรำเพื่อผสมพันธุ์ เป็นพิธีกรรมที่เต็มไปด้วยพิษร้ายและทำลายล้างระหว่างคนสองคนที่เสียหายเท่าๆ กัน เขาจะไม่มีวันเป็นอิสระจากเธอ

เขาจะไม่มีวันเป็นของฉัน เขาไม่เคยเป็นเลย

ผู้ประกาศการประมูลเริ่มการประมูล อคินยืนอยู่ตรงนั้น มองดู เป็นราชาผู้เงียบขรึมและเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกำลังทวงคืนราชินีที่แตกสลายของเขา