การหลบหนีของฉัน: การแต่งงานเพื่อผลประโยชน์

เสียงของผู้ประกาศการประมูล เสียงกระซิบที่ตื่นเต้นของฝูงชน เสียงแก้วกระทบกัน ทั้งหมดรวมกันเป็นเสียงหึ่งๆ ที่ไร้ความหมาย จิตใจของฉันว่างเปล่า ถูกล้างจนสะอาดด้วยภาพที่โหดร้ายและทารุณตรงหน้า ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ราวกับว่าหัวใจของฉันได้หยุดเต้นไปแล้วในที่สุด

โดยไม่ทันคิด ฉันเดินตามพวกเขาไป แน่นอนว่าอคินชนะการ "ประมูล" เขาเสนอราคาสูงลิ่วเพียงครั้งเดียวจนไม่มีใครสู้ได้ เขาไม่ได้ดูมีชัยชนะ เขาแค่ดู...เหมือนมันเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น เขาจับแขนแอนไว้แน่น แสดงความเป็นเจ้าของ และพาเธอเดินออกจากฝูงชนที่กำลังจ้องมอง ขึ้นบันไดใหญ่ไปยังห้องสวีทส่วนตัว

ฉันเดินตามหลังพวกเขาไปเหมือนวิญญาณ ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของโถงทางเดิน เขาผลักประตูห้องหรูหราเข้าไปแล้วดึงเธอเข้าไปข้างใน ฉันย่องเข้าไปใกล้ พรมหนานุ่มกลืนเสียงฝีเท้าของฉัน จนกระทั่งฉันไปยืนอยู่หน้าประตูที่แง้มอยู่

"คุณทำแบบนี้ทำไม อคิน" เสียงของแอนสั่นเครือ แต่มีความตื่นเต้นปนอยู่ใต้ความกลัวนั้น "นี่คือการลงโทษฉันเหรอ"

"ลงโทษเธอเหรอ" อคินหัวเราะเบาๆ อย่างไร้อารมณ์ขัน "ไม่ แอน นี่ไม่ใช่การลงโทษ"

"แล้วมันคืออะไรล่ะ คุณยังรักฉันอยู่ไหม บอกสิว่าคุณยังรักฉัน"

เขาเงียบไปนาน เมื่อเขาพูดในที่สุด เสียงของเขาก็เย็นเยียบ "ฉันเกลียดเธอ" เขาพูดเบาๆ "แต่ให้ตายสิ ฉันยังต้องการเธออยู่ เธอคลานกลับมาหาฉัน คิดว่าจะเล่นเกมของเธอได้อีกครั้ง แต่กติกาเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นเจ้าของเธอ"

"คุณต่างหากที่เคยไล่ตามฉัน" เธอกระซิบ ท้าทาย

"และเธอก็เป็นคนที่ยอมให้ฉันจับได้" เขาโต้กลับ เขาขยับเข้าไปใกล้เธอ เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงคำรามที่ดิบเถื่อนและใกล้ชิด "เธอทำให้ฉันเป็นแบบนี้ เธอสอนให้ฉันโหดร้าย"

คำพูดของเขาคือยาพิษ แต่การกระทำของเขาคือยาถอนพิษที่สิ้นหวัง ฉันมองดูอย่างตัวแข็งทื่อขณะที่เขาผลักเธอไปติดกำแพง มือของเขาขย้ำผมของเธอ ดึงศีรษะเธอไปข้างหลัง และปากของเขาก็บดขยี้ลงบนปากของเธอ มันไม่ใช่จูบแห่งความรัก มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของ ความโกรธ ความหิวโหย และประวัติศาสตร์ที่เต็มไปด้วยพิษร้ายจนบิดเบือนพวกเขาทั้งสองอย่างถาวร

ภาพนั้นช่างน่ารังเกียจ เสียงยิ่งเลวร้ายกว่า เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกัน เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ เสียงครางเบาๆ เขากระชากชุดของเธอจากด้านหลัง เสียงผ้าขาดดังลั่นในห้องที่เงียบสงบ

แล้วในจุดสูงสุดนั้น เสียงสะอื้นที่ถูกกลั้นไว้ก็หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้ม

แอนนิ่งไปใต้ร่างเขา "คุณร้องไห้" เธอกระซิบ เสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่เหมือนได้รับชัยชนะ

"หุบปาก" เขาสั่ง เสียงแหบพร่าและแตกสลาย

ฉันไม่รู้สึกถึงร่างกายของตัวเอง มือของฉันกดอยู่บนกำแพง แต่ฉันไม่รู้สึกถึงความเย็นของปูน เล็บของฉันจิกเข้าไปในฝ่ามือ แต่ฉันไม่รู้สึกเจ็บ ฉันแค่เฝ้ามองขณะที่เขาเสร็จสิ้น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยการปลดปล่อยที่ดูเหมือนความเจ็บปวดมากกว่าความสุข

เขาใช้เวลากับเธอหลายชั่วโมง ฉันยืนอยู่ตรงนั้น เป็นรูปปั้นแห่งความโศกเศร้า และเฝ้ามองเขาครอบครองเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับพยายามขับไล่เธอออกจากจิตวิญญาณของเขาด้วยการฝังเธอให้ลึกลงไปอีก ในที่สุด เธอก็หมดสติไปเพราะความเหนื่อยล้า เขาค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เธอ สัมผัสของเขาตอนนี้อ่อนโยน สีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าที่ลึกซึ้งจนทำให้ความเสียใจของฉันดูเล็กน้อยไปเลย เขามองใบหน้าที่หลับใหลของเธอด้วยความรักและความชื่นชมที่เขาไม่เคยแสดงให้ฉันเห็นเลยสักครั้ง

นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันแตกสลายในที่สุด

ฉันหันหลังและเดินจากไป ฝีเท้าของฉันเป็นไปโดยอัตโนมัติ ฉันเดินไปตามโถงทางเดินที่ว่างเปล่าของคลับและก้าวออกไปสู่ความหนาวเย็นของยามค่ำคืน โลกดูเหมือนจะเอียงไปจากแกนของมัน ฉันเริ่มเดิน ไม่รู้หรือไม่สนใจว่าจะไปที่ไหน

เสียงยางบดถนนคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยิน

แสงสว่างวาบ แสงที่ทำให้ตาพร่า เสียงโลหะและกระดูกบดขยี้ที่น่าสยดสยอง แล้วก็...ความมืด

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงบี๊บของเครื่องมือแพทย์ที่ดังเป็นจังหวะ พยาบาลคนหนึ่งกำลังโน้มตัวลงมามองฉัน ใบหน้าของเธอพร่ามัวไปด้วยความเป็นห่วงอย่างมืออาชีพ

"คุณโชคดีมากนะคะ คุณพาย" เธอพูด "แขนหักและสมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง แต่อาจจะแย่กว่านี้ก็ได้ เราต้องพาคุณเข้าห้องผ่าตัดเพื่อจัดกระดูก" เธอยื่นคลิปบอร์ดให้ฉัน "เราต้องการให้คุณเซ็นใบยินยอม เราพยายามโทรหาผู้ติดต่อฉุกเฉินของคุณแล้ว แต่..."

ผู้ติดต่อฉุกเฉินของฉัน อคิน แน่นอน

ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากถุงพลาสติกที่ใส่ของใช้ส่วนตัวของฉัน การมองเห็นของฉันพร่ามัว ฉันเจอชื่อเขาอยู่บนสุดของรายชื่อโปรดและกดโทรออก นิ้วโป้งของฉันกดไปตามความเคยชินครั้งสุดท้ายที่สิ้นหวัง

มันดังอยู่สองครั้งก่อนที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรับสาย เสียงของเธอฟังดูงัวเงียและเย่อหยิ่ง "ฮัลโหล"

เป็นแอน

คอของฉันตีบตัน

"นี่ใคร" แอนถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "อคินอาบน้ำอยู่ อ๋อ นี่พายเหรอ" เธอพูดเสียงหวานปนเยาะเย้ย "ตอนนี้เขา...ไม่ว่างน่ะ เมื่อคืนเขาเล่นงานฉันซะหมดแรงเลย"

ฉันพูดไม่ออก หายใจไม่ออก

"อคินคะ ที่รัก!" เธอเรียก เสียงหวานหยดย้อย "แฟนเด็กของคุณโทรมาค่ะ จะคุยกับเธอไหม"

ฉันได้ยินเสียงฝักบัวปิดลง เสียงของอคินดังขึ้นในสาย ห่างเหินและเย็นชา "มีอะไร พาย ผมไม่ว่าง"

"ฉัน...ฉันอยู่โรงพยาบาล" ฉันกระซิบออกมาได้ คำพูดขูดขีดลำคอ "ฉันประสบอุบัติเหตุ ต้องผ่าตัด"

มีความเงียบไปชั่วครู่ ในเสี้ยววินาทีที่หัวใจหยุดเต้น ฉันปล่อยให้ตัวเองมีความหวัง

"รอได้ไหม" เขาถาม "แอนไม่ค่อยสบาย ผมต้องดูแลเธอ"

เสียงบี๊บของเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจข้างๆ ฉันดูเหมือนจะกรีดร้องในความเงียบงันนั้น เขาเลือกเธอ แม้กระทั่งตอนนี้ ชีวิตของฉันแขวนอยู่บนเส้นด้าย และเขาเลือกเธอ

"ตอนนี้เธอเป็นสมบัติของผมแล้วนะ คุณก็รู้" เขาพูดต่อ เสียงของเขากลายเป็นเสียงคำรามแสดงความเป็นเจ้าของที่ฉันได้ยินก่อนหน้านี้ "ผมต้องแน่ใจว่าการลงทุนของผมได้รับการปกป้อง"

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ จากแอนในเบื้องหลัง ตามด้วยเสียงจูบ

สายถูกตัดไป เขาตัดสายฉัน

พยาบาลมองฉันด้วยความสงสาร "มีใครอีกไหมที่เราจะโทรหาได้ สมาชิกในครอบครัว"

"ไม่ค่ะ" ฉันกระซิบ คำพูดนั้นคือการยอมจำนนครั้งสุดท้าย "ไม่มีใครเลย"

ฉันหยิบปากกาจากเธอ มือของฉันสั่นมากจนลายเซ็นของฉันแทบจะอ่านไม่ออก หยดเลือดจากบาดแผลบนมือของฉันกระเด็นลงบนกระดาษ เป็นตราประทับสีแดงเลือดบนเอกสารที่เซ็นสละชีวิตเก่าของฉัน

แล้วความมืดก็กลืนกินฉันอีกครั้ง