กาลเวลาไร้เสียงแบกหัวใจของผม
ตอน 3
บทที่ 3
มีครรภ์แล้ว
วันรุ่งขึ้น พระนายมอบใบหย่าร้างให้กับมือของ พิมและไม่ต้องการให้เธอมาจริงๆ หนังสือสีเขียวเข้มควรจะเป็นสีที่อบอุ่น แต่มันเจ็บตาของพิม และทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด
เธอยิ้มและมองเขาและถามว่า "คุณไปทำพร้อมกับใบรับรองการสมรสของคุณกับเธอใช่ไหม"
"ไม่ใช่ เธอสมควรได้รับการรักษาที่ดีที่สุด"
ดังนั้นคุณต้องเลือกวันที่ดีและถือพิธีโรแมนติกที่ยิ่งใหญ่จึงได้รับรองการสมรส ใช่ไหม" ประโยคนี้ทำให้หัวใจของพิมเต็มไปด้วยเลือด ในอีกไม่กี่วันนี้ พระนายและสุดาเบนอยู่ในโรงพยาบาลเฝ้าแย้ม กลัวว่าพ่อแม่ดูแลไม่ได้รอบคอบ
สุดาจะกลับที่บ้านในเวลากลางคืน พระนายก็จะพักอยู่ในโรงพยาบาล
สำหรับเรื่องที่เธอทำผ่าตัด IVF พวกเขารืมหมดโดยตรง ไม่มีใครพูดแม้แต่การดูแลและคำทักทาย หัวใจของพิมเจ็บเหมือนถูกมีดตัด แต่เธอก็ควบคุมอารมณ์และให้แย้มทำซุปเพื่อให้สุดาส่งไป
"พิม คุณอย่าตำหนิพระนาย แต่อย่างใดทั้งสองคนมีความรักจริงๆ ซึ่งไม่สามารถทำได้โดยปราศจากใคร ถ้าแย้มไม่โง่เกินไป ติดโรคและไปซ่อนตัวอยู่ในต่างประเทศ คุณก็ไม่สามารถเลียรั่วนี้ได้"
การแต่งงานที่มีตัวเองพยายามรักษา สุดท้ายถูกพูดว่าเลียรั่ว
พิมกัดปากของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น หัวใจของเธอมีเลือดออก แต่เธอเพียงแต่สามารถน้อมศีรษะได้
เมื่อเห็นซุปโอเคแล้ว พิมปิดไฟเอากระบอกหุ้มฉนวนเตรียมที่จะให้สุดาอาบน้ำเสร็จก็นำไปโรงพยาบาล
"อ้า -"
หม้อซุปไม่ปลอดภัยและน้ำซุปร้อนเทลงมาพร้อมกับต้นขาของ พิมหลบซ่อนไม่ได้
พิมกัดฟันและทนทุกข์ทรมาน เธอรีบวิ่งไปที่น้ำเย็น
ความเจ็บปวดที่ร้อนเหมือนไฟไหม้ได้ถูกแช่เย็นชั่วคราวด้วยน้ำเย็น และน้ำตาของเธอไหลเหมือนลูกปัดแตก
หลังจากแช่น้ำเย็นมานาน พิมจึงนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล
แพทย์หญิงตัดกางเกงของเธออย่างระมัดระวังเพื่อเผยผิวที่ไหม้เกรียมและทนไม่ได้
พิมกัดฟันและทนทุกข์ทรมานมาก เธอทนความเจ็บปวดจนออกเหงื่อที่หน้าผาก
แพทย์กำลังจะทายาของเธอ เธอจำได้บางอย่างทันทีและคว้ามือแพทย์ หมอมองเธออย่างลึกลับ "มีอะไร คุณได้รับบาดเจ็บสาหัสมากไป ไม่ได้ที่จะไม่ทายา"
"ไม่ใช่ค่ะ ยานี้มีผลต่อทารกในครรภ์หรือไม่"
"คุณกำลังตั้งครรภ์หรือ"
พิมส่ายหัว "ฉันไม่แน่ใจ แต่สัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันได้ดำเนินการ IVF"
ภายใต้การจัดของแพทย์ พิมตรวจสอบร่างกายทันที
"ทารกในครรภ์ประสบความสำเร็จในการลงทะเบียนมดลูก ขอแสดงความยินดีคุณมีครรภ์แล้ว แต่ทารกในครรภ์ยังคงไม่เสถียร ดังนั้นจงระวัง" ฉันมีลูกแล้ว ในที่สุดฉันก็สามารถคลอดลูกให้พระนายได้
พิมปิดปากและจมูกของเธอและร้องไห้ รืมความเจ็บปวดของบาดแผลอย่างสมบูรณ์ ตาธรรมชาติก็ลืมความจริงที่ว่าเธอได้หย่าร้างกับพระนาย
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าแล้ว รอไม่ไหวที่จะโทรหาพระนาย เพียงกดหมายเลขที่โทรออกและเมื่อเชื่อมต่อแล้วก็จะถูกตัดออก
พิมมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างไม่เต็มใจและยิ้มด้วยน้ำตา
เธอโง่มาก
แม้ว่าเธอจะตั้งครรภ์อยู่ก็ตาม พระนายก็ไม่สนใจ
เขาชอบเด็ก ๆ แต่เขาแค่ต้องการให้แย้มมีลูกเขา
และเธอ พิมคงไม่มีคุณวุฒิเลย
พิมยกมือขึ้นและเช็ดน้ำตา หายใจลึกๆช้าๆแล้วก็ยิ้มอย่างหนัก
มันไม่เป็นไร เขาไม่สนใจ เธอเองสนใจก็ได้
เนื่องจากขาถูกเผาอย่างรุนแรง พิมต้องทำธรรมเนียมเข้าโรงพยาบาลและพักผ่อนนอนบนเตียงในโรงพยาบาล
เธออยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์และบาดแผลนั้นแห้งสนิท
ในช่วงเวลานี้ พระนายและสุดาไม่เคยโทมาหาเธอ พวกเขาดูเหมือนลืมเธอคนนี้ไปอย่างสมบูรณ์และพวกเขาก็ไม่สนใจว่าเธอไปที่ไหน เธอตายหรือมีชีวิตอยู่
หัวใจได้รับบาดเจ็บ แต่คิดถึงทารกในท้อง พิมยังคงแข็งแกร่งสุรา
ในตอนบ่าย พิมทำธรรมเนียมการออกโรงพยาบาล เพิ่งออกจากวอร์ดเห็นพระนายวิ่งเข้ามา รู้ดีว่าไมควรจะอย่างนั้นแต่ยังไม่สามารถทนได้ เกิดความหวังนิด
"คุณ คุณมาทำไม"
คุณอาจจะชอบ
