คนเล่นของ

เขาจึงเรียนคุณน้าไปว่าสภาพของตรีทิพย์ที่เป็นแบบนี้ เขาก็ไม่สะดวกให้ออกไปเช่นกัน เมื่อคุณน้านำเหตุนี้ไปปรึกษากับแม่หมออีกครั้ง แม่หมอจึงมีเงื่อนไขว่าให้คนในครอบครัวมาเล่าอาการของตรีทิพย์ให้ฟังก็ได้ ทว่าคนคนนั้นจะต้องเป็นคนที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน ผูกพันกันด้วยสายเลือด ซึ่งในโลกใบนี้ก็มีแค่แม่กับเขาเท่านั้นเพราะพ่อของเขาตายไปได้ 5 ปีแล้ว

‘ยังไงผมก็ไม่ไปครับ ไม่มีทางพาตัวเองไปสถานที่แบบนั้นเด็ดขาด’

‘ถ้าทศไม่ไป งั้นแม่ไปเอง’

‘ไม่ได้นะครับแม่ ถ้าแม่ไปแล้วเป็นข่าวขึ้นมาล่ะ จะทำยังไง’

‘ทศกลัวเป็นข่าว มากกว่ากลัวน้องเป็นอันตรายเหรอ’

‘ไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับแม่ แต่ผมว่านี่มันเรื่องปาหี่นะ ไม่มีทางที่คนทรงเจ้าเข้าผีจะรักษายายทิพย์ได้หรอกครับ ทั้งผม ทั้งอาจารย์หมอยังรักษาไม่ได้เลย’

‘ก็เพราะว่าทศรักษาไม่ได้ไง แม่ก็เลยต้องหาทางรักษาน้องเอง’

‘แม่ครับ รอหน่อยเถอะครับ อาจารย์หมอกำลังหาโรงพยาบาลที่จะรับรักษายายทิพย์อยู่’

‘อีกกี่วันล่ะทศ สามวัน เจ็ดวัน หรือหนึ่งเดือน แต่สำหรับแม่ แค่วินาทีเดียวแม่ก็ไม่อยากรอ แม่รอไม่ได้ รอไม่ได้จริงๆ’

‘แม่จะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะเชิญจิตแพทย์มาที่บ้าน’

‘ตาทศ! น้องไม่ได้บ้านะ น้องถูกคนทำของใส่’

น้ำเสียงของแม่เต็มไปด้วยความขมขื่น ดวงตาฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำที่ไหลอาบแก้มพร้อมสะอื้นฮึกฮักก่อนจะส่งโทรศัพท์ของแม่ให้เขา สิ่งที่เขาเห็นคือคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในบ้าน และนั่นทำให้เขาตัวเย็นเยียบ

เขาเป็นหมอ นั่นคือสิ่งที่เขาท่องอยู่ในใจ ทั้งๆ ที่ภาพเคลื่อนไหวจากในคลิปทำให้ขนหัวเขาลุกตั้ง บอกตัวเองว่านั่นไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

ภาพที่เห็นนั้นเป็นตรีทิพย์ที่อยู่ในชุดนอนกำลังเดินลงมาจากบันไดบ้าน แต่เพียงพริบตา ตรีทิพย์ก็มาโผล่ในห้องครัวในลักษณะไวจนเหมือนหายตัวมา ทั้งๆ ที่เวลาที่ระบุอยู่ในคลิปก็ยังเคลื่อนไหวอย่างเป็นปกติ

ร่างแบบบางผอมแห้งจนเหลือหนังหุ้มกระดูกเปิดตู้เย็นอย่างเร็ว เขาคาดว่าน้องสาวจะหาของกินในตู้เย็นเหมือนเช่นทุกครั้งที่แม่บอก และครั้งนี้ก็เป็นดังเดิม

ทว่าสิ่งที่ทำให้แม่ปิดปากร้องไห้โฮก็คือ ตรีทิพย์หยิบกล่องใส่ของสดที่แม่บ้านจัดแยกไว้เป็นแพคสำหรับปรุงอาหารได้แต่ละมื้อออกมา จากนั้นก็เปิดออกล้วงของสดเหล่านั้นมากัดกินอย่างอร่อย ก่อนจะทำท่ารู้ตัว มองซ้ายมองขวา จากนั้นก็เปิดทุกกล่อง กินทุกกล่อง อย่างจะนิดอย่างละหน่อย ก่อนจะเก็บของแต่ละกล่องใส่ตู้เย็นดังเดิม

จากนั้นร่างผอมบางก็เดินออกจากห้องครัวและมาโผล่ที่โคนบันได ทั้งๆ ที่ระยะทางจากครัวมาบันไดจะต้องผ่านห้องทานอาหาร และห้องรับแขก แต่กล้องทั้ง 2 ห้อง กลับจับภาพของตรีทิพย์ไว้ไม่ได้

‘กล้องอาจจะเสียนะครับแม่ หรือไม่ภาพก็อาจจะสะดุด’

‘แล้วทำไมเวลาไม่สะดุดล่ะทศ’

นั่นคือคำถามของแม่ที่เขาเองก็ตอบไม่ได้ และก็ทำให้เขาจำนนต่อเหตุผลทุกอย่างจนต้องมาที่นี่ในวันนี้

ไตรทศถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรู เดินตรงไปที่ประตูหน้าคฤหาสน์ เขาเดินเข้าไปใกล้รั้วไม่คิดที่จะกดกริ่งเพราะจะขอดูลาดเลาก่อน เพราะหากไม่ชอบมาพากลเขาก็จะได้กลับโดยที่ไม่ต้องพูดคุยกับคนที่นี่เลยสักนิด จากนั้นเขาก็จะพาตรีทิพย์ไปรักษาตัวที่เมืองนอก เพราะเขายังมั่นใจว่าจะต้องมีคุณหมอที่รักษาตรีทิพย์ได้อย่างแน่นอน

เจ้าของร่างสูงกว่า 180 เซนติเมตร ก้าวไปชิดประตูเพื่อมองลอดผ่านเข้าไปข้างใน ซี่รั้วที่ห่างกันไม่มากแต่ก็พอมองเห็นเรื่องราวภายในได้ชัด และสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาต้องเบะปากเล็กๆ เพราะเขาคิดไม่ผิดจริงๆ

ด้านในนั้น เขาเห็นชายหนุ่มมากกว่า 10 คน หรืออาจถึง 20 คน เดินไปเดินมาอยู่ในบริเวณบ้าน แต่ละคนหน้าตาหล่อเหลาดูแตกต่างกันไปหลายสัญชาติ มีทั้งยุโรปและเอเชีย แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือทุกคนใส่ผ้าโจงกระเบนสั้นสีน้ำตาลเหลือบทองหรืออาจเรียกว่านุ่งผ้าเตี่ยวก็ได้เพราะใส่สั้นเน้นสัดส่วนกันเหลือเกิน

ผู้ชายหุ่นดีเหมือนนายแบบเหล่านั้นไม่มีใครสวมเสื้อ แต่ละคนเดินไปเดินมาเหมือนตรวจตราความเรียบร้อยและมีบ้างที่กำลังยกถาดเครื่องดื่มและถาดอาหารเดินตรงเข้าไปในบริเวณสวนด้านข้างตัวบ้าน

ไตรทศรีบเดินขนาบรั้วไป เขาอยากรู้ว่าผู้ชายเหล่านั้นจะนำอาหารและน้ำดื่มไปให้ใคร

สิ่งที่เห็นทำให้ไตรทศชะงักเพราะหญิงสาวรูปร่างอรชรหน้าตาสวยจัดที่นั่งอยู่ริมสระสวมชุดว่ายน้ำสีแดงเพลิง หล่อนมีทรวดทรงองค์เอวอะร้าอร่ามแทบจะเปิดเผยทุกสัดส่วน หล่อนกำลังอยู่ในวงล้อมของผู้ชายเหล่านั้น ไม่สิต้องเรียกว่าผู้ชายเหล่านั้นกำลังปรนนิบัติหล่อนเสียมากกว่า

คนหนึ่งเสิร์ฟน้ำ คนหนึ่งเสิร์ฟขนม คนหนึ่งคอยโบกพัดให้ความเย็น อีกคนกำลังทำท่าคล้ายจะบีบนวด ทว่าอีกหลายคนก็เหมือนจะหยอกเย้าเล่นกันไปมา จนเหมือนว่าที่นี่เป็นสถานที่สร้างปาร์ตี้สังสรรค์สำหรับหนุ่มสาว

ทว่าแค่หล่อนปรายตามองผู้ชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง ไตรทศก็รู้สึกได้ว่าเลือดในกายเขาเย็นเยียบก่อนจะร้อนผ่าวเพราะตื่นตัว เขากัดริมฝีปากตัวเองแน่น เพราะไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน