ภรรยาลับของเขา ความขายหน้าที่ถูกเปิดเผย

ฉันก้าวเข้าไปใกล้เตียง สายตาจับจ้องอยู่ที่กล่องดนตรีในมือของภากร กล่องไม้เล็กๆ ใบนั้นบรรจุความทรงจำชิ้นสุดท้ายที่เป็นรูปธรรมของพ่อฉันไว้

ขณะที่ฉันเข้าไปใกล้ขึ้น หมอนใบหนึ่งก็ลอยผ่านอากาศมาโดนหน้าฉันเต็มๆ

“ไล่เธอออกไป!” เอวากรีดร้อง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงและความโกรธ “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ! ภากร คุณพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในห้องนอนของฉันได้ยังไง!”

“ที่รัก ใจเย็นๆ” ภากรพูด น้ำเสียงอ่อนโยนที่ตั้งใจให้เธอได้ยินคนเดียว “เธอเป็นแค่นักบำบัด ผมเรียกเธอมาเพื่อคุณ”

“ฉันไม่ต้องการเธอ! ฉันอยากให้เธอไป! ออกไป! ออกไป!” เอวากรีดร้อง ชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่สั่นเทา เธอเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่กำลังอาละวาด

ภากรส่งสายตาเย็นเยียบมาให้ฉัน “เธอได้ยินแล้วนี่” เขาพูดกับฉันเสียงเรียบ แล้วหันไปหาบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนอยู่ข้างประตู “ลากเธอออกไปจากบ้านฉัน”

ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไร บอดี้การ์ดก็เข้ามาคว้าแขนฉัน พวกเขาหยาบคาย นิ้วจิกลงไปในเนื้อขณะที่ลากฉันออกจากห้อง ลงบันไดใหญ่ และออกไปทางประตูหน้า

พวกเขาผลักฉันลงบนทางรถที่ปูด้วยกรวดแล้วปิดประตูใส่หน้า

อากาศยามค่ำคืนที่หนาวเย็นปะทะหน้าฉันเหมือนโดนตบ ฉันอยู่บนยอดเขาที่ห่างไกล ห่างจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร ไม่มีรถและไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ลมพัดผ่านชุดบางๆ ของฉันจนฉันเริ่มสั่น

ไม่มีอะไรทำได้นอกจากเดิน

ฉันเริ่มเดินลงไปตามถนนที่ยาวและคดเคี้ยว รองเท้าส้นสูงที่ใส่ไปดินเนอร์หรูกัดเท้าฉัน ทุกย่างก้าวคือคลื่นแห่งความทรมานระลอกใหม่ ทั้งทางกายและทางใจ

ความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ หนึ่งปีที่แล้ว เบนกับฉันไปเดินป่าบนเส้นทางที่ไม่ไกลจากที่นี่ ฉันสะดุดล้มข้อเท้าพลิก เขาไม่พูดอะไรสักคำ แค่ย่อตัวลง ยืนกรานที่จะอุ้มฉันกลับไปที่รถกระบะตลอดทาง หลังของเขาอบอุ่นและแข็งแรง

“ผมจะคอยรับคุณเสมอ เอม” เขาเคยกระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ “เสมอ”

ฉันสะดุดก้อนหินหลวมๆ เข่ากระแทกพื้นยางมะตอยอย่างแรง ความเจ็บปวดที่แหลมคมดึงฉันกลับสู่ปัจจุบัน

ผู้ชายคนนั้น เบน หายไปแล้ว บางทีเขาอาจไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ความรักที่เขาแสดงให้ฉันเห็น คำสัญญาที่เขาให้ไว้...มันเป็นของผี ของผู้ชายที่ไม่มีความทรงจำ ภากร โลหะกุล จำได้ทุกอย่าง และเขาเลือกที่จะลืมฉัน

ความจริงข้อนี้เป็นเหมือนก้อนหินที่เย็นและแข็งในท้องของฉัน มันจบแล้ว จบสิ้นโดยสมบูรณ์

ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้น มือถลอกปอกเปิกและมีเลือดออก และเดินต่อไปบนเส้นทางที่ยาวไกลและเปลี่ยวเหงาลงจากภูเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม แข็งตัวในอากาศที่หนาวเย็น

กว่าจะถึงถนนใหญ่และโบกแท็กซี่ได้ ดวงอาทิตย์ก็เริ่มขึ้นแล้ว

ฉันเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของฉัน ที่ที่เคยเป็นบ้านของเรา และมันให้ความรู้สึกเหมือนสุสาน

สิ่งแรกที่ฉันทำคือเปิดแล็ปท็อป ฉันกรอกแบบฟอร์มย้ายถิ่นฐานไปยุโรป นิ้วบินว่อนไปทั่วคีย์บอร์ด ฉันต้องออกไป ฉันต้องหนีจากเมืองนี้ ชีวิตนี้ ความเจ็บปวดนี้

จากนั้นฉันก็โทรไปที่คลินิกและลาออก มีผลทันที ฉันบอกพวกเขาว่าเป็นเรื่องฉุกเฉินทางครอบครัว

โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก ฉันเกือบจะไม่รับ แต่มีบางอย่างทำให้ฉันรับสาย

“เอมิกา”

เสียงของภากร เย็นชาและหยิ่งยโส

“ฉันต้องการให้เธอไปที่โรงแรมเพนนินซูล่า ไปรับชุดราตรีให้เอวา สำหรับงานกาล่าของตระกูลโลหะกุลคืนนี้”

มันไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่ง เขากำลังปฏิบัติกับฉันเหมือนเด็กรับใช้

“ภากรคะ” ฉันพูด เสียงเงียบอย่างอันตราย “คุณกับฉันจบกันแล้ว สัญญากำลังจะถูกร่างขึ้น ฉันไม่มีภาระผูกพันใดๆ กับคุณหรือคู่หมั้นของคุณ”

เขาหัวเราะเบาๆ เสียงต่ำและน่ากลัว “ลืมกล่องดนตรีของพ่อเธอไปแล้วเหรอ มันเป็นของชิ้นเล็กๆ ที่เปราะบางนะ คงจะน่าเสียดายถ้ามีอะไร...เกิดขึ้นกับมัน”

คำขู่ลอยอยู่ในอากาศ หนาทึบและน่าอึดอัด

“และไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว” เขาเสริม “เธอต้องไปขอโทษเอวาที่ทำให้เธออารมณ์เสียเมื่อคืนนี้ด้วย”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ “ขอโทษเหรอคะ เรื่องอะไร”

“เรื่องที่เธอยังมีตัวตนอยู่” เขาพูด น้ำเสียงหยดหยาดไปด้วยความดูถูก “ไปถึงที่นั่นในหนึ่งชั่วโมง” เขาวางสายก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไร

ฉันยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นที่รุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก แต่ความคิดเรื่องกล่องดนตรีของพ่อ ชิ้นส่วนสุดท้ายของท่าน ที่จะถูกทำลายโดยสัตว์ประหลาดตัวนี้...ฉันทนไม่ได้

ฉันสวมเสื้อโค้ทแล้วไปที่โรงแรม

ห้องสวีทอยู่ชั้นบนสุด ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย ฉันผลักมันเปิดแล้วก้าวเข้าไปข้างใน มือจับสายกระเป๋าแน่น

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงของพวกเขาดังมาจากห้องนอน

ฉันตัวแข็งทื่อ ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ประดับขนาดใหญ่ตรงทางเข้า

“มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ที่รัก” ภากรพูด น้ำเสียงหวานหยดย้อยจนน่าคลื่นไส้ “สองปีที่ผมความจำเสื่อม...การเจอเธอ แต่งงานกับเธอ...มันเป็นความผิดพลาดทั้งหมด เป็นการเดินทางที่โชคร้ายระหว่างทางกลับไปหาคุณ”

“แต่คุณอยู่กับเธอ!” เสียงของเอวาแหลมสูง “คุณแตะต้องเธอ!”

“แค่ครั้งเดียว หลังจากที่ความทรงจำผมกลับมา” เขาพูดอย่างรวดเร็ว “และผมสาบานได้ ผมคิดว่าเป็นคุณ ผมโดนวางยาในที่ประชุมธุรกิจ ผมสับสน พอตื่นขึ้นมาข้างๆ เธอ ผมก็รีบออกมาทันที เธอไม่มีความหมายอะไรกับผมเลยเอวา ไม่มีอะไรเลยจริงๆ ผมจ่ายเงินให้เธอหายไปแล้ว คุณจะไม่ต้องเห็นหน้าเธออีก ผมสัญญา”

คำโกหก คำโกหกที่เลวร้ายและถูกคำนวณมาอย่างดีเพื่อปกป้องตัวเอง คืนนั้น เขากลับบ้านและร่วมรักกับฉันด้วยความปรารถนาที่สิ้นหวังซึ่งฉันเข้าใจผิดว่าเป็นความรัก

“จริงๆ เหรอคะ” เอวาถาม เสียงอ่อนลง

“จริงๆ” เขายืนยัน “มานี่สิ ผมคิดถึงคุณมากเลย”

ฉันได้ยินเสียงผ้าปูที่นอนเสียดสีกัน เสียงครางเบาๆ จากเอวา

“ภากร หยุดก่อน...ลองชุด...” เธอหัวเราะคิกคัก

“ลองชุดรอได้” เขากระซิบ เสียงแหบพร่าด้วยความปรารถนา “ผมต้องการคุณ ตอนนี้เลย”

“คุณนี่ร้ายจริงๆ” เธอพูดเสียงออดอ้อน “แล้วคุณจะทำยังไงกับผู้หญิงคนนั้นล่ะ คนที่คุณโทรหา เราจะลงโทษเธอยังไงดี”

มีความเงียบชั่วครู่ แล้วเสียงของภากรก็ดังขึ้น เข้มและตามใจ “อะไรก็ได้ที่รัก อะไรก็ได้ที่ทำให้คุณมีความสุข”