ตำนานชายารองผู้แสนอ่อนหวาน

ล่อใจเขา

ราวๆ หนึ่งเค่อจง

เสียงสั่นไหวค่อยๆ เบาลง

ผ่านไปอีกชั่วยามชงชา

ก็หยุดนิ่ง

เซียวเฉิงเยี่ยนจ้องเพดานเตียง "..."

หลินหนงเป็นคนยุคใหม่ที่เคยมีความรัก เคยอ่านหนังสือ เคยเลี้ยงลูกหมา เคยฝึกสุนัขมาแล้ว จะไม่เข้าใจปฏิกิริยาและความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาได้อย่างไร

นางพลิกตัวเบาๆ หันหลังให้เขา

ผู้ชายขี้เสแสร้ง

หึ!

"ท่านอ๋องพักผ่อนเถอะเพคะ"

เซียวเฉิงเยี่ยนตอบรับเสียงต่ำว่า "อืม"

ทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไร

ไม่ถึงสิบกว่าลมหายใจ เขาก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของหญิงสาวข้างกาย

นางหลับไปแล้วเสียอย่างนั้น!

เขายังคิดว่านางจะมีท่าทีเล็กๆ น้อยๆ บ้างไม่มากก็น้อย ไม่นึกเลยว่าจะหลับไปอย่างเรียบร้อยปานนี้

แม้เขาหวังว่านางจะอยู่ในร่องในรอย แต่เขาเป็นถึงชินอ๋อง รูปโฉมไม่ธรรมดา ภูมิฐานเหนือคนทั่วไป นางกลับทำเสมือนไม่เห็น?

เซียวเฉิงเยี่ยนอึดอัดใจ "..."

ราตรีนี้ เงียบสงัดยิ่งนัก

ไม่รู้ตัว

เซียวเฉิงเยี่ยนก็เผลอหลับไป

ในความรู้สึกที่คลุมเครือ รู้สึกว่ามีแหล่งความร้อนแนบเข้ามากับร่างกายของเขา

หงุดหงิดอย่างที่สุด

อยากผลักออก

แต่ลืมตาไม่ขึ้น ร่างกายก็ไม่เป็นไปตามใจสั่ง ออกแรงไม่ได้ ราวกับถูกผีอำ มือเท้าถูกตรึงไว้

สัมผัสใต้ฝ่ามือนุ่มนวลลื่นเนียน กลิ่นหอมเยือกเย็นแย่งกันลอดเข้าจมูกเขา...

เขารู้สึกว่าร่างกายของตนมีปฏิกิริยา

จิตใจที่ขัดขืนสุดกำลัง ทำให้ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้นได้

โทสะพุ่งขึ้นในใจ

กำลังจะระเบิดออกมา กลับพบว่าบนตัวไม่มีคนเลย แม้แต่ข้างกายก็ไม่มี

นอกผ้าม่านสีแดงมีคนคุยกัน เสียงเบามาก

"พระสนมตื่นมาทำไมเพคะ"

เขาฟังออก เป็นเสียงของสาวใช้คนที่เมื่อกี้ "ครางอืออา"

ตามมาด้วยเสียงตอบของหลินหนง น้ำเสียงเหนื่อยล้าและกลัดกลุ้ม

"นอนไม่ได้ เขาเบียดเข้ามาตลอด จะหลีกก็ไม่มีที่ให้หลีก! ถ้าเขาตื่นขึ้นมาทันที เห็นข้ากับเขาแนบชิดกันอยู่ คงจะคิดว่าข้าจงใจยั่วยวนเขาเป็นแน่!"

สาวใช้หัวเราะเย็น "ดูตำแหน่งที่นอนก็รู้ว่าเขาเบียดท่านมาเอง จะมีเหตุผลอะไรมาโทษท่าน!"

เซียวเฉิงเยี่ยนหันศีรษะอย่างเงียบเชียบ

เห็นจริงๆ ว่าตนเองนอนเกือบจะทับตำแหน่งเดิมของนางแล้ว

หากนางไม่ลุกไป ทั้งสองคงต้องแนบชิดกันแน่

ฉะนั้นเมื่อกี้แท้จริงแล้วเขากำลังฝันงั้นหรือ

"..."

หลินหนงยิ้มขมขื่น "ด้วยฐานะและรูปโฉมของเขา ในอดีตคงมีหญิงสาวมากมายโยนตัวเข้าหา ในใจคงไม่มีความประทับใจที่ดีต่อสตรีอื่นนอกจากพระชายา ดันบังเอิญฮองเฮาเลือกข้าเข้าจวน..."

"เขาคงตั้งข้อสรุปไว้แล้วว่าข้าเป็นหญิงเจ้าเล่ห์ ถนัดใช้มนตร์เสน่ห์ยั่วยวน เพิ่งเข้าหอใหม่ก็ไม่ให้สีหน้าดีๆ"

"เขาพูดจาเจ็บแสบขนาดนั้น ข้าจะไม่ห่างจากเขาให้ไกลๆ ได้อย่างไร"

เสียงของนางเบาๆ อ่อนหวาน แต่กลับมีความหยิ่งทะนงไม่น้อย

คงเพราะตระกูลหลินรักทะนุถนอมประดุจไข่ในหิน จึงทำให้นางมีความมั่นใจเช่นนี้

เซียวเฉิงเยี่ยนไม่นึกเลยว่าหญิงสาวที่ดูอ่อนแอบอบบางคนนี้ จะมีนิสัยหยิ่งทะนง!

อีกทั้งยังรู้สึกแสลงหูอยู่บ้าง

พูดเหมือนเขาเป็นคนไม่ฟังเหตุผลอย่างไรอย่างนั้น!

หญิงตัวเล็กคนนี้ น่าโมโหจริงๆ!

หลินหนงกวาดสายตาจางๆ ไปยังผ้าม่านสีแดงเพลิง ภายใต้แสงเทียนสีแดง ขมวดคิ้วอย่างเกียจคร้าน

ก็แค่จงใจพึมพำให้ชายเลวคนนี้ฟังเท่านั้นแหละ!

เสแสร้ง

ใครจะทำไม่เป็นล่ะ!

...

เช้าตรู่

เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกหัวบวมเล็กน้อย

ครึ่งดึกหลังนอนไม่หลับสนิทเลย!

เลิกผ้าม่านลงจากเตียง

เคราะห์ร้าย เห็นหลินหนงกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าพอดี

ชุดนอนที่มิดชิดร่วงลงจากบ่า เผยผิวเนื้อลื่นเนียนเป็นบริเวณกว้าง รูปร่างเรียวงาม ที่ข้อมือมีรอยกดบีบ คงไม่ใช่ที่เขาบีบตอนฝันเมื่อคืนกระมัง... ในชั่วขณะนั้นความร้อนรุ่มก็ไหลขึ้นมาในลำคอ

เขาเดินไปที่โต๊ะ รินน้ำหนึ่งถ้วย

ตอนเช้าของหน้าหนาว ดื่มน้ำเย็นถ้วยหนึ่งลงไปแล้ว ถึงรู้สึกดีขึ้น

ในตอนนี้

ซ่งหมัวมัวที่ตามมาเป็นสินสอดเดินเข้ามาแจ้งอย่างรวดเร็ว "นางกำนัลอาวุโสของฮองเฮามารับผ้าเช็ดหน้าฤกษ์ดีแล้วเพคะ"

ยังไม่ได้เข้าหอ จะมีผ้าเช็ดหน้าฤกษ์ดีจากไหน!

หลินหนงเดินเข้าไปใกล้เขา กล่าวขออภัยหนึ่งคำ ดึงมือของเซียวเฉิงเยี่ยน คมมีดอันคมกริบเฉือนผ่านปลายนิ้ว

เลือดสดซึมออกมา

หยดลงบนผืนผ้าขาวสะอาด

"เลือดหยดนี้คือน้ำใจของท่านอ๋องที่มีต่อหม่อมฉัน และเป็นความรักที่มีต่อพระชายาด้วยเช่นกัน"

เซียวเฉิงเยี่ยนเข้าใจ ไม่ได้ตำหนิ "ข้ารู้"

ซ่งหมัวมัวเดินไปที่โต๊ะ เทน้ำสองสามหยดลงในฝ่ามือ จากนั้นกลับมาที่หน้าต่าง หยดน้ำลงบนรอยเลือด

เลือดสีแดงสดละลายออก สีจางลงมาก

หลินหนงไม่เข้าใจ "หมัวมัวทำอะไรเช่นนี้"

ซ่งหมัวมัวมองดวงตาใสกระจ่างของนาง กระแอมเบาๆ "เลือดในคืนแรกของหญิงสาว จะถูกของเหลวจากการสมสู่ละลายออก ไม่อาจเป็นสีแดงสดได้!"

มองเซียวเฉิงเยี่ยนหนึ่งครั้ง สายตาแสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง

นายหญิงของพวกตนเป็นหญิงสาวที่ดีเพียงนี้ คืนวิวาห์กลับถูกรังเกียจ น่าโมโหจริงๆ!

แต่นายหญิงสั่งไว้ล่วงหน้า ต้องผ่านสายตาของฮองเฮาให้ได้ นางก็ได้แต่ให้ความร่วมมือ

เซียวเฉิงเยี่ยน "..."

ใบหน้าน้อยๆ ขาวผุดผ่องของหลินหนงระเรื่อขึ้นมา

หันร่างไปเบาๆ

ในขณะที่กำลังพูดคุยกัน นางกำนัลอาวุโสก็เดินเข้ามาทำความเคารพด้วยรอยยิ้ม "ขอแสดงความยินดีกับใต้เท้าและพระสนมหลิน! ทาสรับใช้ได้รับบัญชาจากฮองเฮาให้มารับผ้าเช็ดหน้าฤกษ์ดี"

หลินหนงยืนอยู่ข้างเซียวเฉิงเยี่ยน ใบหน้ายังมีสีเรื่อๆ ไม่จาง ดูเขินอายอย่างยิ่ง

เข้ากับท่าทางของหญิงสาวที่เพิ่งแต่งงานพอดี

นางกำนัลอาวุโสมองดูผ้าเช็ดหน้า ยิ้มกริ่มจนหน้าบาน รีบเก็บผ้าใส่กล่องไม้ทันที พูดกับเซียวเฉิงเยี่ยนว่า "ฮองเฮาจะดีใจมากเพคะ"

เซียวเฉิงเยี่ยนผ่อนลมหายใจ

หลินหนงให้สายตาหนึ่งสบตา

ซ่งหมัวมัวยื่นถุงเงินที่หนักอึ้งให้ทันที "เป็นการรบกวนท่านเดินทางมา"

นางกำนัลอาวุโสรับด้วยความยินดี กล่าวลาแล้วจากไป

เซียวเฉิงเยี่ยนดูเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร หันตัวเดินจากไป

หลินหนงมองแผ่นหลังที่เขาเดินจากไป มุมปากกระตุก

ต้องดูให้ได้ ว่าพวกเจ้าทั้งสองจะรักใคร่กันได้อีกนานเท่าไร!

เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วก็ไปยังตำหนักหลัก

ทั้งที่ไม่ได้อะไรเลย แต่ยังต้องแบกฐานะอนุภรรยาไปทำความเคารพคนอื่น ขาดทุนจริงๆ!

สาวใช้ในตำหนักหลักเห็นนางมา ต่างทำหน้ายาว ราวกับนางเป็นนางจิ้งจอกที่มาแย่งสามีของคนอื่น

หลินหนงไม่ใส่ใจ เดินเข้าตำหนักหลัก

พระชายาเอกจื่อซางหลีนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน วางท่าทางสง่างามของภรรยาเอก

หลินหนงถวายชา

ถ้วยชาที่สาวใช้ถือมา ราวกับเพิ่งต้มในน้ำเดือด

ร้อนระอุ

หลินหนงรับไว้อย่างมั่นคง

"ขอเชิญพระชายาเสวยชาเพคะ"

จื่อซางหลีย่อมไม่รับถ้วยชาที่ร้อนระอุ ปล่อยให้นางถือไว้อย่างนั้น มองสำรวจขึ้นลง

เอวเรียวคอดราวกับโอบได้ในกำมือเดียว เสื้อคลุมผ้าโปร่งบางพลิ้วไหวอ่อนช้อยไปกับการเคลื่อนไหวของนาง พู่ห้อยยาวจากปิ่นข้างขมับ ประดับด้วยทับทิมสีแดงที่มีความหมายว่าลูกหลานเต็มบ้าน สะท้อนเป็นหมอกชมพูบางๆ บนใบหน้าน้อยๆ ที่งดงาม สวยจนพ้นวิสัยมนุษย์

รูปโฉมของตน ห่างไกลจากนางมากนัก!

และสามีของตน ทั้งที่สัญญาแล้วว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับสตรีอื่น เมื่อคืนเขากลับผิดคำสัญญา ค้างคืนที่อื่น!

จื่อซางหลียิ่งมองนางก็ยิ่งโมโห

อยากทุบทำลายทุกสิ่งทุกอย่างรอบกาย ไล่หลินหนงออกจากจวนอ๋อง!

แต่นางก็รู้ว่า หากยังไม่มีบุตรเกิดมา ต่อให้ไล่ออกไปคนหนึ่ง ก็จะมีคนที่สอง คนที่สามตามมา

หลินหนงก็ไม่รีบร้อน ยกถ้วยชาไว้อย่างเรียบร้อย

ดังที่นางคาดเดาไว้

ในถ้วยนี้บรรจุไม่ใช่น้ำเดือด มีเพียงถ้วยเท่านั้นที่ผ่านการต้มในน้ำเดือดมา

ผ่านไปไม่นานก็เย็นลง

หากเมื่อกี้นางทำถ้วยชาตกลง สายตามากมายทั้งภายในและภายนอกมองอยู่ น้ำไม่มีไอร้อน ก็จะคิดได้แต่เพียงว่านางจงใจแสดงละครเพื่อใส่ร้ายภรรยาเอก!

หลินหนงประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่นึกเลยว่าเรื่องราวเพิ่งเริ่มต้น อีกฝ่ายก็เผยความใจร้ายออกมาแล้ว

แต่ก็ยังถือว่าใช้สมองอยู่บ้าง

จื่อซางหลีกลั้นอารมณ์ไว้สุดกำลัง รับถ้วยชา จิบไปเล็กน้อยพอเป็นพิธี

เรียกให้รางวัล

หลินหนงดู ของรางวัลล้วนมีค่าสูง

นั่นทำให้เซียวเฉิงเยี่ยนเห็น

และยังเป็นการทำให้ฮองเฮาเห็นด้วย

ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่า ตราบใดที่ตนทนได้ ไม่ตกหลุมพรางของนาง จื่อซางหลีก็จะไม่กล้าทำอะไรกับตนอย่างเปิดเผย เว้นเสียแต่ว่านางต้องการให้ความสัมพันธ์กับฮองเฮาแย่ลงไปอีก

จื่อซางหลีโบกมือ "ลุกขึ้นเถอะ"

สาวใช้ก้าวเข้ามาประคองหลินหนง

หลินหนงกุมท้อง ขมวดคิ้วเบาๆ

สาวใช้คนสนิทของจื่อซางหลีพูดเหน็บแนม "รู้ว่าเมื่อคืนท่านอ๋องค้างที่ตำหนักของท่าน ไม่จำเป็นต้องแสดงท่าทางเหนื่อยล้าแบบนี้! กระทบกระทั่งพระชายา ท่านอ๋องคงจะไม่พอใจเป็นแน่!"