ตำนานชายารองผู้แสนอ่อนหวาน

คืนแต่งงาน

"ข้าจะไม่ร่วมหอกับเจ้า!"

เทียนแดงส่องสว่าง ห้องหอเต็มไปด้วยบรรยากาศมงคล

ทว่าคำพูดที่ผู้ชายคนนั้นเอ่ยออกมากลับเย็นชาราวน้ำแข็ง

หลินหนงยกพัดกลมอันประณีตบรรจงขึ้นบังหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาใสแจ๋วสวยงาม จ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ

แววตานั้นระยิบระยับไปตามแสงเปลวเทียน

สายตาที่บาดเจ็บและอับอายเช่นนั้น ทำให้แม้แต่เซียวเฉิงเยี่ยนผู้มีฐานะชินอ๋องก็ยังกระอักกระอ่วนใจ

จำต้องผ่อนน้ำเสียงลง: "ความรู้สึกระหว่างข้ากับอาหลี เจ้าคงทราบดีอยู่แล้ว! การต้อนรับเจ้าเข้าจวนครั้งนี้เป็นพระบัญชาของฝ่าบาท ข้าจำใจต้องทำ แต่เมื่อข้ามีอาหลีแล้ว ข้าจะไม่แตะต้องหญิงใดอีก"

"หวังว่าเจ้าจะจดจำความจริงข้อนี้ไว้ให้แม่น และอย่าได้คิดเพ้อฝันเกินฐานะ"

อาหลีในปากของเขา

คือภรรยาคู่หมั้นของเขา นางเจ้าแห่งจวนอ๋องเฉิน นั่นคือจื่อซางหลี

เชื้อสายธรรมดา

ครั้งหนึ่งเมื่อเซียวเฉิงเยี่ยนเดินทางลงใต้เพื่อปฏิบัติราชการแล้วบาดเจ็บตกระกำลำบาก จื่อซางหลีได้ช่วยชีวิตเขาไว้

แล้วยังพาเขาหลบซ่อนจากเงื้อมมือของศัตรู คอยปกป้องเขาตลอดเส้นทางกลับสู่เมืองหลวง

ความรักที่ผลิบานในยามยากลำบากร่วมกันเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาทำลายได้ง่ายๆ

แต่หลินหนงนั้นสิงสู่มาจากนิยาย เธอรู้ดีว่าคู่นี้คือพระเอกรองและนางเอกรองในเรื่อง

แม้จะมีการบรรยายไม่มากนัก แต่เส้นทางความรักก็ชัดเจน

เพราะจื่อซางหลีเอาแต่ใจ ไม่รู้จักพัฒนาตัวเอง และท้องยังไม่มีวี่แววเสียที ฮองเฮาจึงทรงเบื่อหน่ายและตัดสินพระทัยรับร่างเดิมของเธอเข้ามาเป็นพระชายารองของเซียวเฉิงเยี่ยน

ร่างเดิมมีนิสัยอ่อนแอและบีบคั้นตัวเอง เพื่อให้สำเร็จภารกิจมีทายาทตามที่ฮองเฮามอบหมาย เธอพยายามเข้าหาเขาหลายครั้งแต่ถูกปฏิเสธ จนกระทั่งจิตใจหดหู่ซึมเศร้า

ยิ่งไปกว่านั้น เพราะรูปโฉมงดงามและชาติตระกูลดี ก็ยิ่งทำให้จื่อซางหลีอิจฉาริษยา วางแผนทำลายชื่อเสียงของเธอ แล้วยังใส่ยาพิษหลังจากที่เธอถูกกักบริเวณ จนในที่สุด แต่งงานเข้ามาได้ไม่ถึงปีก็ถูกกำจัดชีวิตไป

แต่การตายของร่างเดิมนั้นก็ยิ่งจุดไฟพิโรธของฮองเฮาอีกครั้ง เมื่อทรงจับผิดพลาดของจื่อซางหลีได้ ก็ทรงบังคับให้รับภรรยาน้อยหลายคนเข้ามา และมีพระบัญชาให้เซียวเฉิงเยี่ยนต้องเอาใจภรรยาน้อยเหล่านั้นให้ครบภายในไม่กี่วัน มิเช่นนั้นจะประหารจื่อซางหลีเสีย

จื่อซางหลีเพื่อเอาชีวิตรอด จึงต้องผลักเซียวเฉิงเยี่ยนเข้าหาหญิงเหล่านั้นด้วยมือตัวเอง

หลังจากนั้นก็กลายเป็นคนระแวงและแหลมคม

ทั้งคู่เริ่มทะเลาะเบาะแว้งกันไม่หยุด ดีบ้างร้ายบ้าง

เมื่อเห็นว่าบรรดาลูกๆ ของคนรอบข้างเริ่มวิ่งเล่นซนกันแล้ว เซียวเฉิงเยี่ยนก็เริ่มปรารถนาอยากมีบุตรบ้าง

เมื่อภรรยาน้อยตั้งท้อง เขาดีใจมาก และสัญญาว่าเด็กนั้นจะให้อยู่ในนามของจื่อซางหลี

แต่ในขณะนั้น จื่อซางหลีถูกภรรยาน้อยวางยา เพียงถูกกระตุ้นเล็กน้อยก็สูญเสียสติ เตะทารกในครรภ์หกเดือนจนแท้ง และพร้อมกันนั้นก็ทำลายความรักสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ระหว่างสองคนนั้นด้วย

ฮองเฮาทรงพระพิโรธมาก จึงลดฐานะของเธอจากพระชายาเป็นพระสนม

ตอนท้ายของเรื่อง

เซียวเฉิงเยี่ยนผู้กลายเป็นรัชทายาทได้แต่งงานกับหญิงสกุลสูงอีกคนหนึ่งเป็นพระชายารัชทายาท

ส่วนจื่อซางหลีนั้น ในวันอภิเษกสมรสของทั้งสองคน ก็เผาตัวเองตาย!

หลินหนงค่อยๆ ก้มสายตาลง

ร่างเดิมมีแต่รูปโฉมงดงาม แต่อ่อนแอไร้ความสามารถ

แต่ในเมื่อเธอสิงสู่มาแล้ว ก็ต้องเปลี่ยนกฎของเกมนี้เสียใหม่

ให้จื่อซางหลีตายเร็วๆ เข้า!

ก็ถือว่าเป็นการล้างแค้นให้เจ้าของร่างเดิมด้วย!

หลินหนงมองดูชายที่อยู่ตรงหน้า

บ่าผึ่ง เอวบาง รูปหน้างดงาม ประสูติจากตำหนักกลาง มีบุคลิกผู้ดี เมื่อเทียบกับเหล่าขุนนางในเรื่องแล้ว ถือว่ามีศักดิ์ศรีและมีวัฒนธรรม... เพียงแต่น่าเสียดายที่จิตใจสกปรก

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หลังจากสิงสู่มาแล้วพยายามเปลี่ยนเส้นทางที่จะต้องเข้ามาอยู่ในจวนอ๋องหลายครั้ง แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง

แม้กระทั่งเพราะรับไม่ได้ที่จะต้องแบ่งปันสามีร่วมกับผู้อื่น ถึงกับฆ่าตัวตาย แต่ผลคือเธอฟื้นคืนชีพ กลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่เพิ่งสิงสู่มา! ราวกับติดอยู่ในระบบเกม มีแต่ผ่านด่านเท่านั้นจึงจะได้คำตอบอื่น

ดังนั้น... เธอต้องอดทน อดกลืนกับพล็อตห่วยแตกนี้ แล้วทำหน้าที่เป็นพระชายารองไปก่อน!

เสียงของหลินหนงเบาและอ่อนโยน ราวกับก้อนเมฆที่ลอยเอื่อย ปนความอับอายและความดื้อรั้นเล็กน้อย: "ปรารถนาได้คนที่มีใจเดียว ผมหงอกก็มิพรากจากกัน ท่านอ๋องและพระชายามีความรักงดงามเช่นนี้ ใครจะใจร้ายพอที่จะไปทำลายเล่า?"

"ขอให้ท่านอ๋องวางใจ หม่อมฉัน... จะประพฤติตนอยู่ในกรอบ!"

เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกแปลกใจจริงๆ ที่เธอรับได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

ไม่ร้องไห้?

ไม่อาละวาด?

คิ้วตาดุจตาฟีนิกซ์ของเขาเรียวลงเล็กน้อย

จ้องมองดวงตาของเธออย่างตั้งใจ ราวกับพยายามอ่านบางสิ่งออก

แต่นอกจากน้ำตาที่คลอเบ้าเล็กน้อยด้วยความบาดเจ็บ และความใสซื่อ เขาก็ไม่ได้อะไรเพิ่มขึ้นมา

คิดขึ้นมาเองว่า หากเธอประพฤติตนดีจริง ตนเองก็จะปฏิบัติต่อเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ

ให้เธออยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องถูกใครรังแก

รู้สึกเป็นหนี้บุญคุณ จึงให้คำมั่นอีก: "นอกจากความรักใคร่แล้ว เกียรติที่เจ้าควรได้รับ ข้าจะไม่ตระหนี่ หากเจ้าต้องการสิ่งใด ไปบอกอาหลีได้เลย เธอก็จะพยายามตอบสนองให้เต็มที่"

หลินหนงยืนให้เขาจ้องมองอย่างสงบ: "ค่ะ หม่อมฉันขอบพระคุณฝ่าบาทและพระชายาไว้ล่วงหน้า" จากนั้นก็วางพัดกลมที่บังหน้าลง และโค้งคำนับ "ดึกแล้ว หม่อมฉันขอส่งเสด็จท่านอ๋อง!"

เซียวเฉิงเยี่ยนจึงได้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน

เหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

ในแสงเทียนระยิบ ใบหน้าเล็กๆ นั้นงดงามจนน่าตะลึง ราวกับนางเทพธิดาถือแส้ปัดฝุ่นที่งามที่สุด หรือเทพธิดาในสระโบกขรณี!

บทกวีที่เคยเรียนมาวนเวียนในหัว: ท่ามกลางผู้คน เธอหันมองด้วยรอยยิ้มงาม ความงามระดับโลกก็ดั่งผงธุลี

ดวงตาของเขาฉายแววตะลึงงัน แล้วก็กลับสู่ปกติ

ในใจกลับยิ่งสงสัย

เธอไม่คิดจะอ้างเหตุให้ตนเองอยู่ต่อเลย!

คืนแต่งงานที่สามีไม่ค้างคืน ถือเป็นความอัปยศอย่างยิ่งสำหรับฝ่ายหญิง เธอไม่แคร์จริงๆ หรือ?

หรือว่าในใจมีแผนการอื่นซ่อนอยู่?

หลินหนงรู้ว่าเขากำลังรอดูอะไร และรู้ว่าเขากำลังสงสัยอะไร

แต่เธอก็เพียงมองเขาด้วยแววตาเหนื่อยล้า สับสน และเร่งเร้า: "..." ยังไม่ไปอีกหรือ?

เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าตัวเองถูกมองข้าม

ในใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก

ไอเบาๆ ครั้งหนึ่ง แล้วพูดว่า: "ข้ารู้ว่าชาวบ้านปากร้าย พี่น้องในบ้านเจ้าส่วนใหญ่ยังไม่แต่งงาน หากเจ้าไม่ได้รับการยกย่องในจวนอ๋องเฉิน ชื่อเสียงของพวกเขาก็จะพลอยเสียหายด้วย คืนนี้ข้าจะพักอยู่ที่นี่ เพื่อรักษาหน้าให้เจ้าและตระกูลหลิน!"

แล้วก็เปลี่ยนทิศทางคำพูด

"แต่หากเจ้าคิดสิ่งที่ไม่ควรคิด อย่าโทษข้าว่าไม่เกรงใจเจ้า!"

หลินหนงแสดงท่าทีประหลาดใจที่เขาเสนอจะค้างคืนเอง ดวงตางามของเธอฉายความตกใจออกมา

แต่ในใจกลับดีใจแบบเงียบๆ

เพราะนี่คือแผนของเธอที่ให้บิดาจัดการให้คนไปเกลี้ยกล่อมเขาว่า "แม้จะไม่แตะต้อง แต่ก็ต้องค้างคืน", "ต้องให้เกียรติเสนาบดีหลิน", "การสนับสนุนจากบิดาและพี่ชายของตระกูลหลินนั้นสำคัญมาก"

เธอมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อทนอยู่เป็นม่ายทั้งเป็น!

แล้วเขาล่ะ!

พูดดูดีราวกับว่าเอาใจใส่เธอและตระกูลหลิน แต่ที่จริงแล้วแค่ไม่อยากเสียการสนับสนุนจากบิดาและพี่ชาย!

ด้านหนึ่งก็ดูหมิ่นบุตรสาวสายตรงที่ตระกูลหลินรักมากที่สุด อีกด้านก็พยายามดึงตระกูลหลินมาเป็นพวก แถมยังทำท่าประทานความโปรดปราน... ช่างเป็นคนที่...

ทำสิ่งเห็นแก่ตัวแต่แสร้งทำเป็นใจดีได้อย่างน่าชื่นชมจริงๆ!

เหมาะสมดีกับหน้าตาของผู้มีอำนาจที่เห็นแก่ตัวเย็นชา แต่ทำทีว่าตัวเองเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่!

ก้าวถอยหลังเล็กน้อย รักษาระยะห่างอย่างเด็ดขาด เสียงยังคงนุ่มนวลดังเมฆฝ้า: "หม่อมฉันเข้าใจ จะไม่ก้าวล่วง ขอเชิญท่านอ๋องอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องทรงก่อน!"

ทั้งสองต่างแยกกันอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย

กว่าหลินหนงจะเสร็จเรียบร้อย เซียวเฉิงเยี่ยนก็นอนลงแล้ว

เธอไม่ส่งเสียง ไม่พูดคุย และไม่มองเขาแม้แต่ครั้งเดียว ใส่ชุดนอนที่ปิดมิดชิด แล้วค่อยๆ ขึ้นเตียงจากด้านปลายเท้าอย่างระมัดระวัง พยายามหลีกเลี่ยงการสัมผัสกันอย่างสุดความสามารถ

เซียวเฉิงเยี่ยนเห็นเช่นนั้น ก็รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยในใจ

เธอไม่ถือว่าตัวเองเป็นอะไรสักหน่อยเลยหรือ?

เตียงมงคลไม่ได้กว้างนัก และด้านในยังมีของมงคลวางอยู่อีก ดังนั้นเมื่อหลินหนงดึงผ้าห่มอีกผืนมาคลุมแล้วนอนลง แขนของทั้งสองก็ยังต้องสัมผัสกันอยู่ดี

เซียวเฉิงเยี่ยนรู้สึกได้ว่าแขนของเธอเย็นและละเอียดเนียน แล้วก็... มุ้งเริ่มไหวสะเทือน!

อิ๊ก... อ๊าก... อิ๊ก... อ๊าก...

เสียงที่ดังออกมานั้นชวนให้จินตนาการไปต่างๆ นานา

เซียวเฉิงเยี่ยนก็เป็นชายปกติธรรมดา เจอบรรยากาศกำกวมเช่นนี้ก็เริ่มรู้สึกร้อนรน: "ทำอะไรกันอยู่!"

สาวใช้ที่อยู่นอกมุ้งคอยโยกเตียงตอบแห้งๆ ว่า: "มีคนแอบฟังอยู่ข้างนอก ต้องทำให้สมจริง ขอท่านอ๋องอภัยด้วย"

แล้วก็เพิ่มเสียงครางเบาๆ และเสียงสะอึกสะอื้นเจ็บปวดเล็กน้อยให้ด้วย

เธอแสดงได้อย่างสนุกสนานทีเดียว

ทำให้คู่บ่าวสาวที่นอนอยู่ด้วยกันรู้สึกอึดอัดเป็นพิเศษ

แถมเซียวเฉิงเยี่ยนยังได้กลิ่นหอมเฉพาะตัวของหญิงที่อยู่ข้างๆ อย่างชัดเจน ซึมซาบเข้าจมูกทีละน้อยทีละน้อย ทำให้ร่างกายของเขาเกิดปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณขึ้นมา!