จากเถ้าถ่าน สู่ฟีนิกซ์: รักที่ฟื้นคืน

เอมิกาเดินกลับไปที่เพนต์เฮาส์ที่เธอเคยคิดว่าเป็นบ้าน มันรู้สึกหนาวเย็นและว่างเปล่า เป็นพิพิธภัณฑ์ของชีวิตที่ไม่เคยเป็นของเธอจริงๆ

จิณณ์ไม่ได้อยู่ที่นั่น ข้อความสว่างขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ: "เอสเธอร์มีอาการแพนิก คืนนี้จะอยู่กับเธอเพื่อให้แน่ใจว่าเธอโอเค เจอกันพรุ่งนี้"

เธอไม่ได้ตอบกลับ แต่เธอเปิดอินสตาแกรมแทน เอสเธอร์โพสต์รูปแล้ว เป็นภาพโคลสอัพของแก้วแชมเปญสองใบ โดยมีพื้นหลังหรูหราของห้องสวีทที่โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ลที่เห็นได้ชัดเจน คำบรรยายใต้ภาพเขียนว่า: "บางคนก็รู้วิธีดูแลคุณจริงๆ #รักแท้"

เอมิกาจ้องมองหน้าจอ รอยยิ้มขมขื่นบิดเบี้ยวบนริมฝีปากของเธอ เธอใช้เวลาสี่ปีดูแลเขา และนี่คือรางวัลของเธอ

ทันใดนั้น พลังงานอันดุเดือดก็พลุ่งพล่านขึ้นในตัวเธอ เธอจะไม่เป็นเหยื่อ เธอจะไม่เป็นวิญญาณในชีวิตของตัวเอง

เธอเริ่มต้นที่ห้องนอน เธอคว้าชุดสูทสั่งตัดราคาแพงของจิณณ์ออกจากตู้เสื้อผ้า โยนมันลงบนพื้น ขวดน้ำหอมของเขา คอลเลกชันนาฬิกาของเขา รูปถ่ายของเขา ทุกอย่างถูกยัดลงในถุงขยะ เธอทำงานด้วยความโกรธอย่างเป็นระบบ ชำระล้างพื้นที่ให้ปราศจากการมีอยู่ของเขา ทุกสิ่งที่เธอทิ้งคือโซ่ตรวนที่เธอกำลังทำลาย

เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ห้องพักก็ว่างเปล่า ร่องรอยทั้งหมดของจิณณ์ กิตติธนากุล หายไปแล้ว

เขาเดินเข้ามาหลังเก้านาฬิกาเล็กน้อย ถือกล่องขนมอบมาเป็นของกำนัลที่น่าสมเพช เขาหยุดกึกกลางห้องนั่งเล่น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"เอม? นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เขามองไปรอบๆ ความสับสนของเขาเป็นของจริง เขาไม่เข้าใจจริงๆ

"ฉันกำลังจัดห้องใหม่" เธอพูด น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยและไร้อารมณ์

เขาฝืนหัวเราะ พยายามปัดเป่าความตึงเครียดที่แปลกประหลาด "โอเค... งั้นเหรอ ผมว่าเราก็ต้องการการเปลี่ยนแปลงเหมือนกันนะ สุดสัปดาห์นี้เราไปช้อปปิ้งกัน ผมจะซื้อทุกอย่างที่คุณต้องการให้"

เขาคิดว่าเขาจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ด้วยเงิน เขาคิดว่าโซฟาตัวใหม่จะสามารถปะรูโหว่ขนาดใหญ่ที่เขาฉีกไว้ในชีวิตของเธอได้

"จิณณ์" เธอพูด น้ำเสียงของเธอมั่นคง "เราต้องคุยกันเรื่องเอสเธอร์"

เขาตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มสบายๆ ของเขาหายไป "ไม่มีอะไรต้องคุย ผมบอกคุณแล้วว่าเธอเป็นแค่เพื่อน เธอต้องการความช่วยเหลือจากผม"

"แล้วเราก็จะแต่งงานกัน" เขาเสริมอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นคาถาวิเศษที่สามารถทำให้ทุกอย่างถูกต้องได้ "งานแต่งงานของเราในอีกสามสัปดาห์ ทุกอย่างพร้อมแล้ว"

เธอแค่จ้องมองเขา ความเงียบงันแผ่ขยายระหว่างพวกเขา เขาไม่สามารถสบตาเธอได้

"คืนนี้ครอบครัวผมจัดงานเลี้ยง" เขาพูด เปลี่ยนเรื่อง "คุณต้องไปนะ เราต้องแสดงให้เห็นว่าเรายังรักกันดี"

เธอไม่อยากไป เธออยากจะล็อกประตูและไม่เห็นหน้าใครอีกเลย แต่เธอรู้ว่าการสร้างเรื่องในที่สาธารณะตอนนี้จะทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก

"ก็ได้" เธอตกลง

งานเลี้ยงเป็นฝันร้ายของโคมไฟระยิบระยับและรอยยิ้มจอมปลอม ทันทีที่พวกเขามาถึง จิณณ์ก็ถูกกลืนหายไปในทะเลของเพื่อนร่วมธุรกิจ เอมิกาถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว เป็นคนนอกในโลกที่เธอไม่เคยเข้ากันได้ ผู้หญิงคนอื่นๆ ซึ่งล้วนมาจากตระกูล "เก่าแก่" มองผ่านเธอ สายตาของพวกเธอจับจ้องไปที่รอยแผลเป็นจางๆ ของเธอ

เธอพบมุมเงียบๆ บนระเบียงที่มองเห็นวิวเมือง เธอต้องการอากาศ

"แหม แหม ดูสิว่าใครมา"

เอมิกาหันไป จีน่า น้องสาวของจิณณ์ ยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าของเธอ เอสเธอร์อยู่ข้างหลังเธอ เป็นเงาในชุดผ้าไหม

"เธอไม่ควรจะอยู่บ้าน ขัดรองเท้าให้พี่ชายฉันเหรอ?" จีน่าเยาะเย้ย "หรือว่ามันหนักเกินไปสำหรับมือที่มีแผลเป็นของเธอ?"

เอสเธอร์วางมือเบาๆ บนแขนของจีน่า "จีน่า อย่าใจร้ายสิ เอมิกาเป็นแขกของเรานะ" เสียงของเธอหวาน แต่ดวงตาของเธอเย็นชา

"แขกเหรอ? เธอมันก็แค่พยาบาลชั้นต่ำที่จับพี่ชายฉัน" จีน่าถ่มน้ำลาย เสียงของเธอดังขึ้น ผู้คนเริ่มหันมามอง "เธอมันก็แค่นังปลิงดูดเลือดที่มีพื้นเพเป็นเศรษฐีใหม่ เธอไม่คู่ควรกับที่นี่"

เอสเธอร์ถอนหายใจอย่างมีจริต "ก็จริงนะที่จิณณ์สมควรได้ใครสักคนที่...สมบูรณ์พร้อม ใครสักคนจากโลกเดียวกัน แต่เขาก็ให้สัญญาไปแล้ว เขาเป็นคนรักษาสัญญา"

แต่ละคำพูดเป็นเหมือนลูกดอกที่เล็งเป้าอย่างแม่นยำ

จีน่า ซึ่งถูกยุยงจากการแสดงของเอสเธอร์ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น "พี่ชายฉันสงสารเธอ นั่นคือทั้งหมด มันคือความเวทนา เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะมีใครรักสัตว์ประหลาดอย่างเธอได้?"

ก่อนที่เอมิกาจะทันได้ตอบสนอง มือของจีน่าก็พุ่งออกไป เธอคว้าคอเสื้อชุดของเอมิกาและกระชากลง

เนื้อผ้าขาดด้วยเสียงที่น่ารังเกียจ รอยแผลเป็นบนคอและไหล่ของเธอถูกเปิดเผยอย่างเต็มที่ภายใต้แสงไฟเจิดจ้าของห้องบอลรูม

เสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมกันจากฝูงชน ผู้คนจ้องมอง ใบหน้าของพวกเขาผสมผสานระหว่างความตกใจและความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขยะแขยง เสียงกระซิบกระซายแพร่กระจายไปเหมือนไฟป่า

ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่เอมิกา ร้อนและหายใจไม่ออก

จีน่ายังไม่หยุด เธอเอื้อมมือออกไปอีกครั้ง ราวกับจะชี้ไปที่รอยแผลเป็น "เห็นไหม? นี่คือสิ่งที่เธอเป็น!"

บางอย่างในตัวเอมิกาขาดสะบั้น เธอเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณล้วนๆ มือของเธอเหวี่ยงขึ้นและกระทบเข้ากับแก้มของจีน่าดังเพียะ!

ห้องทั้งห้องเงียบกริบ จีน่ายืนนิ่ง มือของเธอจับแก้มที่แดงก่ำ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

เอสเธอร์อ้าปากค้าง รีบวิ่งเข้ามา "โอ้พระเจ้า เอมิกา! เธอทำแบบนี้ได้ยังไง?" ในความรีบร้อนที่เสแสร้ง เธอ "สะดุด" ล้มลงไปกองกับพื้นในสภาพผ้าไหมยับยู่ยี่และความเจ็บปวดจอมปลอม "ข้อเท้าฉัน!" เธอร้องออกมา

นั่นคือตอนที่จิณณ์ปรากฏตัว เขาเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในแวบเดียว: เอมิกายืนอยู่เหนือเอสเธอร์ที่กำลังร้องไห้ และน้องสาวของเขากำลังกุมแก้มอยู่ เขาไม่ลังเลเลย

เขามุ่งหน้าไปยังเอสเธอร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล เขาผลักเอมิกาจนเสียหลัก เธอเซถอยหลังไปกระแทกกับราวระเบียงอย่างแรง เขาไม่แม้แต่จะมองเธอ

"เอส! คุณเจ็บตรงไหนไหม?" เขาถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลอย่างบ้าคลั่ง

จีน่า เห็นโอกาสของเธอ เริ่มร้องโหยหวน "พี่คะ มันทำร้ายจีน่า! แล้วมันก็ผลักเอสเธอร์ด้วย! มันบ้าไปแล้ว!"

จิณณ์ค่อยๆ ช้อนร่างเอสเธอร์ขึ้นมาในอ้อมแขน ประคองเธอราวกับว่าเธอทำจากแก้ว เขาหันกลับมา สายตาของเขาจับจ้องไปที่เอมิกาในที่สุด มันเย็นชา เต็มไปด้วยการกล่าวหาและความผิดหวัง

เขาไม่พูดอะไรกับเธอเลย เขาแค่หันหลังและอุ้มเอสเธอร์จากไป ทิ้งให้เอมิกาอยู่คนเดียวท่ามกลางฝูงชนที่เงียบงันและจ้องมอง