รถของประธาน

บทที่ 2

บทที่2

เจียงซวนหยวนโบกมือและชายคนหนึ่งนำกล่องของขวัญออกมาให้

“ซือฉิน วันนี้เป็นวันเกิดของเธอนี่ LV ใหม่ล่าสุดฉันให้เธอ!”

หนังจระเข้ทำด้วยมือ นี่มันมีมูลค่านับแสน! มีคนกล่าวขึ้น

“ขอขอบคุณ!”

เจียงเป่ยเฉินพูดด้วยหวังซือฉินไม่ตอบสักคำแต่ทว่าพอเจียงซวนหยวนมองของขวัญให้ หวังซือฉินกล่าว “ขอบคุณ” ทันที!

“ ซือฉิน วันนี้วันเกิดเธอเหรอ?”

จู่ๆเจียงเป่ยเฉินก็ตบหน้าผากของเขาและดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะนึกได้ ไม่น่าแปลกใจไม่แปลกใจเลยที่หวังซือฉินอยู่ในท่าทีแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้ามา วันนี้เขาอยู่ในโรงพยาบาลเพื่อไปกับพ่อของเขาดังนั้นเขาจึงไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะคิดถึงเรื่องอื่น ไม่แม่แต่จะสนใจว่าเป็นวันเกิดของจื่อชิง

“ ทำไมนายถึงจำวันเกิดแฟนนายไม่ได้ละ”

ทันใดนั้นเสี่ยวลี่ก็หัวเราะเยาะขึ้น “ฉันคิดว่านายไม่มีเงินสะอีก นายก็เลยตั้งใจที่จะลืมมันสินะ?”

“ซือฉินฉันจะออกไปซื้อให้เธอเดี๋ยวนี้… ”

“ไม่จำเป็น!”

ในที่สุดหวังซือฉินก็พูดขัดจังหวะเจียงเป่ยเฉิน เธอมองไปที่เจียงเป่ยเฉินเขาพูดออกมาเบาๆ “มาหาฉันนายมีอะไรหรอ?”

เจียงเป่ยเฉินกัดฟันและพูดออกมาว่า “พ่อของฉันต้องการเงินสำหรับการผ่าตัด… “

“อะไรนะ!”

“ นายจะยืมเงินจากซือฉินจริงดิ?”

เสี่ยวลี่พูดออกมา

“จื่อชิงกำลังจัดงานวันเกิดของเธอ ไม่เพียงนายจะไม่ให้ของขวัญเธอ นายยังจะมีหน้ามาขอยืมเงินอีกหรอ”

เสี่ยวลี่กอดอกของเธอและพูดออกมาด้วยความดูถูก

“ซือฉินให้ฉันยืมก่อนได้ไหมแล้วฉันจะจ่ายคืนให้เธอแน่นอน!”

ใบหน้าของเจียงเป่ยเฉินร้อนขึ้น ตั้งแต่โตมาเขายังไม่เคยยืมเงินใครสักคนและนี่เป็นครั้งแรกและเขาก็ยืมเงินจากแฟนของเขา

เจียงซวนหยวนที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเยาะ “เจียงเป่ยเฉิน เจียงเป่ยเฉิน นายยังมีหน้ามาของยืมเงินผู้หญิงอีกหรอ”

“นอกจากนี้แม้ว่าเธอจะให้นายยืม แต่นายสามารถจ่ายได้หรอ”

“ ตอนนี้ใครๆก็รู้แล้วว่าพ่อของนายเป็นหนี้ธนาคารหลายสิบล้าน นายจะเอาเงินที่ไหมมาจ่ายคืน”

“ นายเป็นเป็ดหรอ?”

เจียงซวนหยวนหัวเราะเยาะ

เจียงเป่ยเฉินกำหมัดแน่น เมื่อเขามาที่บ้านตระกูลหวังและเห็นพวกเหล่านี้เขารู้ตัวทันทีว่าเขาจะต้องอับอายและถูกหัวเราะเยาะ แต่เขาสนใจแค่ หวังซือฉิน เท่านั้น และหวังซือฉินไม่เคยพูดอะไรเลยกับเขาตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาผิดหวังอย่างมาก

“ซือฉินอาการของพ่อของฉันไม่ดีเลย ลุงหวังบอกให้มาหาเธอ ได้โปรดเธอช่วยฉันได้ไหม!”

หลังจากพูดจบใบหน้าของ เจียงเป่ยเฉิน ก็ร้อนระอุตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยอ่อนน้อมถ่อมตนเท่านี้มาก่อน

เสี่ยวลี่เม้มริมฝีปาก“ทำไม เป็นอะไรเหรอ?”

“นายกลัวว่าซือฉินจะไม่ให้นายยืมเงินสินะ นายเลยอ้างลุงหวัง ว่าลุงหวังบอกให้นายมาขอกับซือฉิน”

“ นี่นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า!”

สิ่งที่เธอพูดเห็นได้ชัดว่าเป็นการเพิ่มเชื้อเพลิงลงไปทำให้เกิดความแตกแยก แน่นอนว่าหวังซือฉืนก็มองเขาด้วยความรังเกียจและสีหน้าผิดหวังก็ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอ

“ซือฉิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น… ”

“นายไม่จำเป็นต้องพูดอะไร!”

หวังซือฉินหันกลับไปที่บ้านพักและหยิบธนบัตรสองแสนมา

“พ่อของฉันโทรมาและบอกให้ฉันเตรียมสิ่งนี้ไว้!”

“ ฉันให้ได้ แต่ฉันอยากจะบอกนายให้ชัดเจน!”

“ตั้งแต่วันนี้เราเลิกกัน!”

“ครอบครัวของคุณไม่มีอะไรเหลือแล้ว หวังซือฉิน คนเก่าได้ตายไปแล้ว และฉันจะไม่ยอมแต่งงานกับคนยากจนอย่างนาย!”

หวังจื่อชิงยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจราวกับขุนนางมองลงไปที่พวกทาส เจียงเป่ยเฉินมองไปที่หวังซือฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือสิ่งที่หวังซือฉินพูด

“เอาเงินนี่ไป!”

หวังซือฉินโยนเงินลงบนพื้น ในขณะเดียวกันหัวใจของเจียงเป่ยเฉินก็ร่วงหล่นไปที่พื้นเช่นกัน เขาอยากที่จะหันหลังกลับและออกไปทันที แต่เมื่อนึกถึงความต้องการเงินด่วนของพ่อเขาก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงและเอื้อมมือที่สั่นเทาอยู่ออกไป แต่ในตอนนี้เขาไม่ได้คาดคิดว่าเจียงซวนหยวนจะมาคว้าเงินไปก่อนเขา

“ เอามาให้ฉัน!”

เจียงเป่ยเฉินคำรามและรีบวิ่งขึ้นไป แต่เหล่ารุ่นที่สองก็เตะเขาลงไปกองกับพื้น

“นายต้องการมันไหม?”

เจียงเป่ยเฉินถูกคนสองคนกดเขาลงกับพื้นและเขียงซวนหยวนกระทืบหัวของเจียงเป่ยเฉินด้วยเท้าของเขา

“ถ้าแกเห่าเหมือนหมาสักสองครั้งฉันจะคืนเงินให้แก!”

“เห่า!”

“โฮ่ง โฮ่ง… ”

“ฮ่าฮ่า!”

ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างพากันหัวเราะ

ดวงตาของหวังซือฉินเต็มไปด้วยความดูถูก ผู้ชายที่ไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ไม่สมควรที่จะเป็นแฟนของเธอ

“เห่าดังๆ!”

เจียงซวยหยวนยิ้มด้วยสีหน้าภูมิใจแล้วพูดว่า “เจียงเป่ยเฉินมันเป็นหมา!”

“เจียงเป่ยเฉินมันเป็นไอ้ลูกหมา!”

เจียงเป่ยเฉินอยากที่จะร้องไห้ออกมา เขาต้องการเงิน เขาต้องการเงินนี้จริงๆ! …

ด้วยความอัปยศอดสูที่ตัวเองถูกเยาะเย้ยเขาจึงรีบวิ่งไปโรงพยาบาลพร้อมกับเงิน ตราบเท่าที่เขาสามารถช่วยพ่อของเขาได้ทุกอย่างมันก็คุ้มค่า! อย่างไรก็ตามเมื่อกลับมาที่โรงพยาบาลกลุ่มแพทย์และพยาบาลกำลังทำงานเร่งรีบอยู่ในวอร์ด

“ อะดรีนาลีนห้าร้อยมิลลิกรัม!”

“เตรียมช็อตไฟฟ้า!”

“เพิ่มเป็น 300 จูลทำอีกครั้ง!”

ปี๊ดด… ขณะที่คลื่นไฟฟ้าหัวใจกลายเป็นเส้นตรงบนหน้าจอเจียงเป่ยเฉินเฝ้าดูหมอถอดปลั๊กท่อออกซิเจนของพ่อของเขาและค่อยๆคลุมด้วยผ้าขาว

“ขออภัยด้วยเราทำดีที่สุดแล้ว!”

“เป็นไปได้ไง พ่อผมตายแล้วหรอ!”

“ หมอแกคงกลัวว่าฉันจะไม่มีเงินรักษาหรอ!”

“ ต้องเป็นแกสินะ!”

เจียงเป่ยเฉินคลุ้มคลั่งกำไปที่คอเสื้อหมออย่างรุนแรง!

…

เจียงเป่ยเฉินแหงนหน้ามองท้องฟ้าและน้ำตาก็ร่วงหล่นเป็นสาย

งานศพของพ่อ

เจียงเป่ยเฉินไม่ได้แจ้งให้ใครทราบเพราะไม่ต้องการให้ใครมาดูถูกเขาและพ่อ ในวันที่ฝังศพพ่อของเขาจู่ๆก็มีคนกลุ่มหนึ่งเหยียบเขาไว้บนหลุมศพพ่อของเขา

“เสี่ยวเยียจง แกก็เหมือนพ่อของแก!”

“ เดิมทีข้าอยากจะจับทรมานแกอย่างดี แต่แกก็ตายสะก่อนแบบนี้มันน่าเสียดายจริงๆ!”

รอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของชายคนนั้น

“แกเป็นใคร?”

เจียงเป่ยเฉินเบิกตากว้างและทันใดนั้นก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เขาอดไม่ได้ที่จะโพล่งออกไป “แกคือ กวังฮุยกรุ๊ป หรอ?”

“ มึงหลอกพ่อกู!”

“ ทำไมทำแบบนี้!”

ดวงตาของ เจียงเป่ยเฉิน แตกออกและตอนนี้ครอบครัวของเขาถูกทำลายและถูกสังหารโดย กวังฮุยกรุ๊ป

“ทำไม?”

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ

“เพราะคางคกอย่างพ่อของแก คิดจะกินเนื้อหงส์ เขาไปยุ่งกับผู้หญิงที่ไม่ควรและให้กำเนิดแกไงละ!”

“สำหรับพวกนั้นแกเป็นเพียงความอัปยศ!”

“ตอนนี้แกก็ควรจะลงไปอยู่กับพ่อของแกด้วย!”

รอยยิ้มที่โหดร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายคนนั้นและลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขาก็จับตัวเจียงเป่ยเฉินลงไปในกระสอบ กระหน่ำ! ทุบตีเจียงเป่ยเฉิน และจับเขาโยนลงไปในน้ำ

สติค่อยๆพร่าเลือน

“นายพลเด็กคนนี้อยู่ในน้ำนานเกินไปฉันเกรงว่าเขาจะไม่รอด!”

เสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้น “เมื่อเราพบเขาแล้วจงนำเขากลับไปที่บ้านการจะรอดหรือไม่ขึ้นอยู่กับความดวงของเขาเอง!”

ในยามพระอาทิตย์ตกดินเรือสำราญกว้างหลายสิบเมตรเคลื่อนตัวช้าๆไปตามแนวชายฝั่ง