จากรัก สู่ความแค้น: การล่มสลายของเขา

หลังจากแต่งงานมาห้าปีและให้กำเนิดลูกชายของเขา ในที่สุดฉันก็กำลังจะได้รับการต้อนรับเข้าสู่ตระกูลวรโชติที่ทรงอิทธิพล กฎนั้นเรียบง่าย: ให้กำเนิดลูกชาย แล้วคุณจะได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งในกองทุนทรัสต์ของตระกูล ฉันทำหน้าที่ของฉันแล้ว

แต่ที่สำนักงานทนายความ ฉันกลับค้นพบว่าทั้งชีวิตของฉันคือเรื่องโกหก ภาคิน สามีของฉัน มีภรรยาอยู่ในรายชื่อกองทุนทรัสต์อยู่แล้ว: ฮันนี่ โกเมซ รักแรกสมัยมัธยมของเขาซึ่งคาดว่าเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน

ฉันไม่ใช่ภรรยาของเขา ฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นคนค้ำประกันเพื่อผลิตทายาท ในไม่ช้า ฮันนี่ที่ "ตายไปแล้ว" ก็เข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน นอนบนเตียงของฉัน เมื่อเธอจงใจทำอัฐิของคุณยายฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ ภาคินก็ไม่ได้โทษเธอ เขากลับขังฉันไว้ในห้องใต้ดินเพื่อ "สั่งสอน"

การทรยศครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นเมื่อเขาใช้ ออกัส ลูกชายที่ป่วยของเราเป็นเครื่องต่อรอง เพื่อบังคับให้ฉันเปิดเผยที่อยู่ของฮันนี่หลังจากที่เธอจัดฉากลักพาตัวตัวเอง เขากระชากสายช่วยหายใจออกจากเครื่องพ่นยาของลูกชายเรา

เขาทิ้งลูกของเราให้ตายขณะที่เขาวิ่งไปอยู่ข้างเธอ

หลังจากที่ออกัสสิ้นใจในอ้อมแขนของฉัน ความรักที่ฉันเคยมีให้ภาคินก็แปรเปลี่ยนเป็นความเกลiedชังที่เย็นชาจนถึงกระดูก เขาทำร้ายฉันที่หลุมศพของลูกชายเรา คิดว่าเขาสามารถทำลายฉันได้อย่างสมบูรณ์

แต่เขาลืมไปว่ามีหนังสือมอบอำนาจที่ฉันแอบสอดไว้ในกองเอกสารโฉนดสถาปัตยกรรม เขาเซ็นมันโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง มองว่างานของฉันไม่สำคัญ

ความหยิ่งผยองนั่นแหleะที่จะเป็นจุดจบของเขา

บทที่ 1

ตระกูลวรโชติมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งเก่าแก่และไม่เคยเปลี่ยนแปลงเหมือนกับอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ของพวกเขา ภรรยาจะได้รับการต้อนรับอย่างเป็นทางการ จะถูกเพิ่มชื่อเข้าไปในกองทุนทรัสต์ของตระกูลที่มั่งคั่ง ก็ต่อเมื่อเธอให้กำเนิดลูกชายเท่านั้น

ฉันทำหน้าที่ของฉันแล้ว

ฉันกอดออกัส ลูกชายของฉันไว้แนบอกขณะที่รถเคลื่อนตัวไปจอดหน้าสำนักงานกฎหมายที่โอ่อ่าและน่าเกรงขามซึ่งจัดการเรื่องทั้งหมดของตระkูลวรโชติ ห้าปีของการแต่งงาน และวันนี้คือวันที่ฉันจะได้รับการยอมรับในที่สุด ไม่ใช่แค่ในฐานะภรรยาของภาคิน แต่ในฐานะสมาชิกที่แท้จริงของตระกูล

ทนายความชายผู้มีใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากากไว้ตลอดเวลาทักทายฉัน "คุณผู้หญิงวรโชติ และนี่คงจะเป็นทายาทน้อย"

ฉันยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่จริงใจแต่อ่อนล้า "นี่ออกัสค่ะ"

เขาพาฉันไปยังห้องที่บุด้วยไม้โอ๊กหนักอึ้ง "เชิญคุณผู้หญิงรอที่นี่สักครู่นะครับ ผมจะไปนำเอกสารทรัสต์มาให้ท่านเซ็น เป็นเพียงพิธีการเท่านั้นครับ"

ฉันรอด้วยหัวใจที่เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย นี่แหละ ขั้นตอนสุดท้าย

ทนายความกลับมาพร้อมกับสีหน้าที่อ่านไม่ออก เขาวางเอกสารหนาปึ้กลงบนโต๊ะแต่ไม่ได้เปิดมัน

"ดูเหมือนจะมีปัญหาบางอย่างนะครับ คุณผู้หญิง"

"ปัญหาเหรอคะ?" ฉันถาม เสียงยังคงนิ่ง

"ครับ เอกสารทรัสต์ได้ระบุชื่อคู่สมรสของคุณภาคิน วรโชติ ไว้แล้ว"

ฉันรู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งก่อตัวขึ้นในท้อง "ฉันไม่เข้าใจค่ะ เราแต่งงานกันมาห้าปีแล้วนะคะ"

"รายการนี้ถูกบันทึกไว้เมื่อเจ็ดปีที่แล้วครับ" ทนายความพูดโดยหลีกเลี่ยงที่จะสบตาฉัน "คู่สมรสที่ระบุไว้คือ คุณฮันนี่ โกเมซ"

ชื่อนั้นกระทบฉันเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง ฮันนี่ โกเมซ รักแรกสมัยมัธยมของภาคิน ผู้หญิงที่เสียชีวิตในอุบัติเหตุทางเรือเมื่อสิบปีก่อน

"เป็นไปไม่ได้" ฉันพูด เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "เธอตายแล้ว"

"การจดทะเบียนนั้นถูกต้องตามกฎหมายและมีผลผูกพัน" เขากล่าวอย่างราบเรียบ ในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมามองฉัน "เท่าที่กองทุนทรัสต์ของตระกูลวรโชติรับรู้ คุณฮันนี่ โกเมซ คือภรรยาของคุณภาคิน วรโชติ"

"แต่ฉันคือภรรยาของเขา" ฉันยืนกราน เสียงเริ่มดังขึ้น "เราจัดงานแต่งงาน เรามีทะเบียนสมรส"

ทนายความดูอึดอัดใจ "ผมทราบเรื่องการแต่งงานของคุณครับ แน่นอน แต่ जैसाที่คุณทราบ ไม่มีสมาชิกคนใดในตระกูลวรโชติไปร่วมงานแต่งงานของคุณ"

เขาพูดถูก ภาคินอ้างว่าครอบครัวของเขาเป็นคนเก็บตัวและไม่เห็นด้วยกับพิธีที่หรูหรา เขาบอกว่าพวกเขาจะยอมรับเมื่อเรามีลูกชายสักคน มันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวของเขา เรื่องราวที่ฉันเคยเชื่อ

ทนายความเลื่อนแฟ้มเอกสารข้ามโต๊ะมาให้ "นี่คือสำเนาที่รับรองแล้วของเอกสารจดทะเบียนทรัสต์ครับ"

ฉันเปิดมันด้วยมือที่สั่นเทา มันอยู่ตรงนั้น เป็นลายลักษณ์อักษร ภาคิน วรโชติ และ ฮันนี่ โกเมซ แต่งงานกัน ลายเซ็นของเขาชัดเจนจนไม่อาจปฏิเสธได้

ความรู้สึกวิงเวียนถาโถมเข้ามา และฉันต้องจับขอบโต๊ะหนักๆ ไว้เพื่อทรงตัว ออกัส ลูกน้อยของฉันขยับตัวในอ้อมแขน ฉันกอดเขาแน่นขึ้น ความอบอุ่นของเขาเป็นเหมือนสมอเล็กๆ ในโลกที่กำลังจะพังทลายลง

ฮันนี่ โกเมซ ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในหัวของฉัน

ฉันนึกถึงภาพวาดของเธอในบ้านของเรา ภาคินจ้างคนวาดขึ้นมาหลังจากเธอเสียชีวิต เขาเรียกเธอว่าแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุด รักที่สูญเสียไปของเขา ฉันซึ่งเป็นสถาปนิกที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง เข้าใจในความหลงใหลทางศิลปะของเขา หรืออย่างน้อยฉันก็คิดอย่างนั้น

เขาเคยบอกว่าฉันหน้าตาคล้ายเธอ "คงเป็นที่ดวงตา" เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เธอมีจิตวิญญาณเหมือนเขา"

ตอนแรกฉันรู้สึกไม่สบายใจที่ถูกเปรียบเทียบกับผู้หญิงที่ตายไปแล้วตลอดเวลา แต่เขาช่างมีเสน่ห์และโน้มน้าวใจเก่ง เขาสาบานว่าเขารักฉันที่เป็นฉัน ความคล้ายคลึงนั้นเป็นเพียงความบังเอิญที่สวยงามและขมขื่น

ฉันยอมรับมัน ฉันถึงกับช่วยเขาออกแบบแกลเลอรี่ส่วนตัวในบ้านของเราเพื่ออุทิศให้กับความทรงจำของเธอ เป็นอนุสรณ์สถานแห่งความโศกเศร้าของเขา ฉันคิดว่ามันเป็นวิธีที่จะช่วยให้เขาเยียวยาจิตใจ เพื่อที่จะได้ก้าวต่อไปกับฉัน

ตอนนี้ ความจริงมันตบหน้าฉันอย่างจัง เขาไม่ได้กำลังเยียวยา เขาแค่กำลังรอคอย

และฉันไม่ใช่ภรรยา ฉันเป็นแค่ตัวแทน เป็นตัวสำรองของผู้หญิงที่เขาไม่เคยปล่อยไป เป็นคนค้ำประกันที่เขาใช้เพื่อเอาใจครอบครัวและผลิตทายาท

ชีวิตแต่งงานห้าปีของฉันคือเรื่องโกหก ชีวิตของฉันกับเขาคือเรื่องโกหก

ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากตัวแทน

โทรศัพท์ของฉันสั่น ทำให้ฉันหลุดจากความคิดที่วนเวียน มันคือภาคิน

"ว่าไงคนสวย" เสียงของเขาอบอุ่นและสนิทสนม เป็นเสียงเดียวกับที่เขาใช้มาตลอดห้าปี "เรื่องทนายเป็นไงบ้าง? เรียบร้อยดีไหม?"

ฉันพยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้ราบเรียบ "ฉันยังอยู่ที่นี่ค่ะ มีเอกสารต้องดูนิดหน่อย"

"ไม่ต้องห่วงหรอก เซ็นๆ ไปเถอะ" เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ "คืนนี้พี่ต้องอยู่ดึกที่ออฟฟิศนะ มีดีลใหญ่ต้องปิด เดี๋ยวสุดสัปดาห์นี้จะชดเชยให้"

เขาเปลี่ยนเป็นวิดีโอคอล ใบหน้าหล่อเหลาของเขาปรากฏเต็มหน้าจอ เขาอยู่ในออฟฟิศของเขา มีเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพฯ ที่คุ้นเคยอยู่ด้านหลัง เขากำลังพยายามแสดงให้ฉันเห็นว่าเขากำลังทำงาน

แต่ดวงตาของฉัน ดวงตาที่เขาอ้างว่าเหมือนกับของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่าง ที่มุมโต๊ะทำงานของเขา เกือบจะหลุดกรอบ มีแจกันเล็กๆ ใบหนึ่ง ในนั้นมีดอกพุดซ้อนสีขาวดอกเดียว

ดอกไม้โปรดของฮันนี่ ดอกไม้ที่เขามักจะวางไว้หน้าภาพวาดของเธอในวันครบรอบ "การเสียชีวิต" ของเธอ

และบนข้อมือของเขา มีสร้อยเงินเส้นบางๆ ที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ห้อยจี้ตัวอักษร 'H' ที่แกะสลักอย่างประณีต

เขาไม่ได้อยู่ที่ออฟฟิศ เขาอยู่กับเธอ

เขาซ่อนเธอไว้ เธอไม่ได้ตาย

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันรู้สึกคลื่นไส้ ฉันต้องกัดกระพุ้งแก้มตัวเองแรงๆ เพื่อให้ทรงตัวอยู่ได้ ความเจ็บปวดที่แหลมคมเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันไม่กรีดร้องออกมา

"ปริม? เป็นอะไรรึเปล่า? หน้าซีดๆ นะ" เขาพูด แววตาเหมือนจะกังวล

"แค่เหนื่อยน่ะค่ะ" ฉันตอบได้แค่นั้น "เมื่อคืนออกัสกวนทั้งคืนเลย"

"น่าสงสารจัง" เขาปลอบ "พักผ่อนเยอะๆ นะ รักนะ"

คำพูดที่เคยเป็นแหล่งของความสบายใจ ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนกรด ฉันฝืนยิ้มอ่อนๆ "รักเหมือนกันค่ะ"

ฉันวางสายแล้วเอนศีรษةไปพิงพนักเก้าอี้ หนังเย็นๆ สัมผัสผิวฉัน คำโกหกเป็นเหมือนใยแมงมุมที่น่าอึดอัด และฉันก็ติดอยู่ในนั้นมาห้าปีแล้ว

แต่ความคิดที่น่าขนลุกที่สุดกลับมาในตอนท้าย ฉันได้ยินเสียงของเขาในหัว ไม่ใช่จากโทรศัพท์ แต่จากความทรงจำ ฉันบังเอิญได้ยินเขาคุยโทรศัพท์ในห้องทำงานเมื่อสองสามคืนก่อน เสียงของเขาเบาและมีความลับ

"ไม่ต้องห่วงนะ ที่รักที่ฟื้นคืนชีพของผม" เขาเคยกระซิบ "ผมบอกทุกคนว่าคุณเป็นแอนดรอยด์ เป็นหุ่นยนต์ที่สร้างขึ้นมาเหมือนเป๊ะเพื่อบรรเทาความเศร้าของผม พวกเขาไม่มีทางสงสัยหรอก ผมทำทั้งหมดนี้เพื่อพาคุณกลับมาหาผม"

ตอนนั้น ฉันคิดว่าเขากำลังคุยกับหุ้นส่วนธุรกิจเกี่ยวกับโครงการเทคโนโลยีใหม่ๆ ที่แปลกประหลาด ฉันมองข้ามมันไปว่าเป็นหนึ่งในความแปลกของเขา

ตอนนี้ฉันรู้แล้ว เขาไม่ได้พูดถึงแอนดroid เขาพูดกับฮันนี่ ฮันนี่ที่ยังมีชีวิตอยู่

ฉันคือตัวแทน ฉันคือคนค้ำประกัน ฉันคือคนโง่ที่ให้กำเนิดลูกชายเพื่อให้เขาได้รับมรดกและพาภรรยาตัวจริงของเขาออกมาจากเงามืด

ทั้งชีวิตของฉันเป็นเรื่องตลก เป็นเรื่องตลกที่โหดร้ายและซับซ้อน

ความเจ็บปวดไม่ได้ทำให้ฉันอยากร้องไห้ มันทำให้ฉันเย็นชา มันทำให้ฉันตาสว่าง

ฉันลุกขึ้นยืน เคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ ฉันทิ้งออกัสไว้กับผู้ช่วยของทนายความ ซึ่งกำลังชื่นชมเขาโดยไม่รู้ถึงพายุที่กำลังโหมกระหน่ำในใจฉัน ฉันกลับเข้าไปในห้องที่บุด้วยไม้โอ๊ก

ฉันไม่ได้เอาเอกสารทรัสต์ไป แต่ฉันหยิบแบบฟอร์มหนังสือมอบอำนาจเปล่าๆ จากกองเอกสารบนโต๊ะข้างๆ จากนั้นฉันก็ไปที่รถและหยิบชุดเอกสารโอนกรรมสิทธิ์สถาปัตยกรรมที่ฉันเตรียมไว้สำหรับโครงการที่เราควรจะพัฒนาร่วมกัน ฉันเป็นคนออกแบบโครงการทั้งหมด เขาไว้ใจในผลงานของฉันอย่างไม่มีเงื่อนไข

ฉันหนีบเอกสารเข้าด้วยกัน โดยซ่อนหนังสือมอบอำนาจไว้ระหว่างพิมพ์เขียวและโฉนดอย่างแนบเนียน

เขาจะเซ็นมันโดยไม่มอง เขามักจะทำอย่างนั้นเสมอ เขาไว้ใจฉันมากขนาดนั้น หรือพูดให้ถูกคือ เขาไม่ใส่ใจงานของฉันมากพอที่จะต้องให้ความสนใจอย่างเต็มที่

วันนี้ ความหยิ่งผยองนั่นแหละที่จะเป็นจุดจบของเขา