ข้ามเวลามาเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายของลูกน้อยสามคน

บทที่ 2

แม่เลี้ยงใจร้าย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนถือไม้เดินมาที่ประตู แคะหูด้วยนิ้ว หวางกุ้ยเซียงเห็นเธอมาที่ประตูก็ตกใจวิ่งหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นพวกเขาไปแล้ว จึงดึงมีดที่ปักอยู่ที่ประตูออก มองคนรอบข้างที่มาดูเรื่องวุ่นวาย ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป ไม่นานหน้าประตูก็ไม่มีใครเหลืออยู่ เธอหันหลังปิดประตูเก่าๆ

"ย่า ย่า ตื่นสิครับ"

"ย่า อย่าทำให้พวกหนูตกใจสิ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนถึงนึกได้ว่ายังมีปัญหาใหญ่หนึ่งเล็กสามที่ต้องจัดการ ฝืนร่างกายที่ใกล้จะถึงขีดจำกัดเดินไปดูอาการของคุณย่า

แย่แล้ว เป็นโรคหัวใจกำเริบเฉียบพลัน ถ้ามีห้วงมิติอยู่ เธอมียาขยายหลอดเลือดหัวใจในนั้น ตอนนี้ไม่รู้ว่าห้วงมิติจะติดตามมาด้วยหรือเปล่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนลองติดต่อห้วงมิติดู ติดต่อได้จริงๆ ดีจัง อย่างนี้เธอช่วยคุณย่าได้แล้ว โรคของเธอก็น่าจะรักษาได้

เด็กคนโตสุดอายุห้าขวบ เห็นเธอเดินมาก็ลุกขึ้นยืนขวางหน้าคุณย่าอย่างดื้อรั้น ไม่ให้เธอเข้าใกล้ เด็กอีกสองคนก็กลัว แต่เพื่อย่าก็ยืนอยู่ข้างหลังพี่ชาย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนึกได้ว่า เด็กคนนี้ชื่อเล่นว่าต้าเป่า ชื่อจริงคือซูเหวินจ้าน ส่วนเด็กอีกสองคนเป็นฝาแฝด ชื่อเล่นว่าเอ้อร์เป่าและซานเป่า ชื่อจริงคือซูเหวินหลิงและซูเหวินเฉิน: "หลบไป"

ต้าเป่าไม่พูด ใบหน้าดื้อรั้นเต็มไปด้วยความระแวง มองเธอด้วยท่าทางเตรียมพร้อม ราวกับเธอเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อฆ่าแม่

ฮวาเฉี่ยนเหมียนบ่นในใจถึงร่างเดิม ทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้ ถึงทำให้เด็กสามคนระแวงเธอขนาดนี้

"หลบไป ไม่หลบเดี๋ยวย่าตายจริงๆ หรอก" ฮวาเฉี่ยนเหมียนอธิบายอย่างอดทน

เด็กทั้งสามหันไปมองคนแก่ที่นอนอยู่บนพื้น ลังเลแต่ก็ยังไม่ยอมหลบ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นเด็กทั้งสามไม่ยอมหลบ ถ้าช้าต่อไปคุณย่าอาจตายจริงๆ จำใจต้องดึงพวกเขาไปด้านข้าง รีบเดินไปนั่งยองๆ ข้างคุณย่า

หันหลังให้เด็กๆ แล้วหยิบยาขยายหลอดเลือดหัวใจจากห้วงมิติยัดเข้าปากคุณย่า วางไว้ใต้ลิ้น เห็นยังกลืนน้ำลายได้น่าจะยังพอช่วยได้

ต้าเป่าเห็นเธอป้อนอะไรให้คุณย่า ก็รีบเข้ามาผลักเธอออก กันอยู่ข้างคุณย่า ไม่ให้เธอเข้าใกล้อีก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเป็นไข้สูงอยู่แล้ว ร่างกายนี้ก็อ่อนแอเกินไป เด็กคนเดียวก็ผลักเธอล้มนั่งลงกับพื้น เธอลุกขึ้นมาดูสีหน้าคุณย่า เห็นว่าดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวคงฟื้น

หันหลังเดินไปที่ห้องตามความทรงจำ ตอนนี้เธอต้องกินยาและพักผ่อน รอหายป่วยก่อนถึงจะจัดการเรื่องยุ่งๆ พวกนี้ได้

กลับถึงห้อง ฮวาเฉี่ยนเหมียนหยิบยาลดไข้สูตรพิเศษจากห้วงมิติ กลืนสองเม็ดแล้วล้มตัวลงนอน ตอนนี้เธอมีไข้จนสมองไม่แล่น

คุณย่าฟื้นขึ้นมาไม่นานหลังจากฮวาเฉี่ยนเหมียนเข้าห้องไป เห็นหลานทั้งสามล้อมอยู่

ต้าเป่าเห็นคุณย่าฟื้น รีบใช้แรงทั้งหมดพยุงท่านลุกขึ้นนั่ง: "ย่า ย่าฟื้นแล้ว"

คุณย่าฟื้นมาเห็นหลานทั้งสามยังอยู่ข้างกาย กอดพวกเขาร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอทำบาปอะไรไว้

ตั้งแต่ซูโหย่วจิ่นหายตัวไปในป่า เธอก็คิดจะหาลูกสะใภ้มาดูแลหลานทั้งสาม ใครจะรู้ว่าพาตัวปัญหากลับมา

ใช้เงินเก็บหมดไม่พอ ยังได้ลูกสะใภ้ที่ขี้เกียจ โลภ เจ้าเล่ห์ครบทุกอย่าง เธอยังต้องยืมเงินมารักษาโรคให้ หวังแค่วันหนึ่งเธอจะเห็นแก่บุญคุณนี้แล้วดูแลเด็กทั้งสามดีๆ

ต้าเป่าพยุงคุณย่าลุกขึ้น ทั้งสี่คนเดินไปที่ห้องอีกห้องที่กำลังจะพัง ที่นี่คือที่ที่ย่าหลานทั้งสี่อยู่ ห้องที่ดีที่สุดในบ้านถูกฮวาเฉี่ยนเหมียนยึดไป

ต้าเป่าพยุงคุณย่านั่งบนเตียงดิน: "ย่า ย่าเป็นอะไรหรือเปล่า? หนูจะไปตามหมอมา" พูดจบก็จะวิ่งออกไปนอก

คุณย่ารีบดึงเขาไว้: "ต้าเป่า ย่าไม่เป็นไร" ในใจถอนหายใจอย่างจนใจ บ้านเรายังมีเงินไปหาหมอที่ไหน

"ย่า" สองคนเล็กซุกอยู่ข้างตัวท่าน

"เอ้อร์เป่า ซานเป่า ไม่ต้องกลัว ย่าไม่เป็นไร"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนกินยาสูตรพิเศษแล้วนอนหลับไป ไข้ลดแล้ว เธอไม่รีบลุก นอนบนเตียงจัดการข้อมูลที่ยังไม่ได้เรียบเรียง

ดูความทรงจำของร่างเดิม การที่คนแก่หนึ่งเด็กสามรอดมาได้ถึงตอนนี้ก็เป็นปาฏิหาริย์แล้ว ร่างเดิมนี่แปลกจริงๆ ไม่เคารพแม่ผัวไม่พอ ยังโยนงานบ้านทั้งหมดให้คุณย่าและเด็กทั้งสามทำ

เบาก็ด่า หนักก็ทำร้าย ถึงขั้นคิดจะขายเด็กทั้งสามไปซ่องโสเภณี ถ้าไม่ใช่คุณย่าคอยระวัง คงให้เธอทำสำเร็จไปแล้ว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนจัดการความทรงจำเสร็จ มองบ้านที่ยากจนข้นแค้น ในใจรู้สึกขมขื่น แต่ก่อนบ้านยังมีที่นาอยู่บ้าง สองปีที่ผ่านมาร่างเดิมแอบเอาไปขายหมด ตอนนี้นอกจากบ้านที่กำลังจะพังนี้ ไม่มีอะไรเหลือเลย

ตอนนี้โชคดีอย่างเดียวคือห้วงมิติติดตามมาด้วย ก่อนหน้านี้เธอเก็บของไว้ในห้วงมิติเยอะ อย่างน้อยก็พอประทังไปได้สักพัก

ไข้ลดแล้ว พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เตรียมไปดูที่ครัวว่ามีอะไรกินบ้าง ในห้วงมิติมีของกิน แต่ตัดสินใจดูสถานการณ์ก่อน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเดินไปที่ครัว จะเรียกว่าครัวก็ไม่เชิง เป็นแค่เพิงที่ทำด้วยไม้ระแนง ร่างเล็กๆ ของต้าเป่ากำลังวุ่นวายอยู่ในครัว จัดการครัวที่ถูกรื้อค้น

ต้าเป่ารู้สึกว่ามีเงาคนที่ประตู เห็นฮวาเฉี่ยนเหมียนยืนอยู่ตรงนั้น จ้องเธอด้วยความระแวง มือกำไม้ขีดไฟไว้ ถ้าเธอกล้าทำอะไร ไม้ของเขาต้องฟาดโดนตัวเธอแน่

ฮวาเฉี่ยนเหมียนขมวดคิ้วมองต้าเป่าร่างผอมเล็ก เด็กคนนี้ดูก็รู้ว่าขาดสารอาหาร เสื้อผ้าก็ขาดวิ่น ร่างเดิมนี่ทำบาปจริงๆ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่พูดอะไรเดินเข้าครัว ต้าเป่าเห็นเธอเข้ามาก็ถอยไปที่มุมผนัง จ้องเธอไม่วางตา

เธอหาชามที่ยังไม่แตก เดินไปที่เหยือกน้ำเย็น ตรงที่เขามองไม่เห็น หยิบวิตามินชนิดฟู่จากห้วงมิติใส่ลงในเหยือก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรินน้ำใส่ชาม หันมายื่นให้เขา ต้าเป่าจ้องเธอด้วยความระแวง ไม่ยอมยื่นมือมารับชาม

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรู้ว่าเขาระแวง ยกชามขึ้นดื่มต่อหน้าเขาหนึ่งอึกแล้วยื่นให้อีก

ต้าเป่าลังเลแล้วยื่นมือน้อยๆ ที่ดำปี๋มารับชาม ดื่มหนึ่งอึก ทำไมรสชาติเปรี้ยวหวาน ต้าเป่าไม่แน่ใจจึงดื่มอีกอึก เป็นอย่างนั้นจริงๆ

"อึกๆ" ดื่มน้ำในชามหมดในไม่กี่อึก เขาอยากเอาน้ำไปให้ย่าและน้องดื่ม เห็นเธอยืนขวางประตูอยู่ก็ลังเลว่าจะผ่านไปดีหรือไม่

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเดาความคิดเขาออก จึงหลบจากประตู รักษาระยะห่างที่ปลอดภัยกับเขา

ต้าเป่ามองตำแหน่งที่เธอยืน วิ่งไปอุ้มเหยือกน้ำเย็นแล้ววิ่งออกจากครัว ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองร่างที่วิ่งจากไป ขมวดคิ้ว ตอนนี้การอยู่ร่วมกับพวกเขาต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ค่อยๆ เปลี่ยนความคิดของพวกเขา

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเก็บของที่ตกพื้น เก็บของเรียบร้อยแล้วพบว่าที่นี่ไม่มีอะไรจริงๆ ไม่มีเกลือ ไม่มีน้ำมัน ข้าวก็เหลือแค่หยิบมือ หุงเป็นโจ๊กก็คงไม่ต่างจากดื่มน้ำ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนึกถึงความทรงจำ หลังหมู่บ้านนี้มีภูเขาลูกหนึ่ง บนภูเขามีสัตว์ป่าเยอะ เธอคิดจะไปล่าสัตว์บนภูเขา เดินออกจากครัวดูเวลา ฟ้ามืดแล้ว ตอนนี้ไม่ควรเข้าป่า