ข้าเก็บภรรยาได้ที่ชายหาด (ภาคต่อ สามีข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง)

เช้าวันต่อมาลี่หยางตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส อาจจะเป็นเพราะได้นอนหลับสนิทมาตลอดคืน หลายวันมานี่ลี่หยางเองยอมรับว่าเขานอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ ข่าวอดีตคนรักของลี่หยางยังมีให้เห็นตามหน้าหนังสือพิมพ์และตามรายการต่างๆ ของทีวีที่ออกมาให้สัมภาษณ์ถึงเส้นทางรักระหว่างเขาและภรรยา

ลี่หยางไม่คิดว่าตู้ชิงอดีตคนรักของตัวเองจะเป็นคนเลวได้ถึงขนาดนี้ เท่าที่เขาออกมาให้สัมภาษณ์กับนักข่าวแล้ว ตลอดเวลาที่ตู้ชิงคบอยู่กับลี่ หยาง เขาก็คบกับภรรยาสาวอย่างโจวหลิงอยู่ด้วย โดยที่ลี่หยางไม่ได้รู้เลยแม้แต่น้อย

“พอแล้วลี่หยาง นายจะไปนั่งดูไอ้คนสารเลวพรรค์นั้นทำไม ที่ผ่านมาถือเสียว่าทานให้หมามันไป แต่เรื่องเงินแกต้องเอาคืนนะตั้งหลายแสน แกจะปล่อยให้ไอ้หน้าตัวเมียนั่นเอาไปไม่คืนไม่ได้” ลี่ถิง

“เราเองก็แค่อยากจะรู้ว่า เขาจะตอบคำถามนักข่าวยังไงเท่านั้นเอง ถิงถิงไม่ต้องเป็นห่วงตอนนี้เราไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้ว คนแบบนั้นไม่มีค่าพอให้เราเก็บเอาไว้ในใจหรอกนะ ส่วนเรื่องเงินเป็นไปได้เราไม่อยากไปเจอเขาอีก แต่เงินจะไม่เอาคืนไม่ได้ในเมื่อเขามีภรรยาที่รวยล้นฟ้าออกขนาดนั้น แค่เงินไม่กี่แสนเขาคงจะมีปัญญาหามาคืนเรา” ลี่หยาง

“ดีแล้วที่แกคิดได้แบบนั้น จริงสิเรากับพี่จิ้งจะเข้าเมืองนายจะฝากซื้ออะไรไหม หรือว่าจะไปด้วยกันดี”

“ไม่มีอะไรที่เราอยากได้หรอกถิงถิง เราไม่ไปหรอกนะเธอไปกับสามีเถอะ ไปสองคนก็ดีแล้วไม่ใช่หรือยังไง จะพาเราไปด้วยทำไม เราเองก็ไม่อยากจะไปนั่งกินอาหารหมาที่เธอกับสามีคอยปาใส่หัวคนอื่นหรอกนะ เห็นใจเราบ้างเถอะคนโสดอย่างเราก็ต้องการมีคนมาใส่ใจนะ”

“ลี่หนางนายไม่ไปก็ไม่ไปสิทำไมถึงต้องพูดอะไรแบบนี้ด้วยล่ะ ไม่เอาเราไปดีกว่าไม่พูดกับนายแล้ว เอาไว้ตอนเย็นเราจะซื้อขนมกลับมาฝากนะ”

“ขอบใจนะถิงถิง เอาไว้เราจะรอกินนะ”

“ได้เลย เอาไว้เจอกันตอนเย็นนะลี่หยาง ”

หลังจากถิงถิงกลับไปแล้วลี่หยางก็เตรียมตัวออกทะเลก่อนไปเขายังมิวายพูดกับหนังสือนิยายเล่มโปรดของตัวเองว่า “ท่านพี่ประมุขมารขอรับ ข้าไปจับปลาก่อนนะขอรับเอาไว้ข้าขายปลาเสร็จเมื่อไหร่จะรีบกลับ อยู่บ้านดีๆ นะขอรับ” ลี่หยางหัวเราะคิกคักกับความคิดบ้าๆ บอๆ ของตัวเอง

ลี่หยางใช้เวลาดำน้ำจับปลาไม่นาน วันนี้ดูเหมือนว่าเขาค่อนข้างที่จะโชคดีอยู่บ้าง ในเวลาไม่นานลี่หยางได้กุ้งมังกรตัวใหญ่และปลิงทะเลตัวอวบอ้วนเช่นเดียวกัน นอกจากนี้ยังมีปลากระพงแดงอีกหลายตัว

หลังจากนำอาหารทะเลที่หามาได้ในวันนี้ไปส่งให้กับคนของร้านอาหารที่มารอรับซื้ออาหารทะเลจากหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ แห่งนี้ ลี่หยางใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยความเรียบง่ายและสงบสุข

แต่ความสงบสุขของลี่หยางนั้นอยู่ได้ไม่นานเท่าไหร่ เพราะที่หมู่บ้านแห่งนี้นอกจากจะมีเพื่อนรักอย่างถิงถิงแล้ว ยังมีเพื่อนเกลียดหรือเรียกอีกอย่างว่าคนที่ไม่ชอบลี่หยางอยู่ด้วยอย่าง ‘เถียนชิงมี่’

เถียนชิงมี่เป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับลี่หยางและลี่ถิง ตอนเรียนมัธยมปลายชิงมี่ไปสารภาพรักกับเพื่อนร่วมรุ่นแต่เพื่อนคนนั้นกลับบอกว่าเขาไม่สามารถรับความรู้สึกของชิงมี่ได้เพราะเขามีใจให้กับลี่หยาง

ถึงแม้ว่าลี่หยางจะไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมรุ่นคนนั้นใช้เขาเป็นเครื่องมือเพื่อปฏิเสธชิงมี่ และเวลาต่อมาชิงมี่ได้รู้ความจริงแล้วว่าผู้ชายที่ตัวเองหลงรักเพียงแค่อ้างชื่อลี่หยางเพียงเท่านั้นแต่ทว่าชิงมี่ก็ยังคงไม่ชอบลี่หยางอยู่ดี

ลี่หยางเป็นผู้ชายตัวเล็กที่หน้าสวยกว่าผู้หญิงเสียอีก ลี่หยางดำน้ำเก่งมากและลี่หยางเรียนเก่งมากเช่นเดียวกัน ลี่หยางได้ทุนเรียนเสมอและสร้างชื่อเสียงให้กับหมู่บ้านอยู่เนืองๆไม่แปลกใจที่ชิงมี่จะไม่ชอบลี่หยาง

การกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านของลี่หยางในครั้งนี้ก็ยิ่งสร้างความไม่พอใจให้กับชิงมี่เพราะหนุ่มที่เจ้าหล่อนหมายตาเอาไว้ คอยมาเกาะแกะลี่หยางอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าลี่หยางจะบอกปัดไปแล้วแต่ทว่า มู่หลงหนุ่มหล่อประจำหมู่บ้านยังคงคอยแวะเวียนมาเกาะแกะลี่หยางอยู่เสมอ

มู่หลงไม่ได้มีใจชอบพอลี่หยางจริงจังอะไร เขาเพียงแค่พนันกับเพื่อนเท่านั้นว่าจะสามารถจีบลี่หยางติดหรือไม่เพียงเท่านั้น หากภายในเวลา 3 เดือนเขายังจีบลี่หยางไม่สำเร็จเขาจะต้องเสียเรือหาปลาให้กับเพื่อนของเขา 1 ลำ นี่คือสาเหตุที่ทำให้มู่หลงคอยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆกั บลี่หยาง

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน หลังจากที่ลี่หยางนำอาหารทะเลไปส่งเสร็จแล้ว ระหว่างทางกลับบ้านเขาพบกับชิงมี่ ที่กำลังเดินตามมู่หลงอยู่ แต่ทว่ามู่หลงกลับรีบเดินเข้ามาหาลี่หยางทำให้ชิงมี่ไม่พอใจและเริ่มด่าทอลี่หยาง

“ไอ้พวกผิดเพศ ออกไปจากหมู่บ้านก็ดีแล้ว ทำไมจะต้องกลับมาอีกด้วย” ชิงมี่

“แล้วทำไมน้องลี่หยางจะกลับมาไม่ได้ในเมื่อบ้านของน้องลี่หยางอยู่ที่นี่ น้องลี่หยางเราไปกันเถอะอย่าไปสนใจชิงมี่เลย” มู่หลง

“พี่มู่หลงทำไมต้องออกรับแทนมันด้วยล่ะคะ”

“หยุดทั้งสองคนนั่นล่ะ วันนี้เราจะขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วต่อไปนี้ทั้งสองคนไม่ต้องมายุ่งกับเราอีก ก่อนอื่นนะชิงมี่เราไม่เคยไปแย่งผู้ชายของเธอมาแม้แต่คนเดียวแล้วเธอก็เลิกพูดจาใส่ร้ายเราได้แล้ว ส่วนคุณมู่หลงกรุณาออกไปจากชีวิตผมด้วยถึงแม้ว่าผมจะชอบผู้ชายด้วยกันแต่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คุณ เลิกตอแยผมสักที คุณคิดว่าผมกินหญ้าเป็นอาหารหรือถึงจะมองไม่ออกว่าคุณต้องการอะไร อย่าให้ผมพูดมันออกมาจะดีกว่านะครับ ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า ถือว่าผมบอกพวกคุณทั้งสองคนแล้ว” ลี่หยางพูดออกมาด้วยความโมโห

ลี่หยางเดินจากไปโดยที่ทั้งสองคนไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดถึงขนาดนี้ มู่หลงเองไม่คิดว่าลี่หยางจะกล้าหักหน้าเขากลางหมู่บ้านแบบนี้ด้วยเหมือนกัน หลังจากเดินหนีหญิงร้ายชายเลวทั้งสองคนมาได้ ลี่หยางถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก

พอกลับมาถึงบ้านมือถือของลี่หยางได้รับข้อความจากธนาคาร มีเงินถูกโอนเข้ามาในบัญชีของลี่หยาง 5 แสนหยวน ลี่หยางคิดว่ามันน่าจะเป็นอดีตคนรักเขาเขาที่โอนเงินกลับมาให้ คืนเงินมาแล้วก็แล้วกันไปถือว่ายังสำนึกได้บ้างว่าอะไรผิดอะไรถูก

ลี่หยางเปิดประตูเข้ามาในบ้านและตะโกนใส่หนังสือนิยายที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเช่นที่เคยทำ “ท่านพี่ข้ากลับมาแล้ว” จากนั้นเขาก็หัวเราะคิกคักให้กับการกระทำบ้าๆ บอๆ ของตัวเอง

ลี่หยางไม่รู้เลยว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะได้อยู่ที่นี่ และจะได้พบกับท่านพี่ที่เขามโนขึ้นมาจริงๆ ไม่เพียงแต่จะได้พบเจอลี่หยางยังต้องอยู่กินเป็นสามีภรรยากับท่านพี่ในหนังสือนิยายที่ตัวเองอ่านทุกวัน

ถิงถิงเอาขนมจากในเมืองมาฝากลี่หยางกล่าวขอบคุณเพื่อนสาวแล้วเข้าบ้านปิดประตูอาบน้ำเสร็จ ก็เอาขนมมานั่งกินอ่านนิยายเล่มโปรดรอบที่ 200 และร้องไห้ครั้งที่ 200 เช่นเดียวกัน

กินไปอ่านไปด่าคนเขียนไป ประหนึ่งว่านักเขียนไปแย่งสามีหรือฆ่าสามีของลี่หยางตาย เขาทั้งด่าทั้งสาปแช่ง หวังว่านักเขียนจะกลับมาแก้พลอตให้ประมุขมารสุดที่รักของเขาได้สมหวังในรักบ้าง

หลังจากทั้งกิน ทั้งอ่านและทั้งด่าจนเหนื่อย ลี่หยางก็หลับไปทั้งน้ำตา ลี่หยางหลับไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ในฝันของเขา เขาฝันถึงสถานที่อันห่างไกลและได้พบกับท่านพี่ประมุขมาร สามีในมโนภาพของเขายืนยิ้มส่งมาให้เขาพร้อมทั้งยังพูดกับเขาว่า “พี่รอเจ้าอยู่นะลี่หยาง”

รอยยิ้มหล่อบาดใจขนาดนี้ อิป้านักเขียนยังให้เป็นตัวร้ายได้ลงคอ งานดีขนาดนี้หุ่นแซ่บขนาดนี้ อิป้านักเขียนจะต้องจิตไม่ปกติแน่นอน ลี่ หยางก่นด่านักเขียนไม่เว้นแม้กระทั่งยามหลับฝัน

และในที่สุดความหวังของลี่หยางก็เป็นจริง ในตอนที่เขาหลับไปนั้นขนมที่เขากินอยู่ยังเคี้ยวไม่หมด ลี่หยางไม่รู้เลยว่าตัวเองตายเพราะขนมติดคอตอนหลับ จะกล่าวในแง่ดีก็คือไม่ต้องทรมานตอนตาย เพราะตายแบบไม่รู้ตัว เพราะกำลังหลับฝันดี แต่ถ้าหากใครรู้ว่าตายเพราะขนมติดคอตอนหลับก็คงจะอับอายไม่น้อย แม้แต่ตอนหลับยังตะกละกินสมควรขนมติดคอตายแล้ว

ลี่หยางตื่นขึ้นมาอีกครั้งในสถานที่ ที่ตัวเองไม่รู้จัก และกำลังงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า หรือว่าเขายังอยู่ในความฝันแต่ทำไมความฝันมันแปลกประหลาด ที่นี่ที่ไหนทำไมคนใส่ชุดโบราณขนาดนั้น แต่จะว่าไปคนพวกนี้เป็นใครและกำลังจะพาเขาไปที่ไหน

เกิดคำถามมากมายขึ้นในหัวของลี่หยาง จากที่ฟังคนพวกนี้ที่พาตัวเขาขึ้นเกวียนมาดูเหมือนว่าจะพาเขาไปขายที่ไหนสักที่ ตกลงเขาฝันบ้าอะไร เหตุใดไม่ฝันถึงสามีในมโนต่อ กลับมาฝันว่ากำลังจะถูกขายนี่นะ นี่มันเรื่องอะไรกัน

ลี่หยางคิดว่ามันเป็นความฝัน ต่อให้เป็นความฝันเขาก็จะหนีใครอย่าคิดว่าจะจับเขาไปขายได้เลย ในเมื่อเกิดมากับทะเล เขาเองก็เป็นนักดำน้ำที่เก่งคนหนึ่ง จะยอมให้คนพวกนี้จับไปขายได้ยังไง หนีสิมันต้องหนี

ลี่หยางที่คิดว่าตัวเองยังอยู่ในความฝัน กระโดดลงทะเลท่ามกลางความตกใจของหลายๆ คน โดยเฉพาะพวกที่กำลังถูกนำไปขายด้วยเช่นกัน และมีคนใจกล้ากระโดดลงทะเลเช่นเดียวกับลี่หยาง แต่ทว่าจะมีชีวิตรอดหรือไม่นั้นไม่อาจบอกได้ คนที่โดดลงทะเลตามลี่หยางนั้นคิดแค่ว่าตายเสียดีกว่าถูกขายให้กับหอนางโลม