ข้าเก็บภรรยาได้ที่ชายหาด (ภาคต่อ สามีข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง)

ซูลี่หยางอดีตนักดำน้ำมากฝีมือที่ผันตัวเองมาเป็นชาวประมงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ ในหมู่บ้านชิงไห่ เมืองชิงผิง ซูลี่หยางลาออกจากงานที่ทำอยู่แม้ว่า

เขาจะเป็นนักประดาน้ำประจำแท่นขุดเจาะก๊าซและน้ำมันกลางทะเลที่มีเงินเดือนสูงลิบลิ่วแต่ทว่ามีเหตุทำให้เขาต้องหันหลังและกลับสู่บ้านเกิดเพื่อสืบทอดอาชีพดั้งเดิมของครอบครัวที่เหลือเพราะเขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวเท่านั้นในตอนนี้

ส่วนสาเหตุที่ทำให้ลี่หยางลาออกจากงานยอมทิ้งเงินเดือนและอนาคตในการทำงานจนต้องผันตัวไปเป็นชาวประมงในหมู่บ้านเล็กๆ ใช้ชีวิตเรียบง่าย เพราะลี่หยางอกหักรักคุดจากรุ่นพี่นักประดาน้ำอนาคตไกลที่เพิ่งผ่านพิธีแต่งงานไปหมาดๆ กับลูกสาวของนักธุรกิจพันล้าน

ลี่หยางทำใจไม่ได้และไม่อยากจะร่วมงานกับอดีตคนรักที่ตอนนี้ผันตัวไปเป็นสามีคนอื่นที่ไม่ใช่เขา ลี่หยางคิดว่าโชคยังดีที่ตัวเขาเองนั้นไม่ได้ถลำลึกไปมากกว่านี้ อย่างน้อยๆ ก็รักษาพรหมจรรย์ของตัวเองเอาไว้ได้ ถึงแม้จะเสียเงินไปบ้างเพราะอดีตรุ่นพี่และแฟนนั้นยืมไปจำนวนหลายแสนหยวน จนตอนนี้เขายังไม่ได้เงินคืนแม้แต่หยวนเดียว

ซูลี่หยางมุ่งหน้าสู่บ้านเกิดสืบทอดอาชีพชาวประมงที่พ่อแม่และปู่ย่าตายายทำกันมาตลอดหลายชั่วอายุ ครอบครัวของลี่หยางมีเขาเป็นลูกเพียงคนเดียวเมื่อพ่อแม่ได้เสียชีวิตจากไปเมื่อหลายปีก่อนจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ อาชีพชาวประมงของครอบครัวถึงจุดที่ต้องสิ้นสุดลงเพราะไม่มีคนสืบทอดกิจการ

ในตอนนั้นลี่หยางได้ขายเรือหาปลาออกไปทุกลำเขาเก็บเพียงบ้านเดิมเอาไว้และเรือหาปลาลำเล็กอีกหนึ่งลำเท่านั้น จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่กลางมหาสมุทรทำงานเป็นนักประดาน้ำที่แท่นขุดเจาะกลางทะเลลึก

ซูลี่หยางคิดว่าการกลับบ้านเกิดมาในครั้งนี้ก็ไม่แย่เสมอไปถึงแม้ว่าตัวเองจะอกหักรักคุด ทั้งเสียเงินและเสียใจ แต่ไม่ทำให้ต้องเสียชีวิตที่พ่อแม่เลี้ยงดูเขามา อย่างยากลำบากกว่าจะเติบโตขึ้นมา

ลี่หยางใช้ชีวิตเรียบง่ายในหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ ในแต่ละวันเขาจะออกเรือเล็กหาปลาและดำน้ำหากุ้งมังกร หอยเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล บางครั้งโชคดีก็จะได้หอยมุกบ้าง หรือแม้กระทั่งปูทะเลตัวใหญ่ ลี่หยางขายอาหารทะเลทั้งหมดให้กับร้านอาหารชื่อดังในเมืองซึ่งจะมีรถมารับซื้อถึงหมู่บ้านทุกวัน

ล่าสุดเขาขายไข่มุกได้เงินนับแสนหยวน ทุกครั้งที่ลี่หยางเข้าเมืองมาขายของหรือทำธุระต่างๆ เขาจะแวะซื้อหนังสือนิยายแนวทะลุมิติย้อนเวลากลับไปด้วยเสมอ ลี่หนางมีงานอดิเรกคือการอ่านหนังสือนิยาย เขาสามารถอ่านได้ทั้งวันทั้งคืนโดยที่ไม่ต้องนอนและกินอะไรได้เป็นเวลาหลายวัน

ที่หมู่บ้านแห่งนี้ลี่หยางมีเพื่อนสมัยเด็กที่สนิทกันมากอยู่หนึ่งคน หลินลี่ถิงเป็นสาวสวยประจำหมู่บ้านและได้แต่งงานกับหนุ่มหล่อที่สุดและร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้เช่นเดียวกัน ทั้งสองคนยังคงไปมาหาสู่กันเสมอลี่ถิงเองก็ดีใจมากที่ลี่หยางกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านหลังจากที่เขาออกไปจากหมู่บ้านตั้งแต่ที่เสียพ่อแม่ไปพร้อมกันในปีนั้น

เช้าวันนี้อากาศไม่สดใจเช่นเคย ลี่หยางไม่ได้ออกทะเลหาปลาเช่นทุกครั้ง เพราะอากาศไม่ดีทะเลมีคลื่นลมแรงไม่สามารถเอาเรือลำเล็กออกทะเลได้ ลี่หยางจึงตั้งใจว่าจะอ่านนิยายเล่มล่าสุดที่เพิ่งไปแย่งซื้อมาได้จากร้านหนังสือในเมือง

ยิ่งอ่านลี่หยางยิ่งร้องไห้น้ำตาไหล สงสารประมุขมารสุดๆ แสนปีที่รักข้างเดียวแสนปีที่ไม่สมหวังในความรัก แสนปีที่ต้องเป็นคนยอมถอยและหันหลังออกมาเอง ถึงแม้ว่านางเอกจะไม่ผิดเพราะนางเอกเองก็ได้บอกกับประมุขมารตั้งแต่ต้นแล้วว่าไม่สามารถรับไมตรีนี้จากเขาได้ เพราะนางเอกมีคนรักแล้วก็คือพระเอกนั่นเอง

อ่านไปด่าคนเขียนไป จะให้สมหวังบ้างมันจะไม่ได้เลยหรือยังไง ลี่หยางคิดว่าหากเขาเป็นประมุขมารก็คงยอมถอยและตัดใจออกมาตั้งแต่แรกแล้วถึงแม้ว่ามันจะทำใจยากไปหน่อยก็ตาม ความพยายามของประมุขมารนั้นสูญเปล่ามาแสนปี คนไม่ใช่ก็คือคนไม่ใช่อยู่วันยังค่ำ เหมือนเช่นลี่หยางที่คนรักสัญญากันเอาไว้ดิบดี แต่พอมาวันหนึ่งกลับมาบอกว่าเขาไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับลี่หยางได้เพราะลี่หยางไม่สามารถมีทายาทให้ได้นั่นเอง

ช่างเป็นเหตุผลบอกเลิกที่งี่เง่ามาก ก็รู้อยู่แล้วว่าลี่หยางเป็นผู้ชายแล้วผู้ชายก็ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ เขารู้อยู่แก่ใจลี่หยางได้ถามเขาไปแล้ว ในตอนนั้นเขาเองบอกว่ารับได้ทุกอย่างแต่พอเอาเข้าจริงก็เห็นแก่เงินเพราะฐานะของฝ่ายหญิงร่ำรวยมาก ลี่หยางรู้สึกเสียใจให้กับความตาบอดของตัวเองที่เห็นอดีตคนรักเป็นคนดีทีแท้แล้วเขาเพียงแต่เสแสร้งแกล้งทำเท่านั้น

“ฮึก อิป้านักเขียนใจร้ายมาก จะเขียนให้ประมุขมารตัดใจหรือมีคนใหม่ก็ไม่เขียน ทำไมต้องเขียนให้ประมุขมารรักข้างเดียวมาแสนปีขนาดนั้น สงสัยอิป้านักเขียนเองก็ไม่มีคนรักเลยอยากหาเพื่อนแน่ๆ ”

“ลี่หยางอยู่บ้านหรือเปล่า เราเอาของกินมาให้” ลี่ถิง

“ฮึก ฮึก อยู่ เข้ามาเลยประตูไม่ได้ล็อก”

“อะไร!! เป็นอะไร นายร้องไห้ทำไมเนี่ย เกิดอะไรขึ้น อย่าบอกว่าอ่านนิยายแล้วร้องไห้นะ”

“ก็ใช่น่ะสิ เราสงสารประมุขมารมาก รักข้างเดียวมาแสนปีเลยนะแสนปี มันทรมานมากเลยเธอไม่รู้เหรอ แต่เธอคงไม่รู้หรอกเพราะเธอสมหวังในรักและแต่งงานมีสามีไปแล้ว เธอจะมาเข้าใจอะไรได้”

“อ้าว ไหงมาลงที่ฉันเนี่ย นายอย่าพาลได้ป่ะ มันก็แค่นิยายไหม คนเรามันก็มีผิดหวังบ้างสมหวังบ้างเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือยังไง อะไรของนายกัน”

“มันก็ใช่อยู่หรอก แต่มันก็อดบ่นไม่ได้ แล้วนี่เธอมาหาเราสามีเธอรู้หรือเปล่า เดี๋ยวก็ได้ตามหาไปทั่วหมู่บ้านอีก”

“รู้แล้ว เราบอกพี่จิ้งแล้ว ว่าแต่นายเถอะจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดจริงๆ เหรอ ”

“อือ จริง ถามทำไม”

“ที่ถามเพราะเป็นห่วงนายไง อีกอย่างไอ้สารเลวนั่นมันจะคืนเงินให้นายเมื่อไหร่ หน้าตัวเมียชัดๆ เลยแบบนี้ หน้าตาก็ดีไม่น่าสันดานเลวขนาดนี้เลย ดีแล้วที่นายไม่ได้มีอะไรกับมัน ไม่อย่างนั้นนายคงได้เสียใจไปจนตายแน่ ทั้งเสียตัว ทั้งเสียใจ และเสียเงิน”

“ลี่ถิงตกลงเธอปลอบใจเราหรือว่าซ้ำเติมเรากันแน่ ทำไมเรารู้สึกว่าเธอกำลังซ้ำเติมเราอยู่”

“อะไรของนายเราก็ต้องปลอบใจนายสิ เราเป็นเพื่อนกันนะ นายเสียใจฉันเองก็เสียใจกับนายด้วยไง ทำไมนายสงสัยในความรักที่ฉันมีให้นายหรือยังไง”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ขนลุก ว่าแต่ว่าได้อะไรมาหรือ คุณป้าทำอะไรกิน”

“ปลาต้มน้ำมันพริก แล้วก็มีขนมหวานด้วยบัวลอยน้ำขิงไง นายชอบไม่ใช่เหรอ”

“อืม ฝากขอบคุณ คุณป้าด้วยนะ”

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นเอง นายเองก็กินอะไรบ้างเถอะอย่ามัวแต่อ่านนิยายแล้วร้องไห้จนตาบวมไม่กินข้าวกินปลา ทำตัวยังกับผีตายซากอีกล่ะ ”

“รู้แล้วน่า เธอกลับไปหาสามีเธอเลยไป ตกลงเป็นเพื่อนหรือเป็นแม่ของเรากันแน่ บ่นจริงจังเลย”

“ถ้าเป็นแม่ได้นายจะยอมเป็นลูกเราไหมล่ะ”

“ไม่เอาอ่ะ นี่ก็แค่เปรียบเทียบไหม เปรียบเทียบ ไปๆ กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวฝนก็ตกลงมาอีก”

“กลับก็ได้ ไม่ต้องมาไล่หรอกย่ะ”

หลินลี่ถิงกลับไปได้ไม่นานฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่ ลี่หยางหลังจากกินข้าวกินขนมที่เพื่อนนำมาให้เสร็จแล้วเขาก็มานอนอ่านนิยายต่อไป เขายังตามติดชีวิตของประมุขมารจนรู้สึกสงสารและหลงรักประมุขมารผ่านตัวอักษรในหนังสือไปโดยไม่รู้ตัว

ลี่หยางคิดว่าทำไมเขาไม่พบเจอคนเช่นประมุขมารบ้าง ผู้ชายที่รักเดียวใจเดียวที่มั่นคงในรักมันหายากมากเลย ในโลกนี้จะหาเจอหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ลี่หยางได้แต่พูดกับตัวเองก่อนที่จะนอนหลับไป