ดวงใจฮัสซานัล

“ฮัสซานัล ลูกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

เสียงเฉียบขาดนั้นเป็นของฟาติมาห์มารดาของเขานั่นเอง ฮัสซานัลในชุดพร้อมเดินทางชะงักเท้า แล้วเดินกลับมาหยุดตรงหน้ามารดา

“สวัสดีครับคุณแม่”

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลย แม่ไม่อนุญาตให้ลูกเดินทางไปเมืองไทย”

ฮัสซานัลเหลือบมองชาร์คีลที่ก้มหน้าตัวสั่นเล็กน้อยก็เข้าใจทุกอย่างทันที แม่ของเขาคงรู้เรื่องนี้จากคนสนิทของเขานั่นเอง

“ผมบอกพี่ฮะซูลแล้วครับคุณแม่”

“แล้วแม่กับพ่อล่ะ ไม่คิดจะบอกเลยหรือไง ไม่ได้ ยังไงแม่ก็ไม่ยอมให้ลูกเดินทางฉุกละหุกแบบนี้หรอก”

“คุณแม่ครับ ได้โปรดเห็นใจผมด้วย ผมมีความจำเป็นต้องไปจริงๆ ครับ” ฮัสซานัลเดินไปจับมือของมารดา หวังว่าท่านจะใจอ่อน

“แม่รู้ว่าลูกจะเดินทางไปที่นั่นทำไม”

“ครับ” ชายหนุ่มรับคำสั้นๆ โดยไม่ปฏิเสธ นั่นยิ่งทำให้ผู้เป็นแม่ยิ่งไม่พอใจ

“แต่ลูกก็รู้นี่ว่าแม่เลือกผู้หญิงเอาไว้ให้แล้ว จามิลาสวยและเพียบพร้อมทุกอย่าง ลูกไม่ควรมองข้ามผู้หญิงดีๆ แบบนี้นะฮัสซานัล”

“ผมรู้ว่าคุณแม่หวังดี แต่ผมไม่ได้รักจามิลา”

“ลูกรู้ได้ยังไงว่าจะไม่รักจามิลา ในเมื่อยังไม่เคยเจอกันสักครั้ง” น้ำเสียงของฟาติมาห์ยังเต็มไปด้วยความไม่พอใจเหมือนเดิม แต่ฮัสซานัลดื้อดึงมาตั้งแต่ยังเด็กแล้ว เขาเชื่อมั่นในตัวเองเสมอ และไม่เคยยอมให้ใครมาบงการชีวิตแม้แต่มารดาก็ตาม

“นางผู้เคยช่วยชีวิตของผมเอาไว้คือคนที่ผมรักครับ ผมไม่มีทางมองผู้หญิงคนไหนอีก”

“แม่ไม่เชื่อหรอก ถ้าลูกรักนางจริง ทำไมลูกยังนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าทุกคืนล่ะฮัสซานัล แม่ว่ามันเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเลยนะ”

“คุณแม่ครับ ผมนอนกับผู้หญิงได้ทุกคน แต่ผมรักผู้หญิงได้แค่คนเดียวเท่านั้นครับ ซึ่งผู้หญิงคนนั้นชื่อ ช่อพุด ศรีวิชัย เธอช่วยชีวิตผมเอาไว้เมื่อแปดปีก่อน ดังนั้นผมจำเป็นต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ ผมต้องขออภัยด้วยที่ขัดใจคุณแม่ แต่ผม...จำเป็นครับ”

“ฮัสซานัล!”

“แล้วผมจะติดต่อกลับมาทันทีเมื่อถึงเมืองไทยครับ”

ฮัสซานัลโค้งคำนับมารดาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินจากไป ฟาติมาห์มองตามด้วยความไม่สบายใจเช่นทุกครั้ง ลูกชายคนรองดื้อเสมอ ดื้อหัวชนฝาเลยทีเดียว

“ชาร์คีล ตามฮัสซานัลไปด้วย”

“แต่คุณชายรองไม่ต้องการให้ผม...ตามไปครับ”

ฟาติมาห์หันไปทำตาดุใส่คนสนิทของฮัสซานัล

“ถ้าหาวิธีตามลูกชายของฉันไปเมืองไทยไม่ได้ ก็เก็บข้าวเก็บของออกไปจากอาณาจักรมะอาลีย์ได้เลย ชาร์คีล”

“เอ่อ...ครับนายหญิง ผมจะตามคุณชายรองไปเมืองไทยครับ” ชาร์คีลรีบตอบรับเสียงสั่น

“ก็รีบไปสิ ป่านนี้ฮัสซานัลออกไปแล้วมั้ง”

“ครับ ครับนายหญิง”

ฟาติมาห์รีบเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลงไปยังลานจอดรถ เมื่อเห็นฮัสซานัลก้าวขึ้นไปบนรถลีมูซีนสีครีม ผู้เป็นมารดาก็ถอนใจออกมาด้วยความกังวล

“นี่ฉันต้องมีสะใภ้เป็นคนต่างเมืองจริงๆ ใช่ไหม เฮ้อ...” ไม่มีใครเชื่อฟังคำสั่งสอนของหล่อนเหมือนลูกชายคนเล็กอย่างทารีกอีกแล้ว

เตียงนอนสีขาวสะอาดไหวยวบเมื่อร่างของผู้ชายตัวใหญ่ที่เคยนอนหลับใหลอยู่ลุกพรวดขึ้นนั่ง ช่อพุดรีบบีบน้ำตาออกมาและปั้นเสียงสะอื้นไห้ให้สั่นเครือออกมาจากลำคอ

“พุด ผม...ขอโทษ”

มือใหญ่วางบนบ่าขาวเปลือยเปล่า และรั้งให้หญิงสาวหันกลับมา ช่อพุดแสร้งทำเป็นเสียอกเสียใจมากมายกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทั้งๆ ที่ทุกอย่างคือสิ่งที่หล่อนต้องการ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณชัย พุด...พุดผิดเอง”

อภิชัย รัตนฤทธิ์ ทายาทมหาเศรษฐีพันล้านตกหลุมเสน่ห์ของช่อพุดตั้งแต่แรกสบตายิ่งพึงพอใจ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวแตกต่างไปจากผู้หญิงทุกคนที่ตัวเองเคยผ่านมา แม้จะไม่ใช่สาวพรหมจรรย์ แต่หล่อนก็ไม่ใช่ผู้หญิงกร้านโลกที่พร้อมจะกระโจนจับเขา

“พุดจะผิดได้ยังไงล่ะครับ ผมต่างหากที่ผิด...ผมล่วงเกินพุด”

ช่อพุดแสร้งช้อนตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองบุรุษรูปงามและมากมายไปด้วยทรัพย์สมบัติ หล่อนจะต้องเล่นละครให้เนียน บทนางเอกผู้แสนดีเท่านั้นที่จะทำให้หล่อนได้ตำแหน่งภรรยาของผู้ชายตรงหน้ามาครอบครอง หล่อนไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปแน่

“แต่ถ้าพุด...พุดไม่ใจง่าย”

“พุดไม่ได้ใจง่ายหรอกครับ ผมต่างหากที่ถูกใจพุด และล่วงเกินพุด”

“เรา...ลืมเรื่องเมื่อคืนไปเถอะค่ะ พุด...จะได้กลับบ้าน ป่านนี้พ่อคง...คงรอพุดทั้งคืน”

หญิงสาวพยายามพูดให้อภิชัยรู้สึกผิดที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แต่คุณชัยไม่ต้องกังวลใจนะคะ พุด...พุดจะโกหกพ่อเอง” หล่อนแกล้งบีบน้ำตาและสะอึกสะอื้นมากขึ้น “ถึงแม้ว่าตั้งแต่เกิดมาพุดจะไม่เคยโกหกพ่อเลยก็ตาม”

“โธ่...พุดครับ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกครับ” อภิชัยหมุนร่างเล็กขาวเนียนของช่อพุดให้หันมาหา และเชยคางมนให้เงยหน้าประสานสายตา

“ถ้าไม่โกหก พ่อก็จะสงสัย”

“ผมจะรับผิดชอบพุดเองครับ”

รู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างจะต้องสำเร็จ อภิชัย รัตนฤทธิ์ ไม่มีทางหนีเงื้อมมือของหล่อนพ้น ก็แน่ละ หล่อนไม่เคยพลาดปล่อยให้ผู้ชายที่ต้องการหลุดมือเลยสักคน ยกเว้นไอ้คู่หมั้นหน้าเจ๊กนั่นคนเดียวที่หนีไป เพราะรู้ว่าครอบครัวของหล่อนกำลังถังแตกและต้องการที่ยึดเกาะ

“อย่า...อย่าเลยค่ะ พุด...พุดไม่อยากทำให้คุณชัยเดือดร้อน”

ยิ่งฟังช่อพุดพูด อภิชัยก็ยิ่งมั่นใจว่าหญิงสาวตรงหน้าคือคนที่เหมาะสมกับตัวเองที่สุด หล่อนไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาจะจับเขา แถมยังปฏิเสธความรับผิดชอบของเขาเสียอีก ช่างน่าพึงพอใจนัก ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ากลับมาจากอเมริกาคราวนี้จะทำให้พบกับหญิงที่งามทั้งกายและใจแบบนี้

“ผมยินดีที่จะเดือดร้อน ถ้านั่นหมายถึงเรื่องของเรา”

“คุณชัย...หมายความว่า...” ช่อพุดแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอก

อภิชัยยิ้มกว้าง เลื่อนมือลงไปกุมมือนุ่มขึ้นมาจูบเบาๆ

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างช่อพุด เราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด”

“คุณชัย...”

“คุณคือเจ้าสาวของผม ช่อพุด”

ในที่สุดสิ่งที่ช่อพุดฝันมาตลอดก็เป็นความจริง ความสุขสบายแบบเจ้าหญิงในนิยาย เจ้าชายรูปงามพร้อมกับทรัพย์สมบัติกำลังจะปรากฏในชีวิต หล่อนกำลังจะสบาย กำลังจะเชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมได้อย่างภาคภูมิใจ หล่อนจะต้องเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกอย่างแน่นอน

พลับพลึงที่แทบไม่ได้นอนทั้งคืนเพราะมีหน้าที่คอยเปิดประตูบ้านให้ทุกคนในบ้าน แต่รอจนถึงเช้าพี่สาวก็ยังไม่กลับ ความห่วงใยพี่สาวทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านเลยมาจนถึงสิบเอ็ดโมงเช้า

“พ่อคะ ฉันว่าไปแจ้งความเถอะ พี่พุดหายไปทั้งคืนแล้ว”

วินัยที่นั่งดื่มกาแฟอย่างอารมณ์ดีอยู่หันมาตวาดลั่น

“แกอย่าทำเป็นรู้ดีนังพลับพลึง หัดคิดหาทางทำให้ครอบครัวสบายแบบลูกพุดบ้าง”

แม้จะถูกบิดาตำหนิแต่พลับพลึงก็ยังเป็นห่วงพี่สาว

“แต่พ่อคะ นี่มันจะเที่ยงแล้วนะ พี่พุดยังไม่กลับมาเลย ไม่โทร. มาด้วย ฉันเป็นห่วง...”

“คนโง่ๆ แบบแกจะไปรู้อะไร” วินัยยิ้มเกลื่อนหน้า นึกถึงตอนที่ช่อพุดแอบโทร. มาบอกว่าทุกอย่างที่หวังสำเร็จแล้ว อภิชัย รัตนฤทธิ์ กำลังจะเดินทางมาสู่ขอลูกสาวคนโตในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้

“พ่อ...พ่อหมายถึงอะไรคะ”

“ไปเตรียมน้ำเตรียมท่าเอาไว้รับแขกเลย อีกประเดี๋ยวจะมีแขกพิเศษมาที่บ้าน” วินัยตัดบทอย่างรำคาญ ในขณะที่พลับพลึงมึนงง

“แขก? ใครหรือคะพ่อ”

“ไม่ต้องรู้สักเรื่องจะได้ไหม ไปทำตามที่ฉันบอก เร็วเข้า”

เมื่อถูกพ่อตวาดอีกครั้ง พลับพลึงก็เดินลนลานหายเข้าไปในห้องครัวตามคำสั่ง แม้ว่าภายในใจจะยังคงสงสัยท่าทางของบิดามากแค่ไหนก็ตาม

“ลืมถามว่ามากี่คน ยกไปสองแก้วก่อนดีกว่า”

พลับพลึงบ่นกับตัวเอง ก่อนจะรีบยกถาดวางแก้วน้ำเย็นๆ สองแก้วออกจากห้องครัวไปยังห้องรับแขกเล็กๆ ของบ้าน แล้วก็ต้องชะงักเท้า เบิกตากว้าง เมื่อเห็นช่อพุดปรากฏตัวพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งหันหลังให้ ด้วยความดีใจหล่อนจึงตะโกนเรียกพี่สาวโดยไม่ทันคิดว่าจะถูกตำหนิ

“พี่พุดกลับมาแล้ว นี่พี่หายไปไหนมาทั้งคืนคะ ฉันเป็นห่วงมากนะ”

พลับพลึงวางถาดบนโต๊ะกระจกและคว้ามือพี่สาวมาจับ แต่ช่อพุดสะบัดแรงๆ มือจนหลุด พร้อมกับมองด้วยแววตาไม่พอใจ

“ฉันสบายดี”

“พลับพลึง ไปข้างนอกก่อนไป พ่อกับพี่ของแกมีแขก ไม่เห็นหรือไง”