หงส์หวนคืนบัลลังก์

น้องชายแฝดที่แท้จริงกลับเป็นน้องสาวต่างมารดาจากนอกสมรส

วันรุ่งขึ้นหลังจากกู้จวินซีสิ้นใจ ดวงวิญญาณของเธอก็ล่องลอยกลับมายังจวนอัครเสนาบดี ซึ่งกำลังจัดงานฉลองวันเกิดของน้องฝาแฝด

ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง เสื้อผ้าบนร่างเหลือเพียงผืนผ้าขาดวิ่นไม่กี่ชิ้น ค่อย ๆ ล่องลอยอยู่ตามระเบียงทางเดินที่โอบล้อมบริเวณหลังคฤหาสน์

เมื่อนิ้วมือลูบไปบนดอกไม้ประดับที่ผูกด้วยผ้าแพรแดง เขม่าดำก็จางหายไปในพริบตา สีแดงฉานของผ้าแพรก็กลับคืนมาดังเดิม

สาวใช้สองคนถือเครื่องใช้เดินผ่านไปอย่างรีบเร่ง พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

"องค์รัชทายาทกับท่านชายทั้งสามองค์ ปีนี้ก็ส่งของขวัญให้คุณชายน้อยมากมายอีกแล้ว ตอนนี้ทุกคนอยู่ในลานของคุณชายน้อย ช่วยคุณชายน้อยแกะของขวัญกันอยู่เลย ได้ยินว่าอีกสักพักจะพากันออกไปฉลองให้คุณชายน้อยนอกคฤหาสน์ด้วย คุณชายน้อยช่างโชคดีเสียจริง!"

โชคดี?

กู้จวินซีหยุดก้าวเท้าชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงและความขมขื่น

ในสายตาของพ่อ พี่ชาย และคู่หมั้นของเธอ สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการชดเชยให้กู้จวินถังเท่านั้น

ก่อนอายุสิบสามปี เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีน้องฝาแฝดอยู่บนโลกนี้

วันนั้น พ่อพาเด็กหนุ่มคนหนึ่งกลับบ้านอย่างกะทันหัน บอกว่าการเกิดมาเป็นฝาแฝดถือเป็นลางร้าย น้องจึงถูกส่งไปยังชนบทอย่างลับ ๆ ตั้งแต่แรกเกิด

บัดนี้พวกเขาเติบใหญ่แล้ว อาจารย์ดูลางบอกว่าเคราะห์ร้ายผ่านพ้นไปแล้ว น้องจึงได้กลับมา

เธอดีใจที่น้องได้กลับมา แต่ก็ค่อย ๆ รู้สึกได้ว่าน้องไม่ได้ชอบตัวเธอเลย

สิ่งของที่เคยเป็นของเธอถูกส่งต่อให้น้องทีละชิ้น ๆ

แม้แต่ความใส่ใจและความรักจากพ่อ พี่ชาย และคู่หมั้น ก็ตกไปอยู่กับน้องทั้งหมด

ทุกคนพูดว่าน้องแบกรับความทุกข์ยากแทนเธอมาสิบสามปี เธอเป็นหนี้น้อง เธอต้องยอมถอย

นับแต่นั้น เธอไม่เคยได้รับของขวัญอีกเลย และไม่เคยได้ฉลองวันเกิดอีกครั้ง

เธอสงสัยว่า ในเมื่อเป็นฝาแฝดกัน ทำไมถึงฉลองวันเกิดพร้อมกันไม่ได้?

น้องเป็นผู้ชาย เธอเป็นผู้หญิง ระหว่างพวกเขาไม่มีเรื่องแข่งขันแย่งชิงกันเลยแม้แต่น้อย

กู้จวินซีจิตใจหม่นหมอง พลังดำทมึนวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ

ภาพตรงหน้าพร่ามัว สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปทันที เธอพบตัวเองอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง

ห้องนั้นเต็มไปด้วยของขวัญนานาชนิด พี่ชายทั้งสามและคู่หมั้นต่างอยู่ที่นั่น

ทุกคนจ้องมองไปยังห้องด้านในด้วยความตื่นเต้น

สาวน้อยคนหนึ่งเดินออกมา สวมชุดกระโปรงสีชมพู ใบหน้ารูปไข่ ตากลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากอิ่ม คางเล็กงอนงาม น่ารักเย้ายวน

"พวกดูสิ สวยไหม? อ้าว แต่จะดูผู้หญิงเกินไปไหมนะ? ก็ในเมื่อเขาชอบแต่งตัวแบบผู้ชายนี่!"

เธอยกชายกระโปรงขึ้นทั้งสองมือ เชิดคางขึ้นสูง พองอก หมุนตัวรอบหน้าทุกคนหนึ่งรอบ

พลังดำรอบตัวกู้จวินซีเข้มข้นขึ้นทันที ใบหน้าที่บิดเบี้ยวเริ่มแตกสลายทีละน้อย

เธอพุ่งเข้าหาสาวสวยหยิ่งผยองนั้น ร้องถามด้วยความเจ็บปวด

"กู้จวินถัง เธอไม่ใช่ผู้ชายหรือ? แล้วทำไมถึงเป็นผู้หญิง? กลายเป็นผู้หญิงได้ยังไง? ทำไมถึงหลอกฉัน? พี่ ๆ กับมู่หลิงเซวียนรู้หมดแล้ว แล้วพ่อรู้ไหม?"

คำถามที่สั่นระริกด้วยความโกรธของเธอไม่มีใครได้ยิน และเมื่อร่างของเธอพุ่งชนกู้จวินถัง ก็กระจัดกระจายออกไปดุจหยดน้ำที่กระเด็นไปทุกทิศ

เธอวุ่นวายหมุนวนอยู่กับที่ พึมพำว่าจะไปบอกพ่อ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ออกจากห้องนั้นไม่ได้

จนกระทั่งพี่ชายและคู่หมั้นบอกว่าจะพากู้จวินถังออกไปนอกคฤหาสน์เพื่อฉลอง และทุกคนก็แยกย้ายกันไป เธอจึงออกมาได้ในที่สุด

พอออกจากห้อง เธอก็รีบออกตามหาพ่อทันที แต่เดินวนทั่วจวนอัครเสนาบดีก็ไม่พบเงาของพ่อเลย

ขณะที่เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี ด้วยเหตุใดก็ไม่รู้ เพียงกะพริบตาเดียว ดวงวิญญาณของเธอก็ล่องลอยไปอยู่เคียงข้างกู้จวินถังอีกครั้ง

กู้จวินถังแต่งตัวเป็นผู้หญิงพาคนออกจากจวนอัครเสนาบดี

เธอนึกว่ากู้จวินถังจะไปพบพี่ชายทั้งหลายและคู่หมั้นที่ตลาด แต่ไม่คาดคิดว่ารถม้าจะหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ห่างจากจวนอัครเสนาบดีเพียงซอยเดียวเท่านั้น

คฤหาสน์ไม่ใหญ่โต แต่ตกแต่งอย่างประณีตงดงาม ทั้งสวนดอกไม้ เขาหิน ระเบียงชม ศาลาริมน้ำ ทุกมุมล้วนสะท้อนความพิถีพิถันใส่ใจ

กู้จวินถังย่างเข้าสู่คฤหาสน์แห่งนี้ราวกับกลับบ้านตัวเอง บรรดาคนรับใช้ในคฤหาสน์ต่างเรียกเธออย่างอบอุ่นว่าคุณหนู

พลังดำรอบตัวกู้จวินซีหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เธอวนเวียนรอบกู้จวินถัง ต้องการรู้ให้ได้ว่ากู้จวินถังมีความสัมพันธ์อย่างไรกับคฤหาสน์แห่งนี้

กู้จวินถังไม่ใช่น้องชายฝาแฝดของเธอ ก็ต้องเป็นน้องสาวฝาแฝด แล้วทำไมถึงต้องมาซื้อคฤหาสน์ในซอยที่ห่างจากคฤหาสน์ตระกูลเพียงซอยเดียว?

ความกระวนกระวายในใจของกู้จวินซีไม่ได้อยู่นานนัก เธอก็ได้รับคำตอบในไม่ช้า

ตามกู้จวินถังเดินเข้าไปข้างใน เธอเห็นว่าในลานด้านในมีการจัดโต๊ะอาหารมื้อใหญ่อันอุดมสมบูรณ์

หญิงสาวผู้หนึ่ง รูปร่างหน้าตาธรรมดา แต่มีกิริยาท่าทางอ่อนโยนสุภาพ ถือจานปลาพะโล้ไว้ในมือ ยกชายกระโปรงเดินลงบันได นำอาหารไปวางบนโต๊ะ

ตามมาติด ๆ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินตามหลังหญิงนั้น นำอาหารสองจานในมือไปวางลงบนโต๊ะด้วย

พ่อ!

กู้จวินซีจำได้ว่าชายคนนั้นคือพ่อที่เธอตามหามาตลอด ด้วยความตื่นเต้น เธอล่องลอยเข้าไปหา

เธอชี้ไปที่หญิงข้างพ่อแล้วถาม: "พ่อ หญิงคนนี้คือใคร? กู้จวินถังเป็นผู้หญิง พ่อรู้ไหม? พ่อต้องถูกหลอกมาด้วยแน่ ๆ ใช่ไหม?"

แต่พ่อมองไม่เห็นเธอ และไม่ได้ยินเสียงเธอเลย

สายตาของพ่อทะลุผ่านตัวเธอไป มองไปยังกู้จวินถังด้วยความรักใคร่อ่อนโยน

ในแวบตาของพ่อนั้น ไม่มีความตกใจใด ๆ มีแต่ความพึงพอใจ

พ่อดึงเอวของหญิงนั้นไว้ชิด ราวกับคู่รักที่ผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง

"ถังถัง รอคอยมาสี่ปีแล้ว วันนี้พ่อได้เห็นลูกแต่งชุดผู้หญิงอีกครั้ง สวยมากเลย ซูเอ๋อร์ ลูกหน้าตาเหมือนแม่เลยนะ"

กู้จวินถังเดินเข้ามาอย่างตีสนิท โอบแขนหญิงนั้นไว้ ก้มศีรษะพิงไหล่หญิงนั้นด้วยความสุข ยิ้มอ่อนหวานน่ารัก

"พ่อ ลูกสาวเป็นลูกของแม่ ก็ต้องหน้าตาเหมือนแม่สิ! แต่ลูกก็มีส่วนดีที่รับมาจากพ่อด้วยนะ!"

กู้จวินซีลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง มือที่ไหม้เกรียมดำคว้ากำแน่น

กู้จวินถังเรียกหญิงนั้นว่าแม่!

กู้จวินถังไม่ใช่ผู้ชาย และไม่ใช่ฝาแฝดกับตัวเธอ แต่เป็นลูกสาวนอกสมรสที่พ่อมีกับชู้รัก

ดูท่าทางแล้ว พ่อไม่ได้แค่รู้เรื่องนี้มาตลอด แต่ยังเป็นคนวางแผนทั้งหมดด้วยมือตัวเอง

กู้จวินซีโกรธจนดวงวิญญาณสั่นระริก แล้วก็ได้ยินพ่อพูดขึ้นอีก

"ถังถัง ตอนแรกที่ลูกต้องกลับไปยังจวนอัครเสนาบดีในฐานะผู้ชายนั้น หนึ่งเพื่อปกป้องแม่ของลูก สองเพื่อให้แม่ลูกหนิงหานซวงละเลยไม่ระวังลูก และสามเพื่อเข้าใกล้เซวียนอ๋องในฐานะผู้ชาย ช่วยให้เซวียนอ๋องได้เป็นองค์รัชทายาท"

"ตอนนี้เซวียนอ๋องได้เป็นองค์รัชทายาทแล้ว ต่อไปนี้ถึงเวลาวางแผนให้แม่กลับบ้านและให้ลูกกลับมาใช้ตัวตนที่แท้จริงได้แล้วหรือยัง? พ่อไม่อยากเห็นลูกกับแม่ต้องทนทุกข์เพื่อปิดบังตัวตนต่อไปอีกแล้ว"

กู้จวินถังส่ายหัวด้วยความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่: "พ่อ ยังไม่ถึงเวลานั้น ต้องรอจนกว่าพี่เซวียนจะขึ้นสู่ตำแหน่งนั้น และทุกอย่างจบลงอย่างมั่นคง จนกว่าลูกจะปลอดภัยอย่างแท้จริงและสามารถขึ้นสู่ตำแหน่งจักรพรรดินีได้โดยชอบธรรม นั่นแหละถึงจะเป็นเวลาเปิดเผยตัวตน"

"อยู่ในเงามืดนั้นมองเห็นได้ชัดกว่า และสนุกกว่าการอยู่กลางแสงมากนัก"

พ่อได้ยินแล้วก็ชมเชยไม่หยุดปาก จับมือหญิงนั้นและกู้จวินถังไว้ทั้งสองข้าง

"ถังถังของเราฉลาดที่สุด มีแต่คนฉลาดเหมือนถังถังเท่านั้นที่สมควรเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลกู้"

"ซูเอ๋อร์ ที่เธอสามารถเลี้ยงดูลูกสาวที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ มีแต่เธอเท่านั้นที่สมควรได้เป็นนายหญิงตระกูลกู้"

พ่อต้องการให้ชู้รักและลูกสาวนอกสมรสมาแทนที่เธอและแม่ของเธอ

ลูกสาวนอกสมรสคนนี้ยังต้องการแย่งตำแหน่งคู่หมั้นของเธอ และวางแผนชิงตำแหน่งฮองเฮาอีก ช่างมีใจสิงห์ร้ายเสียนี่กระไร

ดวงวิญญาณที่ล่องลอยของกู้จวินซีสั่นสะท้าน เธอต้องไปเปิดโปงแผนการของพ่อกับชู้รักแม่ลูกคู่นี้

ใช่แล้ว

พี่ชายทั้งหลายและคู่หมั้นคงรู้แค่ว่ากู้จวินถังเป็นผู้หญิง แต่แน่ ๆ ต้องไม่รู้ว่ากู้จวินถังเป็นลูกสาวของพ่อกับชู้รัก

ถ้ารู้ตั้งแต่แรก ต้องไม่ยอมทนแน่นอน

ท้ายที่สุด เธอและพี่ชายก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดแม่เดียวกัน และแม่ยังเคยมีบุญคุณช่วยชีวิตคู่หมั้นไว้ด้วย

กู้จวินซีราวกับคว้าเส้นฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ ดวงวิญญาณพุ่งไปทางประตูคฤหาสน์

เธอยังไม่ทันถึงทางเข้าสวน ก็เห็นพี่ชายทั้งสามและคู่หมั้นเดินมาด้วยกัน

พ่อ กู้จวินถัง และหญิงนั้น ต้อนรับพวกเขาอย่างเปิดเผย

พ่อและหญิงนั้นไม่ได้ปิดบังอะไรต่อหน้าพี่ชายและคู่หมั้นเลย ท่าทีสนิทชิดเชื้อรักใคร่กัน

พี่ชายและคู่หมั้นไม่ได้รู้สึกขัดใจแม้แต่น้อย กลับยิ้มชมว่าพ่อกับหญิงนั้นเข้ากันได้ดี ยังตำหนิแม่ว่าบุคลิกเข้มงวดเย็นชา สมควรถอยออกไปเองแล้วเปิดทางให้หญิงนั้นมาแทนที่

พวกเขาสนุกสนานร่าเริงกันราวกับครอบครัวเดียวกัน จนมีคนนึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้เห็นเธอเลยสักครั้ง

เธอนึกว่าพวกเขาจะสั่งให้คนออกไปตามหา หรืออย่างน้อยก็แสดงความเป็นห่วงออกมาบ้าง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือความรำคาญใจอย่างเต็มเปี่ยม

"เธอใจดื้อมาตลอดอยู่แล้ว คงหลบซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งโดยตั้งใจ อยากให้พวกเราเป็นห่วง ทุกปีที่เราจัดงานวันเกิดให้ถังถัง มีปีไหนบ้างที่เธอไม่วุ่นวายให้เรื่อง? เราตามใจเธอมาเองทั้งนั้น รอให้เธอเล่นเต็มที่ก็จะโผล่มาเองแหละ"

กู้จวินถังช่างใจดี แก้ตัวให้เธอ: "พี่สาวคิดมาก เลยชอบเล่นกลเรียกร้องความสนใจแบบนี้ แต่ก็แค่อยากให้พวกพี่ใส่ใจ พวกพี่อย่าโกรธพี่สาวนะ..."

พี่ชายคนหนึ่งสงสารกู้จวินถัง พูดรับ: "ถังถังซื่อบริสุทธิ์จังเลย เธอออกมาจิกใส่เธอทุกทีแท้ ๆ ยังจะช่วยแก้ตัวให้อีก? เธออยากเล่นก็ปล่อยให้เล่นไป ดูซิว่าจะเล่นอะไรได้อีก พวกเราอย่าไปสนใจเธอเลย"

คำพูดนั้นได้รับการเห็นด้วยจากทุกคน ไม่มีใครยอมพูดถึงเธออีก ราวกับเธอเป็นสิ่งสกปรกน่ารังเกียจ

พวกเขายกแก้วดื่มฉลองและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ไม่มีใครรู้เลยสักคนว่า คนที่พวกเขาว่า "วุ่นวายให้เรื่อง" และ "หลบซ่อนอยู่โดยตั้งใจ" นั้น ตายไปแล้ว!

เธอ ไม่ได้กำลังเล่นอยู่