ลูน่าที่ทอดทิ้งอัลฟ่า

ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยความคาดหวัง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นน้องสาวที่ดูไม่ฉลาดของฉัน

แอนดี้ลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู พร้อมชี้มาที่ฉันด้วยท่าทางเหม่อลอยว่า “พี่สาวไม่ได้ถูกผีเข้า

แค่มีปัญหาทางเพศ ต้องการอัลฟ่ามาช่วยปลอบใจ ”

คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง “เธอพูดอะไร?” นิคกระชากแขนน้องสาวของฉันอย่างแรง

น้องสาวหันมามองเขาอย่างไม่เข้าใจและพูดว่า

“ถ้าเธอหาอัลฟ่าให้พี่สาว พี่สาวจะไม่ทิ้งคุณไป”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอใส่ร้ายฉัน น้องสาวชอบนิค เธอเคยถอดเสื้อผ้าตัวเองและกอดกับหมาป่าที่เป็นอันธพาล

แต่กลับร้องขอความช่วยเหลือว่า “พี่สาวฉันจะไม่กล้าคุยกับนิคอีกแล้ว” แล้วขอให้ฉันปล่อยเธอไป

การกระทำแบบนี้เพื่อต้องการดึงดูดความสนใจจากนิค เมื่อเขาตำหนิฉัน เธอก็ยิ่งทำมากขึ้น

แม้แต่คืนแต่งงานของฉันกับนิค เธอก็เข้ามาในอ้อมกอดของนิคในขณะที่เรากำลังอยู่ด้วยกันทุกครั้งที่ฉันโกรธ

เธอจะคุกเข่าขอร้องให้ฉันยกโทษให้

นิครู้สึกว่าฉันทำร้ายเธอ และเราเคยทะเลาะกันหลายครั้งเพราะเรื่องนี้

แม้กระทั่งลงโทษฉันเพื่อเธอ

แม้ว่าฉันจะหมดหวังกับน้องสาวไปนานแล้ว

แต่คำพูดของเธอก็ยังทำให้ใจฉันเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ฉันกัดฟันถามเธอว่า “ใครสอนให้เธอพูดแบบนี้?”

ดั๊ก พ่อของนิค รีบตบหน้าฉันอย่างแรงก่อนที่น้องสาวจะพูด “เธอมีสติปัญญาเพียงเด็กหกขวบ จะโกหกได้ยังไง?”

แอนดี้ก็ช่วยเสริมว่า “ไม่น่าแปลกใจที่ยาของหมู่บ้านหายไป ที่แท้เธอเป็นคนขโมยยาที่ขัดขวางการเชื่อมต่อทางใจ!”

นิคได้ยินแบบนั้นก็เหมือนถูกดึงพลังทั้งหมดออกไป ต้องพึ่งพาผู้ช่วยเพื่อยืนให้มั่นคง

ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ทุกคนก็เริ่มโจมตีฉัน

“โอเมก้าที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ไม่ควรเป็นลูนาอีกต่อไป

!” “หาผู้ชายเลวๆ มาให้เธอได้ขึ้น มันสมควรได้รับการลงโทษแบบนี้!”

ในท่ามกลางเสียงด่าทอของชนเผ่า นิคค่อยๆ คุกเข่าลง จับฉันด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “ทิลลี่ ฉันไม่เคยแตะต้องเธอ

แต่เธอกลับไปทำตัวเป็นคนไร้ค่า?” ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและเยาะเย้ย “นิค ฉันประเมินเธอสูงไป

เธอเป็นคนโง่ที่ไม่มีสมองจริงๆ !”

นิคจ้องมองฉันด้วยความหนาวเหน็บ “ฉันเป็นคนโง่จริงๆ ถึงได้ถูกเธอหลอก

” “ในเมื่อเธอชอบทรยศ ฉันจะทำให้เธอได้สิ่งที่ต้องการ!” เขาพูดจบก็สั่งให้ผู้ช่วยหาเจ้าหน้าที่มา

ฉันมองเขาด้วยความไม่เชื่อ “เธอบ้าหรือเปล่า? ถ้าเธอปล่อยให้พวกเขาทำอะไรกับฉัน ฉันจะไม่ปล่อยเธอไป!”

นิคมีดวงตาที่เต็มไปด้วยเลือด แสดงให้เห็นว่าเขาสูญเสียเหตุผลไปแล้ว

เขามองฉันด้วยความโหดเหี้ยม “ในเมื่อเธอต่ำช้า ไม่ว่าอัลฟ่าหรือเบต้าจะขึ้นเธอก็ไม่มีความแตกต่าง”

จากนั้นหันไปสั่งทหารที่อยู่ข้างหลัง “ไปเลย”

ไม่มีใครหยุดเขาได้ ทุกคนคิดว่าเขาเป็นอัลฟ่าที่น่าสงสารที่ถูกลูนาทรยศ

หมาป่าหลายตัวพอได้ยินก็พุ่งเข้ามาฉีกเสื้อผ้าฉัน ฉันพยายามต่อต้านอย่างสุดความสามารถ

แต่ในที่สุด ฉันก็ทำได้แค่กัดมือพวกเขาจนเลือดไหล ทำให้พวกเขาตื่นเต้นมากขึ้น

ในขณะที่ฉันกำลังดิ้นรน น้องสาวและแอนดี้เหมือนมีการสื่อสารกัน

จากนั้นเธอเข้ามาใกล้ สั่งเบต้าที่อยู่บนตัวฉัน “พวกคุณผิดแล้ว พี่สาวชอบถูกยืนขนาบข้าง” นิคได้ยินก็หายใจแรงขึ้น

เขาต่อยเข้าที่ข้างหูฉัน ราวกับต้องการฆ่าฉันด้วยสายตา “เธอกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าน้องสาวเธอ?”

นิ้วที่ถูกหักทำให้ฉันเจ็บปวดจนแทบตาย สายตาที่ไม่ปิดบังรอบๆ ตัวทำให้ฉันรู้สึกอับอายมากยิ่งขึ้น

เมื่อรู้สึกถึงผิวที่สัมผัสกับอากาศ

ฉันอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา “ฉันเป็นลูกสาวของผู้ปกครองมนุษย์หมาป่า ถ้าพวกเธอกล้าทำอะไรฉัน มนุษย์หมาป่าจะฆ่าพวกเธอ!”

เบต้าบนตัวฉันฟาดเข้าหน้าฉันหลายครั้ง ฉันปวดหัวแทบระเบิด ได้ยินแอนดี้หัวเราะเยาะเย้ยฉัน

“พ่อที่เหมือนนักพนันของเธอเป็นมนุษย์หมาป่า หรือแม่ที่ต่ำช้าของเธอเป็น?” เพื่อนๆ ของนิคก็หัวเราะออกมา “โง่จนขำ! ไม่มีหมาป่าตัวไหนเคยเจอมนุษย์หมาป่า เธอกล้าพูดว่าเป็นลูกสาวของราชาของพวกเขา ?”

พอพูดจบ ฉันก็ถูกตบอย่างแรงอีกสองครั้ง

คราวนี้เป็นนิคที่ลงมือ เขามองฉันอย่างเย็นชาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง

“ฉันจะไม่ยกเลิกสัญญากับเธอ ฉันต้องการให้เธอเจ็บปวดเหมือนที่ฉันเจ็บ” พูดจบ เขาสั่งผู้ช่วยอีกครั้ง “ให้สื่อมา ฉันต้องการให้ข่าวพรุ่งนี้มีแต่รูปเธอ”

ในแสงแฟลชที่ส่องสว่าง ฉันหมดหวังที่จะต่อต้าน

ก่อนที่ผ้าชิ้นสุดท้ายจะถูกฉีกออก มีคนเตะหมาป่าที่อยู่บนตัวฉันออกไป “ฉันอยากเห็นใครกล้าทำอะไรเธอ!!”