เพ่ยลู่เสียน สาวใช้อุ่นเตียง จวนนายอำเภอซ่ง

เมืองซ่ง แคว้นฉางอัน บนเวทีลานประหารที่ตั้งอยู่กลางเมืองนั้น มีนักโทษประมาณสิบคนถูกจับปิดตามัดมือมัดเท้าอยู่ด้านบน ด้านหน้านักโทษเหล่านั้นล้วนมีเชือกผูกติดกับไม้ห้อยลงมาโดยรอบเวที

ส่วนด้านหลังมีเก้าอี้และโต๊ะนายอำเภอนั่งอยู่ บุรุษที่อยู่บนนั้นเอ่ยวาจาดังกึกก้องไปทั่วลานประหาร

“ครอบครัวผู้ตรวจการบัญชีสกุลเพ่ย รับสินบนจากพ่อค้าจางเพื่อไม่ให้บุตรชายของตนถูกเกณฑ์ไปรบกับเมืองต้าเหลียง กระทำผิดกฎของแคว้นฉางอัน มีโทษประหารทั้งตระกูล”

น้ำเสียงนั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ในกลุ่มคนที่มุงดูนั้น มีคนผู้หนึ่งยืนน้ำตาไหลริน จ้องมองนายอำเภอเกาฟงเสิน จอหงวนคนล่าสุดของแคว้นฉางอัน ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับแจกันเคลือบแก้ว ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงสีหน้า เขาเอื้อมหยิบไม้ตัดสินโทษขึ้นมา บนไม้สีแดงชาดนั้นมีคำว่า “ประหาร” ปรากฏอยู่

เพ่ยลู่เสียนเบิกตากว้าง น้ำตาเอ่อล้นออกมา ปากกำลังจะเอ่ยห้าม แต่ก็ถูกสาวใช้เอื้อมมือปิดปากเอาไว้ แล้วดึงไปหลบในซอกของร้านอาหารที่อยู่ใกล้กัน

“คุณหนูจะแสดงตัวไม่ได้นะเจ้าคะ”

“เหตุใดจะไม่ได้ ในเมื่อนายอำเภอเกาเข้าใจผิด ท่านพ่อข้าไม่เคยรับสินบน ตลอดสามสิบปีที่รับใช้ทางการล้วนซื่อสัตย์ เงินสักอีแปะก็ไม่เคยรับ”

เพ่ยลู่เสียนพูดไปน้ำตาไหลอาบแก้มไป แต่น้ำเสียงนั้นกลับแข็งกร้าวไม่ยอมคน พูดจบก็จะออกไปด้านนอก คิดจะตายในวันนี้ให้ได้

จิวฟง สาวใช้ของนางรีบดึงแขนเอาไว้ “คุณหนูจำที่นายท่านพูดไม่ได้แล้วหรือเจ้าคะ เป็นตายร้ายดียังไงคุณหนูก็ต้องมีชีวิตรอดเพื่อล้างมลทินให้ตระกูลเพ่ยให้ได้”

“สิบชีวิตแลกกับหนึ่งชีวิตของข้า จิวฟง เจ้าจะให้ข้าหลับตาลงนอนได้เยี่ยงไร ข้าไม่ใช่คนขี้ขลาดเยี่ยงนั้น” พูดจบก็จะออกจากที่ซ่อน แต่จิวฟงรีบกอดเอวเอาไว้

“คุณหนูอย่าให้ชีวิตนายท่านต้องสูญเปล่าเลยเจ้าค่ะ คำว่าแก้แค้นสิบปีไม่สาย คุณหนูต้องท่องเอาไว้นะเจ้าคะ” สองคนฉุดดึงกันไปมาจนกระทั่งได้ยินเสียงดังตึงด้านนอก เพ่ยลู่เสียนดิ้นเต็มแรงจนหลุดจากสาวใช้ เมื่อออกไปก็พบว่าบิดามารดา และครอบครัวสกุลเพ่ยล้วนถูกแขวนคอไปแล้ว

“มะ” ไม่ เสียงกรีดร้องนั้นหายไปเพราะถูกจิวฟงปิดปากไว้ทัน แล้วลากเข้าไปยังในซอกเดิม เพ่ยลู่เสียนน้ำตาอาบหน้าหวีดร้องทั้งที่มือของสาวใช้ยังปิดปากไว้ ก่อนจะทรุดลงพื้นดินมองชาวบ้านหยิบก้อนหิน ผัก และดินขึ้นมาปาใส่บิดาของนาง

สามสิบปีที่ท่านพ่อทุ่มเทกับงานที่ตัวเองทำ

สี่สิบปีกับการยึดมั่นในอุดมการณ์ของสกุลเพ่ย

ซื่อสัตย์ สุจริต มีเมตตา คือคำยึดมั่นของสกุลเพ่ยที่สืบทอดมายาวนาน ต้องถูกตัดสินโทษว่าเป็นคนติดสินบนทั้งที่ไม่ได้ทำ นายอำเภอเกาฟงเสินผู้นั้นมาถึงก็รีบสร้างผลงาน ไม่ตรวจสอบให้แน่ชัด ใช้หลักฐานปลอมใส่ร้ายสกุลเพ่ย ทำให้ถูกตัดสินประหารทั้งครอบครัว

นับจากนี้ ข้า เพ่ยลู่เสียนขอสาบาน แม้ตายถูกฝังอยู่ในหลุมก็จะฟื้นขึ้นมาลากเกาฟงเสินลงนรกไปด้วยกัน อย่าคิดว่าเขาจะได้อยู่สุขสบายบนกองเลือดสกุลเพ่ย