ซ่อนสวาทมาเฟีย

เสียงหวานยังครางแหบโหย หน้าท้องเดือนกันยาแขม่วลึกยามที่ลิ้นชื้นเลียวน ต้นขาของเธอสั่นระริกอย่างรั้งรอ เนินเนื้อลึกลับอันเป็นขุมทรัพย์มากค่าเห่อร้อน และเมื่อมือใหญ่ลูบคลึงเนินนุ่ม สะโพกสาวก็ดีดขึ้นราวกับติดสปริง

“อ๊า”

“ร้อนเร็วขนาดนี้ ยังปฏิเสธพี่ได้ลงคออีกหรือทูนหัว โหนกนูนเป็นหลังเต่า พี่คิดถึงรสหวานๆ ในเต่าตัวน้อยน่ารักจังเลย ขอชิมหน่อยนะ”

“ซี้ดดดดด”

เดือนกันยากัดปากหดขาขึ้นตั้งฉาก ต้นขาอ้ากว้างเปิดทางให้เรียวลิ้นตะโบมความร้อนชื้นในกลีบเนื้อ ความวูบวาบซ่านเสียวกระหน่ำทิ่มแทงราวกับถูกคมธนูปักทั่วร่าง เสียวกระสันพุ่งทะยานลอยละลิ่ว ราวกับนั่งบนรถไฟเหาะแล้วอยู่ๆ ร่างก็หลุดออกจากที่นั่ง

“อ๊ะ อา”

กลีบกุหลาบฉ่ำชื้นแยกอ้า สงครามปรนเปรอบทเพลงกามา พลิกพลิ้วแหวกว่ายปลายลิ้นอยู่ในร่องเนื้อที่หวานหอม

มือที่ถูกมัดคู่กันของเดือนกันยากำแน่น เปลือกตาหลับพริ้ม เส้นเลือดที่ข้อมือปูดบวมขึ้น ปากอิ่มยังคงถูกกัดไม่ปล่อย ฟันซี่ขาวเห็นรำไรงับกลีบคันศรแล้วเปิดอ้าเพื่อกรีดเสียงร้อง

“ซี้ดดดดด”

เต้านมเต่งตึงคัดแน่นจนแทบระเบิด ไม่ใช่อย่างคนท้องแต่เพราะความกำหนัดที่โจมตีจุดกระสันทั้งด้านบนและด้านล่าง ปลายถันชูชันกระเพื่อม มือใหญ่ลูบคลึงไปทั่วร่าง

“พี่คราม”

สงครามยังคลุกเคล้าเกือกกลั้วใบหน้า เรียวลิ้นและปลายจมูกกับเนินเนื้ออวบอูม กลีบกุหลาบเร้นลับคัดหลั่งน้ำหวานให้รินออกมา สงครามกลืนกินดูดเกสรกุหลาบจ๊วบๆ

“อ๊า” เสียงของเดือนกันยาดังไม่มาก ด้วยเธอก็ยังมีความหวาดกลัวซุกซ่อนอยู่ กลัวคนข้างล่างจะได้ยิน แต่เสียงกรีดร้องก็ยังสะท้านอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมไม่ขาดระยะ

“รู้มั้ย พี่ชอบลงลิ้นให้ลูกแก้ว เพราะน้ำและกลิ่นของลูกแก้วหอมหวาน”

“พะ พี่คราม พอเถอะค่ะ”

“ไม่พอ อู้ว์ ดูสิ ร่องเนื้อของลูกแก้วดูดนิ้วพี่เข้าไปแล้ว”

“กรี๊ดดดด”

เดือนกันยากรีดร้องออกมาด้วยความลืมตัว เธอกำลังดูดปลายนิ้วของสงครามเข้ามาลึกๆ บวกกับแรงจุ่มจ้วงจากการผลักดัน อึดใจเดียวเกสรกุหลาบก็เบียดกับโคนนิ้ว

“รู้สึกดีชะมัด พี่รักเธอจัง”

เดือนกันยาสะบัดหน้าไปมา ร่างกายตื่นเพริด ขนบนกายลุกซู่ หูของเธอไม่ได้ยินเสียงอ่อนสั่นพร่าของเขา ร่างกายต่างหากที่กำลังรับรู้สัมผัสสนิทใกล้ชิดจากผู้ชายข้างบ้าน

ปลายลิ้นของสงครามละเลงเกสรกุหลาบ คราวนี้ต้นขาอวบขาวถึงกับสั่นพั่บๆ นิ้วเท้างอหงิกเพราะกำลังเกร็งสุดฤทธิ์ ก่อนที่ทุกอย่างดำมืดเปลี่ยนเป็นสีรุ้งบนท้องฟ้าสีคราม สายน้ำที่มีรสหวานพวยพุ่งออกมาจากร่องหลืบกลางกลีบกุหลาบที่มีนิ้วใหญ่ซ่อนซุกอยู่

“อ๊า”

สงครามดื่มกินน้ำหวานจากการคัดหลั่งของความสุข เดือนกันยาสั่นระริก ทิ้งต้นขาที่เกร็งจนหมดแรงลงบนเตียง

“หวานมาก”

สงครามนั่งคุกเข่าปลดกางเกงลงงัดมังกรลำมหึมาออกมาจากกางเกงชั้นใน เดือนกันยาหรี่ตาแคบยามจับจ้องความเป็นชายอวบใหญ่ สิ่งที่เธอเพิ่งเห็นจากสงครามเป็นคนแรก และครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น เธอเลียริมฝีปากตัวเอง

“แค่เห็นก็ปากแห้งเลยสินะทูนหัวของผัว ดูดอมของผัวสิจ๊ะจะได้หายอยาก”

สงครามขยับตัวมาด้านหน้า เขาคุกเข่าคร่อมเดือนกันยาเอาไว้ โค้งตัวลงต่ำใช้มือข้างหนึ่งกดหัวเดือนกันยาให้ริมฝีปากจดจ่อปลายหัวหยัก

“พี่ครามมมมม”

“เลียผัวเลยสิจ๊ะทูนหัว ผัวร้อนจะแย่แล้ว”

เดือนกันยาแลบลิ้นเลียปลายหยัก ตวัดลิ้นกลางรอยผ่าที่มีน้ำซึมออกมาน้อยๆ ลิ้นเล็กๆ เลียตวัดไปบนส่วนหัว แก่นกายอวบยาวยังเป็นอิสระ สงครามเองที่ต้องบิดส่ายสะโพกให้แก่นกายถูไถริมฝีปากเล็ก

“ซี้ดดดดด เสียวจังเลยที่รัก”

เดือนกันยาจับแก่นกายไม่ได้ด้วยข้อมือยังอยู่ในพันธนาการ เธอกระดกลำคอขึ้นแล้วอ้าปากรวบมังกรกลืนหาย

“อู้วววว ดีเยี่ยมเลย เก่งจริงเมียจ๋า”

แก่นกายอวบใหญ่ขยายตัวจนคับอุ้งปาก เดือนกันยาอึกอักแทบจะอาเจียน แต่ก็ยังดูดกลืนลำมังกรที่เต็มไปด้วยประสาทสัมผัส สงครามปล่อยมือจากศีรษะเธอ แล้วยันไว้กับผนังห้อง

“ซี้ดดดดด” เสียงเขาครางแหบปร่า

ระยะห่างระหว่างช่องอารมณ์เปิดทางให้ตัณหาแทรกแซงเป็นกองทัพ กี่ครั้งกี่หนตัณหาก็ยังมีอำนาจเหนือผิดชอบชั่วดี เช่นเดือนกันยาที่เธอปฏิเสธสงครามไม่ได้ก็เหมือนปฏิเสธตัวเองไม่ไหว ไฟปรารถนาที่สงครามปลุกเร้าจนโชติช่วงยากที่จะดับ บทเพลงกามายังไพเราะเพราะพริ้งมีรสหวานกลมกล่อม แม้สุดท้ายจะเต็มไปด้วยคำถามและความเสียใจก็ตาม

เสียงครวญครางของสงครามสลับกับเสียงอึกอักและเสียงดูดกลืนของเดือนกันยา บนเตียงนอนอันร้อนรุ่ม ภายในห้องค่อนข้างอบอ้าวเพราะไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ เสียงแดดที่ทอดเข้ามาเยื้องย่างชำเลืองมอง ก่อนจะทอดกายพาดผ่านเตียงกว้าง ดวงอาทิตย์ใกล้ตกดินแต่สองหนุ่มสาวยังไม่เลิกติดใจซึ่งกันและกัน

แก่นกายถูกดึงออกจากอุ้งปาก ร่างหนาหนักขยับลงจากเตียง ถอดกางเกงออกจากขา เดือนกันยาน้ำตารื้นมองร่างหนาแกร่งไปทั้งตัวของบุรุษหนุ่มผู้น่าหลงใหล ความหล่อเหลาและชั้นเชิงประสบการณ์ของเขาคือเสน่ห์ที่ทำให้เดือนกันยากำลังถอนตัวไม่ขึ้น

“เจ็บมากมั้ย”

ริมฝีปากหนาจรดลงบนข้อมือเล็กหลังจากปลดพันธนาการ สัมผัสแผ่วเบาสร้างความอบอุ่นให้หัวใจที่กำลังแตกระแหงของเดือนกันยา หญิงสาวหลับตาพริ้ม อีกครั้งที่เธอต้องยินยอมพร้อมใจ หลังจากนาทีนี้ไปเธอจะละลายอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“ไม่อยากให้เจ็บ ไม่อยากทำ แต่จำเป็น ถ้าลูกแก้วไม่ร้อง ไม่ขัดขืนพี่ พี่ครามก็ไม่ต้องมัดลูกแก้วแบบนี้ทุกครั้ง”

“ต่อไปพี่ครามไม่จำเป็นต้องมัดลูกแก้ว ลูกแก้วเป็นของพี่ครามแล้ว”

สงครามถอนใจยาว ดวงตาอ่อนแสงอบอุ่น วงแขนกอดร่างบางอย่างหวงแหน

“พี่อยากหยุดเวลาไว้แค่นี้จังเลยลูกแก้วจ๋า ไม่อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้”

“เวลาไม่เคยเดินถอยหลัง แม้หัวใจคนจะเปลี่ยนไปแค่ไหน”

“หัวใจของพี่จะไม่เปลี่ยน แต่พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้ทำไมคะ พี่ครามกำลังจะพูดอะไร พี่ครามจะบอกอะไรลูกแก้วหรือคะ”

สงครามส่ายหน้าจูบแผ่วบนกลีบปากสวยสีกุหลาบ สายตาที่มองเธอช่างเศร้าสร้อย เขากำลังเสียใจกับอะไร

“ไม่มีอะไรจ้ะ พรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไปจะไม่มีความหมายใดๆ กับพี่ ถ้าไม่มีลูกแก้ว”

เดือนกันยาแก้มร้อน วันนี้สงครามไม่ได้จะมาปล้นสวาทแล้วจากไปเหมือนเคย เขาพูดอ่อนหวานทั้งแปลกหูและสะดุดใจ สงครามกำลังจะบอกอะไรเธอ

รัก?

แล้วทำไมถึงเศร้านัก?

“พี่ครามจะไปไหนหรือคะ” เดือนกันยาถามไม่อ้อมค้อม คำหวานที่เหมือนคำร่ำลาปนเจ็บปวด ไม่ใช่เรื่องดีๆ แน่

“เปล่า อย่าสนใจเลย ตอนนี้บอกพี่มาดีกว่า อยากกอดพี่หรืออยากให้พี่ปีนหน้าต่างห้องออกไป”

เดือนกันยาค้อนคม

“อยากให้ค้างหรือคะ”

“นี่แหละ สิ่งที่พี่ชอบมากที่สุด ลูกแก้วอารมณ์ขึ้นแล้วลงยากเหมือนพี่”

เดือนกันยาไม่ปฏิเสธเมื่อริมฝีปากหนากดหนักๆ บนกลีบปากอิ่มสีสวย เธอเผยอรับแรงจูบที่เร่าร้อน ตื่นเต้นไปกับการลูบไล้ทั่วตัว ทรวงอกกลมกลึงถูกบีบคลึงอย่างปลุกอารมณ์อีกครั้ง