การจากลาครั้งที่เก้าสิบเก้า

ครั้งที่เก้าสิบเก้าที่ ‘เจต’ ทำให้ฉันใจสลาย คือครั้งสุดท้ายของเรา

เราสองคนเคยเป็นคู่รักดาวเด่นของโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาพัฒนาการ รัชดา อนาคตของเราถูกวางแผนไว้อย่างสวยหรูว่าจะเข้าเรียนที่จุฬาฯ ด้วยกัน แต่แล้วในช่วงปีสุดท้ายของม.ปลาย เขากลับไปหลงรักผู้หญิงคนใหม่ที่ชื่อ ‘แคท’

เรื่องราวความรักของเรากลายเป็นละครน้ำเน่าราคาถูกที่น่าเบื่อหน่าย เต็มไปด้วยการทรยศของเขาและการขู่ว่าจะเลิกอย่างไร้ความหมายของฉัน

ในงานเลี้ยงจบการศึกษา แคท ‘บังเอิญ’ ดึงฉันตกลงไปในสระว่ายน้ำกับเธอ

เจตกระโดดลงไปช่วยโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

เขากลับว่ายผ่านฉันที่กำลังตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดไปอย่างไม่ใยดี แล้วโอบแขนรอบตัวแคทก่อนจะพาเธอขึ้นจากสระอย่างปลอดภัย

ขณะที่เขาช่วยพยุงเธอขึ้นจากสระ ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆ เขาหันกลับมามองฉันที่ตัวสั่นเทา มาสคาร่าไหลเป็นทางสีดำอาบแก้ม

“ชีวิตเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนน้ำในสระที่ฉันกำลังจะจมดิ่งลงไป

คืนนั้นเอง บางสิ่งในตัวฉันก็แตกสลายลงอย่างสมบูรณ์

ฉันกลับบ้าน เปิดโน้ตบุ๊ก และคลิกปุ่มยืนยันสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ

ไม่ใช่ที่จุฬาฯ กับเขา แต่เป็นมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ คนละฟากฝั่งของกรุงเทพฯ

บทที่ 1

มุมมองของเอลีน่า:

ครั้งที่เก้าสิบเก้าที่เจตทำให้ฉันใจสลาย คือครั้งสุดท้าย

เราสองคนควรจะเป็นคู่รักดาวเด่นของโรงเรียนเตรียมพัฒน์ฯ รัชดา ‘เอลีน่า วงศ์วิวัฒน์’ และ ‘เจต เจตนิพัทธ์’ ชื่อของเราสองคนฟังดูเข้ากันดีใช่ไหมล่ะ?

ชื่อของเราแทบจะถูกถักทอเข้าด้วยกันในตำนานของโรงเรียน ถูกเอ่ยถึงในลมหายใจเดียวกันตั้งแต่เรายังเป็นเด็กที่สร้างป้อมปราการเล่นกันในสวนหลังบ้านของเขา

เราเป็นรักแรกในวัยเด็ก เป็นนักฟุตบอลโรงเรียนกับนักเต้น เป็นภาพจำที่เดินได้ของคู่รักคนดังในโรงเรียน

อนาคตของเราเป็นแผนที่ที่วาดไว้อย่างประณีต: เรียนจบ ไปเที่ยวทะเลกันช่วงซัมเมอร์ แล้วจากนั้นก็อยู่หอในจุฬาฯ ที่อยู่ติดกัน แผนที่สมบูรณ์แบบ ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

เจตเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่ทุกคนโคจรรอบ ไม่ใช่แค่เพราะเขาหล่อเหลา มีรอยยิ้มมุมปากที่ดูสบายๆ และดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีของชายฝั่งทะเลอันดามันในวันที่ฟ้าใส

แต่เป็นท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเขา ความมั่นใจสบายๆ ที่เกือบจะกลายเป็นความหยิ่งยโส ราวกับว่าโลกทั้งใบเป็นของเขาและเขากำลังรอจังหวะที่เหมาะสมที่จะพิชิตมัน

เขาคือราชาแห่งจักรวาลเล็กๆ ของเรา และฉันก็เต็มใจที่จะเป็นราชินีของเขา

ประวัติศาสตร์ของเราคือผืนผ้าที่ถักทอจากช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกัน ก้าวแรก คำแรก จูบแรกใต้อัฒจันทร์หลังจากที่เขาชนะการแข่งขันครั้งใหญ่ครั้งแรก

ฉันรู้ว่ารอยแผลเป็นเหนือคิ้วของเขามาจากตอนที่ตกจักรยานเมื่ออายุเจ็ดขวบ และเขาก็รู้ว่าทำนองเพลงที่ฉันฮัมเวลาประหม่ามาจากเพลงกล่อมเด็กที่คุณย่าเคยร้องให้ฟัง

เราผูกพันกัน รากของเราหยั่งลึกและพันกันยุ่งเหยิงจนความคิดที่จะแยกจากกันให้ความรู้สึกเหมือนการถอนต้นไม้ทั้งรากออกจากดิน

แล้วในปีสุดท้ายของม.ปลาย แผนที่ที่สมบูรณ์แบบก็ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

เธอชื่อ ‘แคท แคทลียา’ นักเรียนใหม่ที่มีดวงตากลมโตเหมือนตากวางและมีเรื่องเล่าสำหรับทุกสถานการณ์ เธอสวยในแบบตุ๊กตาแก้วที่บอบบางน่าทะนุถนอม ชวนให้คนอยากปกป้อง

ผอ.สมศักดิ์เรียกเจตเข้าไปในห้องทำงาน “เจต เธอเป็นผู้นำในโรงเรียนนี้นะ” ท่านพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แคทลียาเพิ่งย้ายมาใหม่ กำลังปรับตัวลำบาก ครูอยากให้เธอช่วยพาเพื่อนดูรอบๆ ทำให้เพื่อนรู้สึกดีขึ้นหน่อย”

เจตคร่ำครวญตอนที่มาเล่าให้ฉันฟังในวันนั้น เขาทิ้งตัวลงบนเตียงของฉันแล้วซุกหน้ากับหมอน “งานเข้าอีกแล้ว เหมือนฉันมีเรื่องให้ทำไม่พออย่างนั้นแหละ”

“ก็แค่ทำตัวดีๆ กับเขาน่า” ฉันพูดพลางใช้นิ้วสางผมให้เขา “เดี๋ยวก็จบแล้ว”

ฉันช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

มันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เขาพลาดการติวหนังสือของเราเพราะแคท ‘หลงทาง’ ระหว่างไปห้องสมุด จากนั้นเขาก็มาสายเวลานัดกินข้าวกลางวันเพราะแคท ‘ต้องการความช่วยเหลือ’ กับโจทย์แคลคูลัสที่เขาทำจนเซียนแล้ว

คำขอโทษของเขาในช่วงแรกยังคงจริงใจ เจือไปด้วยความหงุดหงิดจาก ‘หน้าที่’ ที่ได้รับมอบหมาย เขาจะโอบแขนรอบตัวฉัน จูบหน้าผาก และกระซิบว่า “ขอโทษนะเอลีน่า เธอน่ะ...เรื่องเยอะจริงๆ”

แต่ ‘เรื่องเยอะ’ ก็กลายเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรกของเขาอย่างรวดเร็ว คำขอโทษเริ่มสั้นลง แล้วก็กลายเป็นแค่การยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

โทรศัพท์ของเขาจะสั่นพร้อมกับชื่อของเธอ และเขาก็จะเดินเลี่ยงออกไปรับสาย ทิ้งให้ฉันนั่งอยู่คนเดียวกับอาหารที่เริ่มเย็นชืด

ครั้งแรกที่ฉันขู่ว่าจะเลิก น้ำเสียงของฉันสั่นเทาและมือก็ชื้นเหงื่อ “ฉันทนแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วนะเจต มันเหมือนฉันต้องแบ่งเธอให้คนอื่น”

เขาหน้าซีดเผือด คืนนั้นเขาปีนมาหาฉันที่หน้าต่างพร้อมช่อดอกลิลลี่ที่ฉันชอบที่สุด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ฉันไม่เคยเห็นตั้งแต่เราอายุสิบห้าและเขาคิดว่าทำฉันหายในห้างที่คนเยอะๆ

เขาสาบานว่ามันจะจบลง และฉันคือคนเดียวสำหรับเขา

ฉันเชื่อเขา

ครั้งที่สอง หลังจากที่เขาทิ้งมื้อค่ำวันครบรอบของเราเพื่อขับรถพาแคทไป ‘ธุระด่วนของครอบครัว’ ซึ่งสุดท้ายกลายเป็นแค่การลืมกระเป๋าไว้ที่บ้านเพื่อน คำขู่ของฉันหนักแน่นขึ้น “เราเลิกกันนะเจต”

คำขอโทษของเขาครั้งนี้เป็นข้อความยาวเหยียดที่จริงใจ เต็มไปด้วยคำสัญญาและความทรงจำในอดีตของเรา เขาย้ำเตือนฉันถึงความฝันเรื่องจุฬาฯ ของเรา ถึงคอนโดริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เราวางแผนจะเช่าด้วยกัน

ฉันก็ใจอ่อนอีกครั้ง

พอถึงครั้งที่สิบ ครั้งที่ยี่สิบ ครั้งที่ห้าสิบ มันกลายเป็นละครน้ำเน่าที่น่าเบื่อหน่ายและเหนื่อยล้า

คำขู่ของฉันที่เคยเกิดจากความเจ็บปวดอย่างแท้จริง กลายเป็นเพียงคำอ้อนวอนที่ว่างเปล่า

และเจต เขาก็เรียนรู้ เขารู้ว่าคำขู่ของฉันมันกลวงโบ๋ เขารู้ว่าฉันจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ว่าฉันไม่สามารถจินตนาการถึงโลกที่ไม่มีเขาได้

ความหยิ่งยโสของเขาแข็งกร้าวขึ้น ความเจ็บปวดของฉันกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญ น้ำตาของฉันกลายเป็นการงอแงแบบเด็กๆ

“เอลีน่า ใจเย็นๆ น่า” เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายขณะที่ส่งข้อความหาแคทใต้โต๊ะ “เธอก็รู้ว่าเธอไม่ไปไหนหรอก”

เขาพูดถูก ฉันไม่เคยไปไหนเลย จนกระทั่งคืนนี้

ความใจสลายครั้งที่เก้าสิบแปดเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ทิ้งรสขมขื่นติดอยู่ในปาก แต่ครั้งนี้ ครั้งที่เก้าสิบเก้า มันแตกต่างออกไป มันคือการประหารความหวังสุดท้ายของฉันต่อหน้าสาธารณชน

มันเป็นงานเลี้ยงจบการศึกษาที่บ้านของ ‘เมฆ’ เพื่อนในกลุ่ม เป็นบ้านที่มีสวนหลังบ้านกว้างขวางและสระว่ายน้ำสีฟ้าใสที่สะท้อนแสงไฟประดับเหนือศีรษะ

แคทในชุดเดรสสั้นกุดเกาะแขนเจตแน่น หัวเราะเสียงดังเกินจริงกับอะไรบางอย่างที่เขาพูด

เขาเห็นฉันมองพวกเขาจากอีกฟากของสนามหญ้าและสบตากับฉัน ในแววตาของเขาไม่มีคำขอโทษ ไม่มีความรู้สึกผิด มีเพียงแววตาเย็นชาที่ท้าทาย

ต่อมา เธอ ‘บังเอิญ’ สะดุดใกล้ขอบสระ ดึงฉันตกลงไปด้วยตอนที่เธอล้ม

ความเย็นของน้ำทำให้ฉันตกใจจนสะดุ้ง ชุดของฉันหนักอึ้งในทันที ดึงฉันให้จมลง

ฉันสำลักน้ำ พยายามทรงตัวบนกระเบื้องลื่นๆ แคทตีน้ำอย่างโอเวอร์ ร้องขอความช่วยเหลือ

เจตกระโดดลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว แต่เขาว่ายผ่านฉันไป เขาโอบแขนรอบตัวแคท ดึงเธอไปที่ขอบสระ โดยไม่สนใจการดิ้นรนของฉันที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

ขณะที่เขาช่วยเธอขึ้นจากสระ เพื่อนๆ ของเขาก็ส่งเสียงเชียร์ เขาเหลือบมองกลับมาที่ฉัน ผมของฉันเปียกลู่ติดใบหน้า ร่างกายสั่นเทา

“ชีวิตเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไป” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนน้ำในสระที่ฉันกำลังจะจมดิ่งลงไป

ฉันพยุงตัวเองขึ้นจากสระได้ในที่สุด น้ำไหลจากเสื้อผ้า มาสคาร่าไหลเป็นทางสีดำอาบแก้ม

ฉันยืนตัวเปียกปอนและอัปยศอดสู ขณะที่เขาเอาเสื้อแจ็คเก็ตทีมฟุตบอลของเขาคลุมให้แคทที่ไม่เป็นอะไรเลย

ฉันเดินผ่านพวกเขาไป ผ่านสายตาที่สมเพชและเยาะเย้ยของเพื่อนร่วมรุ่น ฉันไม่ได้พูดอะไรสักคำ

“เราเลิกกัน” ฉันกระซิบกับถนนที่ว่างเปล่าขณะเดินกลับบ้าน คำพูดนั้นมีรสชาติเหมือนเถ้าถ่าน

แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อ เขาคงคิดว่ามันเป็นแค่ฉากหนึ่งในละครเก่าๆ ที่น่าเบื่อของเรา เขาคงคาดหวังว่าฉันจะร้องไห้กลับไปหาเขาในวันสองวัน

เขาไม่ได้ตามฉันมาด้วยซ้ำ ฉันเหลือบมองกลับไปครั้งหนึ่ง และเห็นเขากำลังหัวเราะ แขนของเขายังคงโอบรอบตัวแคทอย่างมั่นคง

บางสิ่งข้างในตัวฉัน สิ่งที่เปราะบางและทรุดโทรมที่ฉันยึดมั่นมานานหลายปี ในที่สุดก็แตกสลายเป็นผุยผง มันไม่ใช่การระเบิดเสียงดัง มันเป็นการแตกร้าวครั้งสุดท้ายที่เงียบงัน

ครั้งที่เก้าสิบเก้า

จะไม่มีครั้งที่หนึ่งร้อย

ฉันกลับถึงบ้าน เสื้อผ้ายังชื้น ทิ้งรอยน้ำไว้บนพื้นหินอ่อนในโถงทางเข้า ฉันเดินตรงไปที่โน้ตบุ๊ก นิ้วของฉันเคลื่อนไหวด้วยความชัดเจนที่รู้สึกแปลกไป

ฉันเปิดเว็บ myTCAS หัวใจเต้นเป็นจังหวะทื่อๆ สม่ำเสมอในอก จากนั้นฉันก็เปิดอีกแท็บหนึ่ง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

นิ้วของฉันรัวไปบนคีย์บอร์ด ฉันเข้าไปที่หน้าสถานะการสมัคร จดหมายตอบรับของฉันสว่างวาบบนหน้าจอ มีปุ่มหนึ่งเขียนว่า: “ยืนยันสิทธิ์เข้าศึกษาต่อ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์”

การย้ายบริษัทล่าสุดของพ่อแม่ไปที่กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นเรื่องที่พวกท่านกังวลมาตลอด จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเป็นสัญญาณจากจักรวาล พวกท่านอยากให้ฉันเรียนจุฬาฯ เพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ แต่ก็พูดเสมอว่าการตัดสินใจเป็นของฉัน

ฉันคลิกปุ่มนั้น

หน้ายืนยันปรากฏขึ้น “ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวธรรมศาสตร์ รุ่นปี 25XX”

ฉันจ้องมองหน้าจอ คำพูดพร่ามัวผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาทันที แต่นี่ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ มันเป็นน้ำตาแห่งอิสรภาพที่น่าหวาดหวั่นและน่าตื่นเต้น

จากนั้น ฉันก็เริ่มลบเขาทิ้ง ฉันลบรูปของเขาจากโทรศัพท์ โน้ตบุ๊ก และคลาวด์สตอเรจ ฉันเลิกแท็กตัวเองจากรูปภาพหลายปีบนโซเชียลมีเดีย ฉันเอารูปในกรอบลงจากผนัง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเด็กผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักอีกต่อไปและเด็กผู้หญิงที่ไม่มีตัวตนอีกแล้ว

ฉันรวบรวมทุกอย่างที่เขาเคยให้ฉัน: เสื้อสเวตเตอร์ทีมโรงเรียนที่ฉันใส่ตลอด เทปคาสเซ็ตจากสมัยม.สี่ ดอกไม้แห้งจากงานพรอมครั้งแรกของเรา ล็อกเก็ตเงินเล็กๆ ที่สลักชื่อย่อของเรา

ฉันวางของแต่ละชิ้น ซึ่งแต่ละชิ้นเป็นเหมือนวิญญาณดวงเล็กๆ ของความทรงจำที่ตายไปแล้ว ลงในกล่องกระดาษแข็ง

กล่องนั้นรู้สึกหนักกว่าที่ควรจะเป็น มันแบกรับน้ำหนักของทั้งชีวิตวัยเด็กของฉัน

ของชิ้นสุดท้ายคือตุ๊กตาหมีเท็ดดี้ตัวเล็กๆ ที่เก่าและโทรมที่เขาชนะจากซุ้มเกมในงานวัดตอนเราอายุสิบขวบ ฉันถือนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ขนที่สึกนุ่มนิ่มแนบแก้ม ฉันเกือบจะลังเล

แล้วฉันก็นึกถึงดวงตาที่เย็นชาของเขาข้างสระน้ำ ‘ชีวิตเธอ ไม่ใช่ปัญหาของฉันอีกต่อไป’

ฉันทิ้งตุ๊กตาหมีลงในกล่องและปิดฝาให้สนิท