หลังจากที่เธอไปต่างประเทศ พี่ชายของเพื่อนบ้านของเธอเสียใจมากจนเป็นบ้า

เมื่ออายุสิบเจ็ดปี ฉินเหยียนและคนที่เธอแอบรักบ้านข้างๆ ลู่จือเหยียน เริ่มรักที่ต้องปิดบังกันอย่างลับๆ โดยไม่ให้ใครรู้

วันนั้น เธอเดินถือสมุดข้อผิดพลาดอย่างกล้าๆ กลัวๆ อยากให้เขาช่วยสอน

ความรักที่เพิ่งเริ่มต้นและร้อนแรงของหญิงสาว เขาสังเกตเห็นความรู้สึกของเธอและค่อยๆ ชักนำให้เธอเปิดเผยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ด้วยความอ่อนโยน

เขากระซิบว่า “ไม่ต้องกลัว ไม่เจ็บหรอก”

ความไม่สบายใจและความขัดขืนของเธอจางหายไปในรอยยิ้มที่อ่อนโยนและมีเสน่ห์ของเขา

หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่ฉินเหยียนไปหาคนที่เธอแอบรักข้างบ้าน เขามักจะพูดด้วยเสียงหัวเราะ

“พี่ชายช่วยแก้โจทย์ให้ขนาดนี้ เอาอะไรมาเป็นรางวัลให้พี่ชายดีไหม?”

เธอตอบรับด้วยใบหน้าแดงๆ และเมื่อเขาอารมณ์ขึ้น เขาจะจูบหน้าผากเธอ “เหยียนเหยียน เธอช่างน่ารัก พี่ชายชอบเธอมาก”

เขาบอกว่าจะเปิดเผยความสัมพันธ์เมื่อเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับเขาได้

แต่เมื่อเธอถือหนังสือแจ้งการรับเข้าศึกษามาด้วยความดีใจถึงบ้านเขา กลับได้ยินเสียงเขาพูดอย่างเยาะเย้ย

“คนที่ฉันชอบมีเพียงแค่เสวี่ยเหยียน ฉินเหยียนก็แค่เป็นน้องสาวข้างบ้าน”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเสวี่ยเหยียนไปเป็นนักเรียนไปแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศปีนี้ และเธอมีใบหน้าคล้ายเสวี่ยเหยียนบ้าง ฉันคงไม่มีทางอยู่กับเธอเลย

” “ตอนนี้เสวี่ยเหยียนกลับมาแล้ว ฉันควรจะปล่อยเธอไปจากชีวิตฉันได้แล้ว

” ……

ฉินเหยียนที่ยืนอยู่หน้าประตูตกตะลึงเหมือนร่างกายถูกแช่แข็ง

“พี่ลู่ ตั้งใจจะเลิกกับเธอเมื่อไหร่ ?” “ทำไมไม่เรียกเธอมาลองให้พวกเราชิมก่อนที่จะเลิกกับเธอล่ะ?”

“พวกเรายังไม่เคยลองสาวอ้วนเลย ได้ยินว่ามีเนื้อมากจับสนุก กินแล้วน่าจะดี”

ในห้องนั่งเล่น เพื่อนๆ ของลู่จือเหยียนต่างยิ้มแย้มอย่างมีนัย

หัวใจของฉินเหยียนตกลงไปอย่างไม่หยุดยั้งในความรู้สึกกังวล

เธอรู้ดีว่าควรจะเดินออกไปตอนนี้ แล้วบล็อกช่องทางติดต่อกับลู่จือเหยียน แต่ขาของเธอกลับเหมือนติดพื้น ไม่สามารถขยับได้

เธอยังมีความหวังเล็กๆ ว่าต่อให้ลู่จือเหยียนไม่ชอบเธอ ก็ไม่น่าจะใจร้ายถึงขนาดส่งเธอให้คนอื่นเล่นสนุก

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลู่จือเหยียนขมวดคิ้ว สีหน้าไม่สบายใจ “ไม่ได้ เธอมีความรู้สึกดีต่อฉัน ไม่มีทางยอมแน่ๆ”

มีคนเสนอแนะ

“ให้เธอได้ผ่อนคลาย ปิดตา เมาแล้วจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย”

ลู่จือเหยียนดูเย็นชา ไม่พูดอะไร

เพื่อนๆ ของเขาสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ มองเขาด้วยสายตาตรวจสอบ “พี่ลู่ คงไม่ใช่จริงๆ ชอบสาวอ้วนนั่นแล้วใช่ไหม?”

ฉินเหยียนกลั้นหายใจ ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

แต่ในวินาทีต่อมา เธอก็ถูกสาดด้วยน้ำเย็น

เสียงลู่จือเหยียนที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความรังเกียจดังขึ้น “ไม่มีทางที่ฉันจะชอบเธอได้เลย”

“ผลการเรียนแย่ ทั้งอ้วนทั้งขี้กลัว มีอะไรที่ควรให้ฉันชอบ?”

“ถ้าพวกนายอยากเล่นก็เล่นไป ฉันจะโทรหาเธอให้มาที่นี่ ”

คำพูดเหล่านี้เหมือนมีดน้ำแข็งที่แทงเข้าไปในหัวใจของฉินเหยียน

เธอรู้สึกเวียนหัวจนแทบยืนไม่อยู่

จริงๆ แล้ว ลู่จือเหยียนที่เธอแอบรักมาตลอดสิบปีมองเธอแบบนี้เอง

ทั้งที่เมื่อวานเขายังจูบเธอและบอกว่าเธอน่ารัก เขาชอบที่เธอเชื่อฟัง

แต่ตอนนี้กลับใช้เสียงเย็นชาและรังเกียจพูดว่าเธอทั้งอ้วนทั้งขี้กลัว ไม่คู่ควรให้เขาชอบ

โทรศัพท์ของฉินเหยียนเงียบ ไม่มีเสียงแม้ลู่จือเหยียนจะโทรมา เธอเพียงแต่จ้องหน้าจอ ไม่รับสาย

ไม่มีใครในนั้นรู้ว่าเธอยืนอยู่หน้าประตู

เมื่อไม่มีคนรับสาย โทรศัพท์ก็ถูกตัดสาย ลู่จือเหยียนส่งข้อความมาว่า “เหยียนเหยียน ได้รับหนังสือแจ้งการรับเข้าเรียนหรือยัง ?”

“ถ้าได้แล้วก็มาที่บ้านพี่ พี่เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้”

ฉินเหยียนรู้สึกเย็นชา น้ำตาไหลลงมาจากแก้ม หยดลงบนพื้น

หลังจากนั้น เธอเช็ดน้ำตา หันหลังกลับบ้าน บอกพ่อแม่ด้วยตาแดงๆ ว่า

“พ่อแม่ หนูไม่อยากเรียนมหาวิทยาลัยในประเทศแล้ว จะไปอังกฤษกับพ่อแม่เพื่อศึกษาต่อ”